Türkiye’de Uygulamalı Girişimcilik Eğitimlerinin İstihdam Kapasitesinin Artırılmasındaki Rolü

Öz

İşsizlik dünya genelinde karşılaşılan bir sorundur. Devletler, işsizliğin azaltılması ve istihdamın arttırılması için politikalar uygulamaktadırlar. Girişimci sayısının artırılması ve girişimcilik kültürünün yaygınlaştırılması bu politikalar kapsamında değerlendirilebilir. Türkiye’de devlet eliyle girişimciliğin geliştirilmesi amacıyla İŞKUR ve KOSGEB işbirliğiyle “Uygulamalı Girişimcilik Eğitimleri” düzenlenmektedir. Bu eğitimler vasıtasıyla bireylerin girişimcilik kapasiteleri artırılmakta, kurdukları işlere finansman desteği bulmalarına imkân sağlanmaktadır. Araştırmanın amacı, Uygulamalı Girişimcilik Eğitimlerine katılanların bu programın etkinliğine ilişkin görüşlerinin belirlenmesidir. Araştırma, nitel desende tasarlandığından ve Türkiye çapında bir örneklemle çalışmanın zamansal ve parasal imkânsızlıkları göz önüne alınarak çalışma alanı Çanakkale ili Merkez İlçe ile sınırlandırılmıştır. Araştırma verileri görüşme yöntemiyle toplanmış, içerik analizi tekniğiyle çözümlenmiştir. Analizlerde, MAXQDA Analytics Pro 18 Programı kullanılmıştır. Sonuçta, katılımcıların genelde eğitimleri girişimcilik kapasitelerinin artırılması konusunda olumlu buldukları anlaşılmıştır. Diğer yandan, eğitimlerin kapsamının gençleri, kadınları ve dezavantajlı kesimleri de kapsayacak şekilde geliştirilmesi, kamuoyuna daha iyi duyurulması noktasında, çalışma yapılması gerekliliği tespit edilmiştir.

Anahtar Kelimeler

• İşsizlik
• İstihdam
• girişimcilik
• eğitim
• devlet politikaları

The Role of Applied Entrepreneurship Training Activities over Increasing Employment Capacity

Öz

Unemployment is a worldwide problem. States are implementing policies to reduce unemployment and increase employment. Increasing the number of entrepreneurs and expanding the entrepreneurship culture can be evaluated withinthescope of these policies. IŞKUR as a stateinstitution organizes "Applied Entrepreneurship Training" in cooperation with KOSGEB. Through the setrainings, entrepreneurship capacities of individuals are increased and the yare provided with the opportunity to find financial support for thebusinesses they establish. The aim of the research is to determine the opinions of the participants of Applied Entrepreneurship Training on the effectiveness of this program. The research is designed based on qualitative designsamples and it is limited to the province of Canakkale instead of Turkey due to financialand time constraints. Research data was collected by interview method and analyzed by contentanalysis technique. In analysis, MAXQDA Analytics Pro 18 Program was used. As a result, it was understood that the participants generally found the trainings positive in increasing their entrepreneurial capacity. On the other hand, it has been determined that the scope of the trainings should be developed to include young people, women and disadvantaged groups, and it is necessary to carry outstudies to beter publicize them.

Kaynakça

1. Acar Osman Kürşat ve Yabanova Ecehan Kazancı (2017). “Aktif İşgücü Piyasası Politikaları Çerçevesinde Kütahya İŞKUR’un Mesleki Eğitim Faaliyetleri’nin”, Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Cilt: 4, Sayı: 2, 85-111.
2. Ács, Zoltán J., László Szerb, Esteban Lafuente, Gábor Márkus (2020). The Global Entrepreneurship Index 2019, The Global Entrepreneurship and Development Institute, Washington, D.C., USA.
3. Akcan Ahmet Tayfur (2016). “1980 Sonrası Türkiye’de Uygulanan Politikaların İşsizlik Üzerine Etkileri ve İşsizliğin Belirleyicileri Üzerine Ampirik Analiz”. Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü İktisat Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Çanakkale.
4. Arıkan Evren (2017). “KOSGEB Desteklerinin Kobiler Üzerindeki Etkisinin Araştırılması: Batman İli Örneği”. Batman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, Batman.
5. Arslan Birkan (2015). “KOBİ’lerin Finansman Sorunlarının Çözülmesine KOSGEB Desteklerinin Etkisi”. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü İşletme Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, İstanbul.
6. Aykan Ebru (2002). “Girişimcilik ve Girişimcilerin Liderlik Davranışları”. Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü İşletme Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Kayseri.
7. Bal, Hüseyin (2016). Nitel Araştırma Yöntem ve Teknikleri, 1. Baskı, Bursa: Sentez Yayıncılık.
8. Bulut Selahattin (2010). “Türkiye’de Aktif İstihdam Politikası Aracı Olarak Düzenlenen İşgücü Eğitim Kurslarının İstihdamı Açısından Belirleyiciliği”. Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Ankara.

9. Ceylan-Ataman Berrin (2011). “İşsizliğe Alternatif Bir Çözüm Olarak Girişimcilik: Teori ve Politika”, Bilsay Kuçur’a Armağan Kitabı, Mülkiyeliler Birliği Yayınları, Edt: Serdar Şahinkaya - N.İlter Ertuğrul, Yayın No: 2011/2, 329-343.
10. Creswell, W. John (2016). Nitel Araştırma Yöntemleri Beş Yaklaşıma Göre Nitel Araştırma ve Araştırma Deseni. 3. Baskı, Ankara: Siyasal Kitabevi.
11. Çetindamar Dilek (2002). “Türkiye’de Girişimcilik”. Türk Sanayicileri ve İşadamları Derneği Yayınları.
12. Çetinkaya Mustafa Burak (2017). “İŞKUR’un Uygulamalı Girişimcilik Eğitimlerinin Etkinliğinin Ölçülmesi: Karabük İli Örneği”. Karabük Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü İşletme Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Karabük.
13. Erdem Kemal (2012). “İşsizlikle Mücadelede Mesleki Eğitimin Önemi: Uzmanlaşmış Meslek Edindirme Merkezleri: Projesi”. İstanbul Üniversitesi SBE Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, İstanbul.
14. Gözler Kemal (2008). Anayasa Hukukuna Giriş, Bursa: Ekin Basım Yayın Dağıtım.
15. Güler Ahmet, Halıcıoğlu Mustafa Bülent, Taşğın, Serkan (2015), Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma, 2. Baskı, Ankara: Seçkin Yayıncılık.
16. Gültemen Caner (2008). “Avrupa İstihdam Stratejisi ve Türkiye İçin Odak Noktası: İşkur”. Ankara SBE Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Ankara.
17. Güner Hasan ve Korkmaz Adem (2016). “KOSGEB Uygulamalı Gi̇ri̇şi̇mci̇li̇k Eği̇ti̇mi̇-Gi̇ri̇şi̇mci̇li̇k İli̇şki̇si̇: Eği̇ti̇m Alıp İş Kurmayanlar Üzerine Araştırma”. İş ve Hayat Dergisi, Cilt: 2, Sayı: 4, 155-182.
18. Işığıçok Özlem (2011). “İstihdam ve İşsizlik”. Ekin Yayınları.
19. İnce Ali Rıza; Fuat Çamlıbel ve Yunus Emre Birol (2016), KOSGEB Girişimcilik Eğitimine Katılan Kursiyerlerin Girişimcilik Kararını Etkileyen Sebepler Üzerine Bir Araştırma, Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Cilt: 21, Sayı: 1, 113-123.
20. İŞKUR. Türkiye İş Kurumu, https://www.iskur.gov.tr/is-arayan/aktif-isgucu-programlari/ girisimcilik-programi-egitimi/, (Erişim Tarihi: 01.06.2018).
21. Kanyılmaz Polat Ebru ve Bünyamin Bacak (2018), “İşsizliğin Psikolojik Sonuçları ve İşsizlik Süresi İlişkisi: Çanakkale’de Yükseköğrenim Mezunu İşsizler Üzerinde Bir Araştırma”, Çalışma İlişkileri Dergisi, C: 9, S: 2, 24-47.
22. Kıcır Başak (2017), “Eğitimli Genç İşsizliği Üzerinden İşsizlik Kaygısına Bir Bakış”, Çalışma ve Toplum Dergisi, 2017/3, 1369-1396.
23. Kısa Salman (2012). “İŞKUR ve Yerel Yönetimlerde Mesleki Eğitim Faaliyetlerinin Eğitim-İstihdam İlişkisi Yönünden Analizi: Ankara İli İŞKUR İl Müdürlüğü Ve Ankara Büyükşehir Belediyesi Mesleki Eğitim Faaliyetlerinin Karşılaştırmalı Analizi”. Gazi Üniversitesi SBE Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Ankara.
24. Kocabıyık, O. O. (2016). Olgubilim ve Gömülü Kuram: Bazı Özellikler Açısından Karşılaştırma. Trakya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, VI(1), 55-66.
25. KOSGEB. Küçük ve Orta Ölçekli İşletmeleri Geliştirme ve Destekleme İdaresi Başkanlığı, https://www.kosgeb.gov.tr/site/tr/genel/destekdetay/1231/girisimcilik-destek-programi, (Erişim Tarihi: 01.11.2018).
26. Kümbül Güler Burcu (2005), “İşsizlik ve Yarattığı Psiko-Sosyal Sorunların Öğrenilmiş Çaresizlik Bağlamında İncelenmesi”, İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi, Mecmuası Dergisi, C: 55, S: 1, 373-394.
27. Metin Banu (2004). “Türkiye’de Aktif İşgücü Piyasası Politikaları ve Özel İstihdam Politikaları”. Gazi Üniversitesi SBE Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Ankara.
28. Namal Mete Kaan, Koçancı Mustafa, Aksoy Beyhan (2018). “KOSGEB Girişimcilik Programı: Eleştirel Bir Değerlendirme”. Akademik Hassasiyetler Dergisi, Cilt: 5, Sayı: 9, 93-110.
29. Onay Ümmü Gülsüm (2013). “Kadın Girişimciliğini Etkileyen Sosyo-Kültürel Faktörler: Isparta KOSGEB Girişimcilik Destekleri Üzerine Bir Araştırma”. Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü İşletme Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Isparta.
30. Özdemir Süleyman (2006). “Halis Yunus Ersöz, İbrahim Sarıoğlu, İşsizlik Sorununun Çözümünde KOBİ’lerin Desteklenmesi”. Vimek Ajans Yayıncılık.
31. Saruhan Şadi Can ve Özdemirci Ata (2016). “Bilim, Felsefe ve Metodoloji”. Beta Yayınları.
32. Serter Nur (1993). “Genel Olarak ve Türkiye Açısından İstihdam ve Gelişme”. İstanbul Üniversitesi Basımevi.
33. Şahin Begüm Erdil ve Yeliz Sevimli (2013). “Aktif İstihdam Politikaları Kapsamında Uygulanan İşgücü Yetiştirme Kursları ve İŞKUR’un Önemi”. Hukuk ve İktisat Araştırmaları Dergisi, Cilt: 5, No: 1, 4.
34. TAEM (2017). Aktif İşgücü Hizmetleri İlgili Mevzuatı, Türk Metal Sendikası Araştırma ve Eğitim Merkezi Yayınları, Ankara .
35. Tan Fatma Zehra (2015). “KOSGEB Uygulamalı Girişimcilik Eğitimi Adayları Üzerine Kastamonu İlinde Bir Araştırma”. Business & Management Studies: An International Journal Cilt: 3 Sayı: 3, 382-417.
36. Ünsal Derya (2013). “İŞKUR Tarafından Düzenlenen Mesleki Eğitim Kurslarının Kursiyerlerin Bireysel Kariyer Planlamalarına Katkısı Hakkındaki Kursiyerlerin Görüşleri”. Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü İşletme Eğitimi Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Ankara.
37. Yıldırım, Ali ve Hasan Şimşek (2016). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri. Ankara: Seçkin Yayıncılık.