Türk Dünyasının Yumuşak Gücü: TÜRKSOY'un Halkla İlişkiler ve Diplomasi Pratiği

Öz

Bu çalışma, Uluslararası Türk Kültürü Teşkilatı’nın (TÜRKSOY) dijital kamu diplomasisi faaliyetlerini, yumuşak güç ve stratejik iletişim perspektifleri çerçevesinde incelemektedir. Soğuk Savaş sonrası dönemde güç kavramının dönüşümüyle birlikte kültür, kimlik ve iletişim, uluslararası ilişkilerde giderek daha belirleyici hâle gelmiştir. Bu bağlamda TÜRKSOY, Türk dünyasının ortak kültürel mirasını koruma, görünür kılma ve küresel ölçekte temsil etme misyonuyla öne çıkan önemli bir kamu diplomasisi aktörü olarak değerlendirilmektedir. Araştırma kapsamında, TÜRKSOY’un 2025 yılı boyunca X (eski Twitter) platformundaki resmî hesabından paylaştığı içerikler nicel ve nitel yöntemlerin birlikte kullanıldığı karma yöntem yaklaşımıyla analiz edilmiştir. Nicel analizde gönderi sayıları ile beğeni ve paylaşım gibi etkileşim göstergeleri aylık bazda incelenmiş; nitel analizde ise tematik söylem analizi yoluyla kurumsal anlatı örüntüleri ortaya konulmuştur. Bulgular, TÜRKSOY’un dijital iletişiminde “Türk dünyasının birliği ve ortak kimliği”, “ortak kültürel mirasın korunması” ve “uluslararası görünürlük” söylemlerini sistematik biçimde öne çıkardığını göstermektedir. Ayrıca kültürel diplomasi, şehir markalaması, etkinlik diplomasisi ve eğitim- akademik iş birliklerinin bütünleşik bir stratejik iletişim anlayışıyla kullanıldığı tespit edilmiştir. Sonuç olarak çalışma, TÜRKSOY’un dijital platformlar aracılığıyla Türk dünyasının yumuşak güç kapasitesini güçlendiren etkili bir kamu diplomasisi modeli sunduğunu ortaya koymaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Türksoy
• kamu diplomasisi
• halkla ilişkiler
• söylem analizi
• X sosyal medya

The Soft Power of the Turkic World: TÜRKSOY’s Practice of Public Relations and Diplomacy

Öz

This study examines the digital public diplomacy activities of the International Organization of Turkic Culture (TÜRKSOY) within the frameworks of soft power and strategic communication. With the transformation of the concept of power in the post–Cold War era, culture, identity, and communication have become increasingly decisive factors in international relations. In this context, TÜRKSOY is regarded as a significant public diplomacy actor that stands out through its mission to preserve, promote, and represent the shared cultural heritage of the Turkic world on a global scale. Within the scope of the research, the content shared on TÜRKSOY’s official X (formerly Twitter) account throughout 2025 was analyzed using a mixed-methods approach that combines quantitative and qualitative methods. In the quantitative analysis, the number of posts and engagement indicators such as likes and reposts were examined on a monthly basis; in the qualitative analysis, institutional narrative patterns were identified through thematic discourse analysis.The findings indicate that TÜRKSOY systematically emphasizes discourses of “unity and shared identity of the Turkic world,” “the preservation of common cultural heritage,” and “international visibility” in its digital communication. Furthermore, it was determined that cultural diplomacy, city branding, event diplomacy, and educational–academic cooperation are employed in an integrated manner within a coherent strategic communication framework. In conclusion, the study demonstrates that TÜRKSOY offers an effective public diplomacy model that strengthens the soft power capacity of the Turkic world through digital platforms.

Anahtar Kelimeler

• TÜRKSOY
• public diplomacy
• public relations
• discourse analysis
• X social media

Kaynakça

1. Acar, D. Ş. (2006). Küreselleşen dünyada diplomasi. Sosyal Bilimler Meslek Yüksek Okulu Dergisi, 9(1-2) 418–437. https://izlik.org/JA95DX55AU
2. Akıllı, E. (2019). Turksoy, Turkic Council and Cultural Diplomacy: Transactionalism Revisited. Bilig, 91, 1-25. https://doi.org/10.12995/bilig.9101
3. Altun, F. (2023). The Organisation of Turkic States’ Digital Communication and Digital Diplomacy Perspective. Bilig, 106, 1-33. https://doi.org/10.12995/bilig.10601.
4. Aydın, H.İ., & Şahinoğlu, M.C. (2023), Bilim Diplomasisi ve Ekonomik Kalkınma İlişkisi Üzerine Bir Deneme, Ed. Çapar, S., & Aydın, H. İ, Türkiye Yüzyılına Girerken Diplomasi Üzerine Ekonomi-Politik Yazılar, Türk İdari Araştırmalar Vakfı İktisadi İşletmesi. 1. Basım.
5. Batu, M., & Tos, O. (2021). Dijital halkla ilişkiler ve algı yönetimi. M. N. Özüpek, E. Aktan & M. Koçyiğit (Ed.), Dijital halkla ilişkiler uygulamaları: Örnek olaylar içinde (ss. 29–50). Konya: Eğitim Yayınevi.
6. Batu, M., & Yanık, A. (2021). Bir İletişim Türü Olarak Yazılı İletişim: Üniversite Öğrencilerinin Mektuplarına Yönelik Nitel Bir İnceleme. Selçuk İletişim, 14(2), 723-753. https://doi.org/10.18094/josc.865684.
7. Bjola, C. & Holmes, M. (2015). Digital Diplomacy: Theory and Practice. New York: Routledge. ISBN13: 978-1138843820
8. Bjola, C., & Kornprobst, M. (2018). Understanding international diplomacy: Theory, practice and ethics (2. baskı). New York: Routledge.

9. Büdün Aydın, E. (2024). Sürdürülebilirlik İletişimi ve Halkla İlişkiler: Türk Hazır Giyim Sektörü ve Örnekleri. İçinde Aydın A. Ve Işık T. (Ed.), Disiplinler arası Halkla İlişkiler Çalışmaları, (ss. 35-50). Gazi Kitabevi.
10. Constantinou, Costas M. (1996) On the Way to Diplomacy. Minneapolis: Minnesota University Press
11. Constantinou, C. M., Kerr, P., & Sharp, P. (2016). The SAGE handbook of diplomacy. London: SAGE Publications.
12. Cornago, N. (2008). Diplomacy. L. Kurtz (Ed.), Encyclopedia of violence, peace, & conflict içinde (Cilt 1), ss. 574–580). Oxford: Elsevier.
13. Cull, N. J. (2009). Public Diplomacy: Taxonomies and Histories. The Annals of the American Academy of Political and Social Science, 616, 31–54. http://www.jstor.org/stable/25097993
14. Demir, C. (2022). The Organization of Turkic States: Implications for the regional balance of power. Güvenlik Stratejileri Dergisi (TDT Özel Sayısı), 39–71. https://doi.org/10.17752/guvenlikstrtj.1104776.
15. Dinnie, K. (2011). City branding: Theory and cases. Palgrave Macmillan. https://link.springer.com/book/9780230241725
16. Ekşi, M. (2016). Türkiye’nin Türk dünyasına yönelik kamu diplomasisi. Türk Dünyası 25 Yıllığı içinde (ss. 181–186). Ankara: Akçağ Yayınları.
17. Ekşi, M. (2017). Türkiye’nin Türk dünyasına yönelik kamu diplomasisi: Yeni araç ve mekanizmalar. Türk Dünyası İncelemeleri Dergisi, 17(1), 9–19. https://www.researchgate.net/publication/329029753_Turkiye'nin_Turk_Dunyasina_Yonelik_Kamu_Diplomasisi_Yeni_Arac_ve_Mekanizmalar
18. Gilboa, E. (2008). Searching for a theory of public diplomacy. The Annals of the American Academy of Political and Social Science, 616(1), 55–77.
19. Kalın, İ. (2011). Soft power and public diplomacy in Turkey. Perceptions: Journal of International Affairs, 16(3), 5–23.
20. Kavaratzis, M. (2004). From city marketing to city branding: Towards a theoretical framework for developing city brands. Place Branding and Public Diplomacy, 1(1), 58–73. https://doi.org/10.1057/palgrave.pb.5990005
21. Kotler, P., Haider, D., ve Rein, İ. (1993). Marketing places: Attracting investment, industry and tourism to cities, states and nations. The Free Press. https://www.worldcat.org/title/marketing-places/oclc/26364773
22. Köksoy, E. (2016). Kamu diplomasisi ve halkla ilişkiler ilişkisi: Kuramsal bir değerlendirme. Marmara İletişim Dergisi, 22, 211-231. https://izlik.org/JA56EU87TG
23. Köksoy, E. (2025). Kamu Diplomasisi ve Yumuşak Güç Perspektifinden Türk Devletleri Teşkilatı’nın İncelenmesi. Türk Dünyası İncelemeleri Dergisi, 25(2), 527-550. https://doi.org/10.32449/egetdid.1783514
24. Kulenbekova, Z., & Boran, T. (2026). Kültürel İletişim Modelleri Perspektifinden Türksoy’un Dijital Kamu Diplomasisi Uygulamaları. Communicata, 31, 41-53. https://doi.org/10.32952/communicata.1816537
25. Kurtuluş, B. (2014). 21. yüzyılda değişen kamu diplomasisi anlayışının Türk dış politikasına yansıması (Doktora tezi). İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
26. Manor, I. (2019). The digitalization of public diplomacy. Palgrave Macmillan.
27. Melissen, J. (2005). The new public diplomacy: Between theory and practice. J. Melissen (Ed.), The New Public Diplomacy: Soft Power in International Relations içinde (s. 3–27). Palgrave Macmillan
28. Miles, M. B., & Huberman, A. M. (1994). Qualitative data analysis: An expanded sourcebook (2nd ed.). Sage Publications.
29. Mogensen, K. (2017). From public relations to corporate public diplomacy. Public Relations Review, 43(3), 605–614. https://doi.org/10.1016/j.pubrev.2017.03.011
30. Nye, J. S. (2004). Soft Power: The Means to Success in World Politics. PublicAffairs.
31. Nye, J. S. (2005). Soft power: The means to success in world politics. PublicAffairs. http://www.publicaffairsbooks.com/publicaffairsbooks-cgi-bin/display?book=1586482254.
32. Özkan, M. (2014). Turkey's religious and cultural soft power in Africa. Turkish Policy Quarterly, 13(3), 41–52.
33. Ozar, F. C. (2024). TÜRKSOY’un Türk kültür diplomasisine katkıları ve geleceği. XI Beynəlxalq Türk Dünyası Araşdırmaları Simpoziumu, Bakü.
34. Snow, N. (2020). Public Diplomacy. Oxford Research Encyclopedia of International Studies. DOI: 10.1093/acrefore/9780190846626.013.518
35. Tanyeri Mazıcı, E. (2021). Dijital halkla ilişkiler temelinde kamu diplomasisinde yeni nesil uygulamalar. M. N. Özüpek, E. Aktan & M. Koçyiğit (Ed.), Dijital halkla ilişkiler uygulamaları: Örnek olaylar içinde (ss. 229–250). Konya: Eğitim Yayınevi.
36. Tuñón Navarro, J. (2019). From propaganda to new public diplomacy: Experienced and new stakeholders in international communication. UNISCI Journal, (50), 151–167. https://doi.org/10.31439/UNISCI-53
37. Türksoy. (2026, 1 Ocak), Uluslararası Türk Kültürü Teşkilatı, https://x.com/turksoyorg
38. Üğdül, T. (2022). Diplomasi cephesi: Hariciyeci bir çiftin 40 yılı (1980–2020). İstanbul: Remzi Kitabevi.
39. Yağmurlu, A. (2012). Halkla ilişkiler yöntemi olarak kamu diplomasisi. İletişim: Araştırmaları, 10(1), 9–38. www.kamudiplomasisi.org/pdf/halkla-iliskiler-ve-kamu-diplomasisi.pdf
40. Yazar, F., Özer, N. P., Batu, M., & Yarar, A. E. (2025). The Role of Cultural Values in Relationship Building: Mevlâna (Rumi) in the Context of Cultural Diplomacy and Nation Branding. Türkiye İletişim Araştırmaları Dergisi, 48, 160-183. https://doi.org/10.17829/turcom.1641439
41. Yesevi, Ç. G. (2022). Examining the Organization of Turkic States: A Teacher and Norm-Creator. PERCEPTIONS: Journal of International Affairs, 27(1), 2-25. https://izlik.org/JA26SJ42BT