ENGELLİLER İÇİN NORMAL BİR YAŞAM

Öz

Engelliler, diğerlerinin yaşadığı “normal yaşam” koşullarından uzakta yaşamaktadırlar. Başkalarına bağımlı olma, öğrenim ve çalışma yaşamından uzaklık ya da yeterince yararlanamama, fiziksel çevrenin uygun düzenlenmemesi ve yardımlar, destekler ve hizmetlerin sunumundaki sorunlar, engellilerin “normal yaşam” sürmesindeki engellerdir. Engellilik, insanların engellilikleri yüzünden değil, objektif yaşam koşullarındaki olumsuzluklar nedeniyle, yani toplumsal koşullara bağlı olarak oluşur. Bu makalede “normal yaşam konsepti”nden yararlanılarak, engellilik ve engellilerle ilgili algılamanın, sosyal ve fiziksel düzenlemelerin, engellilere olanaklar yaratılacak şekilde değiştirilmesi yönünde öneriler sunulmuştur. Bunlar bürokratik düzenlemeler, bilimsel araştırmalar, toplumu bilgilendirme ve sosyal politika alanlarını içermektedir

Anahtar Kelimeler

• Engellilik, normal yaşam, fiziksel çevre, objektif yaşam koşulları, sosyal politika

NORMAL LIFE FOR DİSABLED PEOPLE

Öz

Disabled people live different from other people who live in “normal life” conditions. Being dependent to other people, distance from education and work life, improper arrangement of physical environment, problems related to rehabilitation, support and services are obstacles to disabled people to lead a “normal life”. Disability is a problem that occurs not to the person’s being physically disabled but because of the adverse living conditions one is subject to. In other words, disability is produced by social conditions. This paper, by making use of the concept a “normal life”, aims to offer some suggestions about changing to perception of disability and disabled people in the society and making social and physical arrangements to create some possibilities for disabled people. Those suggestions include bureaucratic arrangements, scientific research, social policy and informing the public

Anahtar Kelimeler

• Disability, normal life concept, physical environment, objective living conditions, social policy

Kaynakça

1. Baucke, C. Ve diğerleri, Umfrageergebnisse zum Thema geistige Behinderung im Auftrag der Altersdorfer Anstalten, Kommunikations-Akademie Hamburg. 1987. 2. Bethmann, H., ve diğerleri, Behinderte in der Arbeitswelt. Ein praktischer Ratgeber. 3.Aufl. Köln: Bund – Verlag, 1993.
2. Bolte, K. M. ve Recker, H. Vertikale Mobilität. Pp. 40 – 103: içinde: Handbuch der empirischen Sozialforschung. Band 5. Soziale Schichtung und Mobilität, editör: K. Rene. Stuttgart: dtv, 1976. 4. Böhmer, O., Sternstunden der Literatur. Von Danet bis Kafka, 2.Auf, München: Beck Verlag, 2003
3. Hahn, M. T., Selbstbestimmung im Leben, auch für Menschen mit geistiger Behinderung, S. 81 – 84, içinde: Geistige Behinderung 2/1994. 1994.
4. Heiden, H.-G., “Niemand darf wegen seiner Behinderung benachteiligt werden” - Grundrecht und Alltag: eine Bestandsaufnahme, Reinbek bei Hamburg, 1996
5. Hradil, S., Soziale Ungleichheiten in Deutschland. Leske u. Budrich: Opladen. 1999
6. Nirje, B. „Das Normalisierungsprinzip - 25 Jahre danach.“ Pp. 12 – 32 in Vierteljahresschrift für Heilpädagogik und ihre Nachbargebiete 1/1994. 1994
7. T.C. Başbakanlık Devlet İstatistik Enstitüsü. Türkiye Özürlüler Araştırması. Yayın Numarası 2913, Ankara: DİE Matbaası, 2002.
8. Thimm, W.. Leben in Nachbarschaft. Hilfen für Menschen mit Behinderungen, Freiburg, Basel, Wien: Herder,1994. 11. Thimm, W., ve diğerleri, Ein Leben so normal wie möglich führen… Zum Normalisierungskonzept in der Bundesrepublik Deutschland und in Dänemark. Marburg/Lahn: Bundesvereinigung Lebenshilfe für geistig Behinderte, 1985.

9. Wohlhüter, H.. „Das Normalisierungsprinzip und andere Leitideen für die Gestaltung der Behindertenhilfe.“ S. 16 – 21, içinde: Zur Orientierung 1/1995, 1995.