KUR'AN-I KERİM’DE LAFIZ MANA İLİŞKİSİ BAĞLAMINDA TERACCİ ÜSLUBU-BAKARA SURESİ ÖRNEĞİ

Din Dili içerisinde sembolik anlatımla birlikte birçok sanatsal üslubu içermektedir. Kur'an'ın İfadeleri, canlılığı ve kendine has anlatım tarzıyla her dem güncelliğini koruyarak insanoğluna hayat suyu olmaya devam etmektedir. İnsanlara düşüncelerinde rehberlik eden Kur'an'ın eşsiz anlatımı içindeki ayetler birçok hikmeti barındırmaktadır. Bir hidayet rehberi ve öğüt verici olan Kur’an’ın sunmuş olduğu mesajların değerini kavramak için ayetler, lafız ve mana bütünlüğü açısından değerlendirilip kavramlar üzerinde mütalaa edilmesi önem arz etmektedir. Kelimelerin niçin, nerede, hangi maksatla kullanıldığı gibi soruların cevaplarının şuurunda olunması kişinin Kur’an’ı daha iyi anlamasına yardımcı olacaktır. Allah ile insan arasındaki ontolojik temelde en belirgin olarak karşımıza çıkan özellik yaratıcının Rahman oluşu ve sonsuz merhamet sahibi olması sebebiyle insana beyan etmeyi öğretmesidir. Aynı şekilde Allah insanlara tefekkür etmeyi, hatırda tutmayı, nimetlerin sonucunda şükretmeyi, doğruya giden yolu; لعل"-lealle” lafzı ile öğretmektedir. Kur’an ayetlerini lafzi ve edebi şekillerde okumaya ve araştırmaya yeni inceliklerini keşfetmeye çalışmaktayız. Çalışmamız kapsamında Bakara suresi bağlamında Teracci Üslubunu ele aldık. Ayetler hem Arap Dili ve Belagat ilmi hem de lafız-mana ilişkisi açısından incelenmiş olup yapılan çıkarımlar sonuç kısmında değerlendirilmiştir. Anahtar Kelimeler: Kur’an, Bakara Suresi, Arap Dili ve Belagati, Tefsir, Tevil, Lafız, Mana, Teracci Üslubu.