Bireylerin rekreasyonda algılanan sağlık çıktıları ve yaşam doyumu düzeylerinin incelenmesi

Öz

Amaç: Bu çalışmada rekreasyonel amaçlı etkinliklere katılan bireylerin rekreasyonda algılanan sağlık çıktıları ve yaşam doyum düzeylerinin çeşitli değişkenlere göre karşılaştırılması ve bu iki bağımlı değişken arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır.

Materyal ve Metot: Çalışmanın örneklem grubunu farklı rekreasyonel etkinliklere katılan 229 erkek, 98 kadın toplam 327 birey oluşturmaktadır. Araştırmaya katılan bireylere “Rekreasyonda Algılanan Sağlık Çıktıları Ölçeği (RASÇÖ)” (Yerlisu Lapa ve diğ. 2017) ve “Yaşam Doyumu Ölçeği (YDÖ)” (Yetim, 1993) uygulanmıştır. Verilerin analizi aşamasında t-testi ve MANOVA yöntemleri kullanılmıştır. Ayrıca, RASÇÖ’nün üç alt boyutu ve YDÖ arasındaki ilişkilerin belirlenmesinde Pearson korelasyon katsayısı hesaplanmıştır. 

Bulgular: Yapılan t-testi analizi sonuçları, cinsiyet ve medeni hal değişkenlerine göre katılımcıların “RASÇÖ’nün tüm alt boyutları ve “YDÖ’deki ortalama puanları arasında anlamlı farklılık olmadığını göstermiştir. Rekreasyon etkinlik alan tercihi değişkenine göre yapılan analizler katılımcıların “RASÇÖ’nün tüm alt boyut ve “YDÖ’nin ortalama puanlarının anlamlı faklılaşmadığını göstermektedir. MANOVA sonuçları, serbest zamanda fiziksel aktiviteye katılım durumu değişkeninin “RASÇÖ” alt boyutları üzerindeki temel etkisinin anlamlı olduğunu göstermektedir. Hangi bağımlı değişkenin çok değişkenli anlamlılığa katkı sağladığını anlamak amacıyla ANOVA yapılmıştır. Fiziksel aktiviteye katılma durumu değişkeni ana etkisi açısından sadece “Psikolojik Deneyimin Gerçekleşmesi” alt boyut ortalama puanının anlamlı olarak farklılaştığı sonucuna ulaşılmıştır. Anlamlı farklılığın tespit edildiği bu boyutta fiziksel aktiviteye katılanların ortalama puanı, katılmayanların ortalama puanından daha yüksektir. Ayrıca, “RASÇÖ” alt boyutları ile “YDÖ” ortalama puanları arasında düşük düzeyde, pozitif yönlü ve istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki tespit edilmiştir.

Sonuç: Serbest zamanlarında fiziksel aktiviteye katılan bireylerin, “Psikolojik Deneyimin Gerçekleşmesi”ne ilişkin sağlık algılarının diğerlerinden yüksek olduğu sonucuna varılmıştır. Sonuç olarak, katılımcıların yaşam doyum düzeylerinin artmasıyla birlikte rekreasyonda algılanan sağlık çıktılarının arttığı söylenebilir.

Anahtar Kelimeler

• Rekreasyon,Sağlık,Yaşam Doyumu

Investigation the level of individuals’ perceived health outcomes of recreation and life satisfaction

Öz

Aim: It was aimed to investigate the differences in perceived health outcomes of recreation and life satisfaction levels of leisure participants with regard to some variables and to examine the relationship between these two independent variables.

Methods: The sample group of this study is 229 male and 98 females, totally 327 individuals who are participating in different leisure activities. Participants were asked to fill "Perceived Health Outcomes of Recreation Scale (PHORS)" (Yerlisu Lapa et al., 2017) and "Life Satisfaction Scale (LSS)" (Yetim, 1993). Independent Samples t-test and MANOVA were used to analyze the data. Pearson correlation coefficient was also calculated to test the relationship between the sub-dimensions of “PHORS” and “LSS”.

Results: The t-test analysis indicated that there was no significant difference between the mean scores of "PHORS"s sub-dimensions and "LSS" with regard to gender and marital status. There was no significant difference between the mean scores of "PHORS"s sub-dimensions and "LSS" according to leisure activity preference field variable (p>.05). MANOVA results indicated that the main effect was statistically significant. ANOVA was conducted to test which dependent variable contributed to the multivariable significance. In terms of the main effect of physical activity participation status, there were significant differences in "Realization of Psychological Experience" sub-dimension. Physical activity participants reported higher mean scores than non-participants in this sub-dimension. In addition, there was a statistically significant positive correlation between the "PHORS" sub-dimension and "LSS" mean scores.

Conclusion: Perceived health outcomes of physical activity participants were higher than the others in “Realization of Psychological Experience”. As a result, it could be concluded that individuals’ perceived health outcomes of recreation increases with the life satisfaction scores of the participants.

Anahtar Kelimeler

• Recreation,Health,Life Satisfaction

Kaynakça

1. Amsterdam, E.A., Wenger, N. K., Brindis, R. G., Casey, D. E. Jr. vd. (2014). 2014 AHA/ACC Guideline for the management of patients with non–st-elevation acute coronary syndromes: executive summary Journal of the American College of Cardiology, Volume 64, Issue 24, Pages 2645-2687.
2. Applebaum, H. (1997). İş ve Serbest Zaman, çev. N. Saatçioğlu, Cogito Dergisi, 12.
3. Ardahan, F., Genç, S. ve Uludağ, A. H. (2015). The effect of regular physical exercise on life satisfaction and hopes of the breast cancer women in remission period. Türkiye Klinikleri J Sports Sci 2015;7(2).
4. Ardahan, F. ve Yerlisu Lapa, T. (2010). Açıkalan rekreasyonu: bisiklet kullanıcıları ve yürüyüşçülerin doğa sporu yapma nedenleri ve elde ettikleri faydalar. Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi, 8:1.
5. Arem, H., Moore, S. C., Patel, A., vd. (2015). Leisure time physical activity and mortality: A detailed pooled analysis of the dose-response relationship. JAMA Intern Med., 175(6):959–967. doi:10.1001/jamainternmed.2015.0533.
6. Aydıner, B. B. (2011). Üniversite öğrencilerinin yaşam amaçlarının alt boyutlarının genel öz-yeterlik yaşam doyumu ve çeşitli değişkenlere göre incelenmesi. Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Yüksek lisans tezi. Sakarya Üniversitesi, Sakarya.
7. Bai, X., Guo, Y. ve Fu, Y. (2018). Self-image and intergenerational relationships as correlates of life satisfaction in Chinese older adults: Will gender make a difference? Ageing and Society, 38(7), 1502-1519. doi:10.1017/S0144686X17000113.
8. Beebe, L. H., Smith, K. D., Roman, M. W., Burk, R. C., McIntyre, K., Dessieux, O. L., Tavakoli, A. ve Tennison, C. (2013) A pilot study describing physical activity in persons with schizophrenia spectrum disorders (SSDS) after an exercise program. Issues Ment Health Nurs., 34:214-219.

9. Bocarro, J., Kanters, M. A., Casper, J. ve Forrester, S. (2008). School physical education, extracurricular sports and lifelong active living. Journal of Teaching of Physical Education, 27,155-166.
10. Broadhurst, R. (2001). Managing environments for leisure and recreation. 1st Edition. London: GBR Routledge.
11. Büyüköztürk, S., Kılıç Çakmak, E., Akgün, Ö. E., Karadeniz, S., ve Demirel, F. (2012). Bilimsel araştırma yöntemleri (18. Baskı). Ankara: Pegem Akademi Yayımcılık.
12. Carbonneau, H. ve Freire, T. (2017) Leisure experience, health, and positive development, Loisir et Société / Society and Leisure, 40:3, 307-309, DOI: 10.1080/07053436.2017.1378507.
13. Cassilhas, R. C., Attux, C., Cordeiro, Q., Gadelha, A. L., Telles, B. A., Bressan, R. A., Ferreira, F. N., Rodstein, P. H., Daltio, C. S., Tufik, S. ve de Mello, M. T. (2015). A 20-week program of resistance or concurrent exercise improves symptoms of schizophrenia: results of a blind, randomized controlled trial. Rev Bras Psiquiatr, 37:271-279.
14. Cengiz, C., İnce, M. L. ve Çiçek, Ş. (2009). Exercise stages of change in Turkish university students by sex, residence, and department, Perceptual And Motor Skills, 108: 411-421.
15. Changa L. C.; Yub, P. ve Jeng, M. Y. (2015). Effects of leisure education on self-rated health among older adults. Psychology, Health & Medicine, Vol. 20, No. 1, 34–40, http://dx.doi.org/10.1080/13548506.2014.897914.
16. Chodzko-Zajko, W. J. (2014). Exercise and physical activity for older adults. Kinesiol Rev. (Champaign), 3:101-106.
17. Chow, H. P. H. (2005). Life satisfaction among university students in a canadian prairie city: A multivariate analysis. Social Indicators Research, 70(2), 139–150.
18. Cirhinlioğlu, F. G. ve Ok, Ü. (2010). İnanç ya da dünya görüşü biçimleri ile intihara yönelik tutum, depresyon ve yaşam doyumu arasındaki ilişkiler. C.Ü. Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 34(1), 1-8.
19. Colbert, L. H., Matthews, C. E., Havighurst, T. C., Kim, K. ve Schoeller, D. A. (2011). Comparative validity of physical activity measures in older adults. Med.Sci.Sports Exerc.;43:867-872.
20. Coleman, D. (1993). Leisure based social support, leisure dispositions and health, Journal of Leisure Research, 25(4),350-361, DOI: 10.1080/00222216.1993.11969933.
21. Courneya, K. S. ve Friedenreich, C. M. (2007). Physical activity and cancer control. Semin Oncol Nurs;23(4):242-52.
22. Çalık, İ. ve Algun, C. (2013). Yaşlılarda fiziksel aktivite ile uyku kalitesi arasındaki ilişki. Fizyoterapi Rehabilitasyon.; 24: 110-117.
23. Çelik, E. (2018). Modern toplumda serbest zamanın işlevi ve planlanması. Akademik Hassasiyetler Cilt:5 Sayı:9.
24. Diener, E. (1984). Subjective well-being. Psychological Bull 95:542-575.
25. Ding, D., Rogers, K., van der Ploeg, H., Stamatakis, E. ve Bauman, A.E. (2015). Traditional and emerging lifestyle risk behaviors and all-cause mortelity in middle-aged and older adults: Evidence from a large population-based Australian cohort. PLoS Med., 12, e1001917.
26. Dishman, R. K., Berthoud, H. R., Booth, F.W., Cotman, C. W., Edgerton, V. R., Fleshner, M. R., Gandevia, S. C., Gomez-Pinilla, F., Greenwood, B. N., Hillman, C. H., Kramer, A. F., Levin, B. E., Moran, T. H., Russo-Neustadt, A. A., Salamone, J. D., Van Hoomissen, J. D., Wade, C. E., York, D. A. ve Zigmond, M. J. (2006) Neurobiology of exercise. Obesity (Silver Spring); 14: 345-356.
27. Dursun, P. (2012). The role of meaning in life, optimism, hope, and coping styles in subjective well-being. Unpublished Doctoral Dissertation, Middle East Technical University, Ankara.
28. Edginton, C. R., Chin, M. ve Demirhan, G. (2010). Beden eğitimi ve sağlık: yeni bir küresel görüş birliği, Hacettepe Spor Bilimleri Dergisi, 21(3), 122-128.
29. Fallahpoura, M., Borella, L., Luborskya, M. ve Nygard, L. (2016). Leisure-activity participation to prevent later-life cognitive decline: a systematic review. Scandinavian Journal Of Occupational Therapy, 23(3), 162–197 http://dx.doi.org/10.3109/11038128.2015.1102320.
30. Freedman, D. S., Mei, Z., Srinivasan, S. R., Berenson, G. S. ve Dieta, W. H. (2007). Cardiovascular risk factors and excess adiposity among overweight children and adolescents: the bogalusa heart study. Journal Of Pediatrics, 150, 12-17.
31. Gabrielle, P., Rodrigo, S. R., Cassiano, R. R. ve Pedro CH. (2012). Quality of life and physical activity among adults: population-based study in Brazilian adults. Qual Life Res. DOI 10.1007/s11136-011-0083-5.
32. Gandelman, N. ve Piani, G. (2013). Quality of life satisfaction among workers and non-workers in Uruguay. Social Indicators Research, 111- 97-115.
33. Genç, A., Şener, Ü., Karabacak H., Üçok, K. (2011). Kadın ve erkek genç erişkinler arasında fiziksel aktivite ve yaşam kalitesi farklılıklarının araştırılması. Kocatepe Tıp Dergisi, 12: 145-150.
34. Gençay, S. (2009). Beden eğitimi öğretmeni adaylarının umutsuzluk ve yaşam doyumlarının bazı değişkenler açısından incelenmesi. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 8(27), 380-388.
35. Glover, T. D. (2018). All the lonely people: Social isolation and the promise and pitfalls of leisure, Leisure Sciences, 40:1-2, 25-35, DOI: 10.1080/01490400.2017.1376017.
36. Gómez, E., Hill, E., Zhu, X. ve Freidt, B. (2016). Perceived health outcomes of recreation scale (PHORS): reliability, validity and invariance, Measurement in Physical Education and Exercise Science, 20:1,27-37, DOI: 10.1080/1091367X.2015.1089245.
37. Gonzalez-Sicilia, D., Brière F. N., Pagani, L. S. (2019). Prospective associations between participation in leisure-time physical activity at age 6 and academic performance at age 12. Preventive Medicine. Volume 118, Pages 135-141.
38. Goodrum, S. A.; Brusseau, T. A.; Shaw, J. M. ve Burns, R. D. (2018). Relationship between after-school physical activity and dietary habits with cardio-metabolic risk in low-income children. Journal of Physical Activity Research, Vol. 3, No. 1, 28-34.
39. Gündoğar, D., Sallan Gül, S., Uskun, E., Demirci, S. ve Keçeci, D. (2007). Üniversite öğrencilerinde yaşam doyumunu yordayan etkenlerin incelenmesi. Klinik Psikiyatri, 10, 14-27.
40. Gürbüz, B. (2017). The conception and perception of leisure in Turkey. In K. Henderson, & A. Sivan (Eds), Leisure from International Voices, Champaign, IL: Sagamore Publishing.
41. Gürbüz, B. ve Henderson, K. (2013). Exploring the meanings of leisure among Turkish university students, Croatian Journal of Education Vol:15; No. 4, pages: 927-957.
42. Gürbüz, B. ve Henderson, K. (2014). Leisure activity preferences and constraints to leisure: perspectives from Turkey”, World Leisure Journal, 56(4), 300-316.
43. Hamer, M. ve Chida, Y. (2009). Physical activity and risk of neurodegenerative disease: a systematic review of prospective evidence. Psychol Med; 39: 3-11.
44. Hampton, N. Z. and Marshall, A. (2000). Culture, gender, self-efficacy and life satisfaction: A comparison between americans and chinese people with spinal cord injuries. Journal of Rehabilitation, 66(3), 21-28.
45. Harris, D. (2005). Concepts in leisure studies. London: Sage Publications.
46. Heesch, K. C., van Gellecum, Y. R., Burton, N. W., van Uffelen, J. G. ve Brown, W. J. (2015). Physical activity, walking, and quality of life in women with depressive symptoms. Am J Prev Med. pii: S0749-3797(14)00567-4. doi: 10.1016/j.amepre.2014.09.030.
47. Henderson, K. A. (2009). Expanding the meanings of leisure in a both/and world. Loisir & Societe, 31(1), 15-30.
48. Ho, R. T., Fong, T.C., Wan, A. H., Au-Yeung, F. S., Wong, C. P., Ng, W. Y., Cheung, I. K., Lo, P. H., Ng, S. M., Chan, C. L. ve Chen, E. Y. (2016). A randomized controlled trial on the psychophysiological effects of physical exercise and Tai-chi in patients with chronic schizophrenia. Schizophr Res, 171:42-49.
49. Huebner, E. S. (2004). Research on assessment of life satisfaction of children and adolescents. Social Indicators Research, 66, 3-33.
50. Husson, O., Mols, F., Ezendam, N.P., Schep, G. ve van de Poll-Franse, L. V. (2015). Healthrelated quality of life is associated with physical activity levels among colorectal cancers urvivors: a longitudinal, 3-year study of the PROFILES registry. J Cancer Surviv 9: 472. https://doi.org/10.1007/s11764-014-0423-x.
51. International Obesity Task Force (2009). Obesity: understanding and challenging the global epidemic. 2009-2010 report. Retrieved February 13, 2011, from http://www.İaso.Org/Site_Media/Uploads/IASO_Summary_Report_2009.Pdf.
52. Irwin, M. L., Smith, A. W., McTiernan, A., Ballard Barbarsh, R., Cronin, K., Gilliland, F. D., Baumgartner, R. N., Bumgartner, K. B. ve Bernstein, L. (2008). Influence of pre- and postdiagnosis physical activity on mortality in breast cancer survivors: the health, eating, activity, and lifestyle study. J Clin Oncol;26(24):3958-64.
53. İbrahim, H., ve Cordes, K.A. (2002). Outdoor recreation, Enrichment for a lifetime. Second Edition, Sagamore Publishing, Il.
54. İnfal, S. (2016). Halk sağlığı esenlik ölçeği: Türkçe versiyonu geçerlik ve güvenirlik çalışması ve sağlıklı yaşam biçimi davranışlarının değerlendirilmesi, Doktora Tezi, Selçuk Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü.
55. Jago, R., McMurray, R. G., Bassin, S., Pyle, L., Bruceker, S., Jakicic, J. M., Moe, E., Murray, T. ve Volpe, S. L. (2009). Modifying middle school physical education: Piloting strategies to increase physical activity. Pediatric Exercise Science, 21(2), 171-185.
56. James, W. P. T. (1995). A Public health approach to the problem of obesity, International Journal Of Obesityand Related Metabolic Disorders, 19: 37-45.
57. Jordan, K. A.; Gagnon, R. J.; Anderson D. M. ve Pilcher J. J. (2018). Enhancing the college student experience: outcomes of a leisure education program. Journal of Experiential Education, Vol. 41(1) 90–106.
58. Kara, F.M., Gürbüz, B., ve Sarol, H. (2018). Yetişkinlerde serbest zamanda sıkılma algısı, algılanan sosyal yetkinlik ve benlik saygısı düzeyinin incelenmesi. Uluslararası Spor, Egzersiz ve Antrenman Bilimi Dergisi - USEABD, 4 (4), 113-121. doi:10.18826/useeabd.473994.
59. Karasar, N. (2012). Bilimsel araştırma yöntemi. Ankara: Nobel Yayıncılık.
60. Kin-İşler, A., Güven-Karahan, B. (2009). Physical activity levels and patterns of 11-14 year-old Turkish adolescents, Adolescence, 44(176): 1005-15.
61. Kline, R.B. (2011) Principles and practice of structural equation modeling. Guilford Press, New York.
62. Köker, S. (1991). Normal ve sorunlu ergenlerin yaşam doyumu düzeyinin karşılaştırılması. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek lisans tezi. Ankara Üniversitesi, Ankara.
63. Laidley, T. ve Conley, D. (2018). The effects of active and passive leisure on cognition in children: Evidence from exogenous variation in weather, Social Forces, Volume 97, Issue 1, Pages 129–156, https://doi.org/10.1093/sf/soy020.
64. Lepp, A. (2018). Correlating leisure and happiness: the relationship between the leisure experience battery and the Satisfaction With Life Scale, Annals of Leisure Research, 21:2, 246-252, DOI: 10.1080/11745398.2017.1325759.
65. Loh, S. Y., Abdullah, A., Bakar, A. K. A. ve Jaafar, N. R. N. (2015). Structured walking and chronic institutionalized schizophrenia inmates: apilot RCT study on quality of life. Glob J Health Sci, 8:238-248.
66. Lök, N., ve Lök, S. (2016). Yaşlıların fiziksel aktivite düzeyleri ile bilişsel durumları arasındaki ilişki, Yeni Symposium. Vol.54(2), P21-24.
67. McKenzie, T. ve Kahan, D. (2008). Physical activity, public health, and elementary schools. The Elementary School Journal, 108(3), 171-179.
68. Mert, M. ve Ardahan, F. (2014). Yaşam doyumu duygusal zeka ve rekreatif doğa sporları yapmanın bireylerin ekolojik algısı üzerine etkisi: Türkiye örneği, Uluslararası Akademik Spor Sağlık ve Tıp Bilimleri Dergisi, 12(4),50-69.
69. Monninkhof, E. M., Elias, S. G., Vlems, F. A., van der Tweel, I., Schuit, A. J., Voskuil, D., van Leeuwen, W. ve Flora, E. (2007). TFPAC. Physical activity and breast cancer a systematic review. Epidemiology;18(1):137-57.
70. Moss, E. ve Willoughby, B. J. (2018). Associations between beliefs about marriage and life satisfaction: the moderating role of relationship status and gender, Journal of Family Studies, 24:3, 274-290, DOI: 10.1080/13229400.2016.1187658.
71. Mutlu, İ., Yılmaz, B., Güngörmüş, H. A., Sevindi, T., Gürbüz, B. (2011). Bireyleri rekreasyonel amaçlı egzersize motive eden faktörlerin çeşitli değişkenlere göre karşılaştırılması. Selçuk Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilim Dergisi, 13(1):54–61.
72. Mutrie, N., Campbell, A. M., Whyte, F., McConnachie, A., Emslie, C., Lee, L., Kearney, N., Walker, A. ve Ritchie, D. (2007). Benefits of supervised group exercise programme for women being treated for early stage breast cancer: pragmatic randomised controlled trial. BMJ;334(7592):517.
73. Neugarten, B. L., Havighurst, R. J. ve Tobin, S. S. (1961). The measurement of the life satisfaction, Journal of Gerontology 16:134-143.
74. Nimrod, G. (2007). Retirees' leisure: activities, benefits, and their contribution to life satisfaction, Leisure Studies, 26:1, 65-80, DOI: 10.1080/02614360500333937.
75. Oerbeck, B., Overgaard, K., Pripp, A. H., Aase, H., Reichborn-Kjennerud, T., ve Zeiner, P. (2019). Adult ADHD symptoms and satisfaction with life: Does age and sex matter? Journal of Attention Disorders, 23(1), 3–11. https://doi.org/10.1177/1087054715612257.
76. Onat, A. (2017). Tıp dünyasının kronik hastalıklara yaklaşımına öncülük. İstanbul, Logos Yayıncılık.
77. Özer, M. ve Karabulut, Ö. Ö. (2003). Yaşlılarda yaşam doyumu. Geriatri Dergisi 6:72-74.
78. Pala, A., Biner M., Öncen, S., ve Kargün M. (2015). Futboltenisi sporcularının boş zaman aktivitelerine yönelik tutumlarının incelenmesi. Uluslararası Spor, Egzersiz ve Antrenman Bilimi Dergisi. Cilt 1, Sayı 2, 77-82.
79. Parr, M. ve Lashua, B. D. (2004). What is leisure? The perceptions of recreation practitioners and others. Leisure Sciences, 26, 1-17.
80. Rhodes, R. E. ve Dean, R. N. (2009). Understanding Physical Inactivity: Prediction of Four Sedentary Leisure Behaviors. Leisure Sciences; 31(2): 124-135.
81. Riddick, C.C. (1985). Life satisfaction determinants of older males and females, Leisure Sciences, 7:1,47-63, DOI: 10.1080/01490408509512107.
82. Rousseau, F. L. ve Vallerand, R. J. (2008). An examination of the relationship between passion and subjective well-being in older adults. Int. J. Aging and Human Development, vol. 66(3)195-211.
83. Sarol, H., Gürbüz, B., Çimen, Z., ve Emir, E. (2016). Perceived constraints and motivation to physical activity participation. 14th International Sports Sciences Congress, 299, 1-4 November, Antalya, Turkey.
84. Schaller, A., Dejonghe, L., Alayli-Goebbels, A., Biallas, B. ve Froboese, I. (2016). Promoting physical activity and health literacy: study protocol for a longitudinal, mixed methods evaluation of a crossprovider workplace-related intervention in Germany (The AtRisk study). BMC Public Health, 16:626, DOI 10.1186/s12889-016-3284-6.
85. Schlag, P. A., Yoder, D. G. ve Sheng, Z. (2015). Words matter, SCHOLE: A Journal of Leisure Studies and Recreation Education, 30:1, 25-38, DOI: 10.1080/1937156X.2015.11949724.
86. Schmalz, D. L. ve Pury, C. L. S. (2018). Leisure and positive psychology: Complementary science for health and well-being, The Journal of Positive Psychology, 13:1, 1-3, DOI: 10.1080/17439760.2017.1374446.
87. Shin, K., ve You, S. (2013). Leisure type, leisure satisfaction and adolescents’ psychological Wellbeing. Journal of Pacific Rim Psychology, 7(2), 53-62. doi:10.1017/prp.2013.6.
88. Sivan, A. (2017). Leisure education in schools: challenges, choices and consequences, World Leisure Journal, 59:sup1, 15-21, DOI: 10.1080/16078055.2017.1393871
89. Sivan, A., Tam, V., Siu, G. ve Stebbins, R. (2019). Adolescents’ choice and pursuit of their most important and interesting leisure activities, Leisure Studies, 38:1, 98-113, DOI:10.1080/02614367.2018.1539867.
90. Stodolska, M. (2018) Research on Race, Ethnicity, Immigration, and Leisure: Have We Missed the Boat?,Leisure Sciences, 40:1-2, 43-53, DOI: 10.1080/01490400.2017.1376013
91. Thomas, J. R., Silverman, S. ve Nelson, J. (2015). Research methods in physical activity, 7th edition. Champaign, IL, Human Kinetics.
92. Ulucan, H., Kılınç, M., Kaya, K. ve Türkçapar, Ü. (2011). Beden eğitimi spor yüksekokullarında öğrenimlerine devam eden öğrencilerin umutsuzluk ve yaşam doyum düzeylerinin incelenmesi. Selçuk Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilim Dergisi, 13(3), 349–356.
93. Veal, A. L. (2017). The serious leisure perspective and the experience of leisure. Leisure Sciences, 39(3),205-223, DOI:10.1080/01490400.2016.1189367
94. Veblen, T. (2015). Aylak Sınıfın Teorisi, Heretik Yayınları, İstanbul.
95. Vural, Ö., Eller, S. ve Atalay-Güzel N. (2010). Masa başı çalışanlarda fiziksel aktivite düzeyi ve yaşam kalitesi ilişkisi. Spormetre Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi. VIII (2) 69- 75.
96. Walker, G. J. ve Kono, S. (2018). The effects of basic psychological need satisfaction during leisure and paid work on global life satisfaction, The Journal of Positive Psychology, 13:1, 36-47, DOI: 10.1080/17439760.2017.1374439.
97. Wallace, R. ve Wolf, A. (2012). Çağdaş Sosyoloji Kuramları, (Çev: L. Elburuz – M. R. Ayas), Ankara: Doğu Batı Yayınları
98. WHO (2010) World Health Organization, Global recommendations on physical activity for health, Geneva.
99. WHO (2010). World Health Organization. Global Strategy on diet, physical activity and health: childhood overweight and obesity. Retrieved February 9, from http://www.who.int/Dietphysicalactivity/Childhood/En/
100. WHO (2015). World Health Organization. WHO statistical information system. Available from: http://www.who.int/whosis/en/. Accessed date: 15.01.2015
101. Yerlisu Lapa, T., Serdar E., Tercan Kaas E. ve Çakır, V.O. (2017). Rekreasyonda algılanan sağlık çıktıları ölçeğinin Türkçe versiyonunun psikometrik özellikleri, 15. Uluslararası Spor Bilimleri Kongresi, Muğla.
102. Yetim, Ü. (1993). Life satisfaction: A study based on the organization of personal projects. Social Indicators Research, 29 (3), 277-289.