Historical Texture Analysis of Küçük Kumla Village and Preservation Proposals

Öz

Küçük Kumla Village, which is situated in the Marmara region, Bursa City and Gemlik District embraces traces of different cultures with respect to its fertile soil character, mild climate and location. In this study, the features of the traditional neighbourhood in Küçük Kumla Village are sought to research. Through the coverage of analysis made, it is found out that the traditional texture of the village has been deteriorating gradually. Due to the fact that the varying life styles and new comfort necessities are not fulfilled by the traditional civil architectural samples, the society leads to new building production rather than traditional building usage. Another issue that results with the abandonment is the immigration to the towns and city centres from the region regarding various reasons. Not providing necessary care on the abandoned buildings tends to accelerate the deterioration process. The buildings constructs on the previous historical buildings contradicting with the original thus preventing the sense of traditional texture of the village. Through contemporary and applicable proposals provided in this study, it is predicted that historical textural deterioration of the region can be prevented and the texture of the village can be rehabilitated and preserved

Anahtar Kelimeler

• Küçük Kumla Village, Historical Texture, Traditional Civil Architecture, Historical Texture Analysis, Rehabilitation, Preservation

Küçük Kumla Köyü’nün Tarihi Doku Analizi Ve Korunması İçin Öneriler

Öz

Marmara Bölgesi, Bursa İli, Gemlik İlçesi’ne bağlı Küçük Kumla Köyü verimli toprak yapısı, yaşamaya elverişli iklimi ve konumu itibarı ile farklı kültürlerin izlerini barındırmaktadır. Bu çalışmada, Küçük Kumla Köyü’ndeki geleneksel çevrenin özellikleri incelenmeye çalışılmıştır. Yapılan analizler kapsamında köydeki geleneksel dokunun giderek bozulduğu tespit edilmiştir. Geleneksel sivil mimarlık örneklerinin farklılaşan yaşam biçimi ve günümüz konfor ihtiyaçlarını karşılayamıyor oluşu, halkı geleneksel yapı kullanımı yerine yeni yapı yapımına yönlendirmektedir. Geleneksel yapıların terkine neden olan diğer bir konu da, çeşitli sebeplerden ötürü bölgeden kasabalara ve kent merkezlerine olan göçlerdir. Terk edilen geleneksel yapılarda gerekli bakımın yapılmaması geleneksel yapıların yok olma sürecini hızlandırmaktadır. Geleneksel yapıların yerlerine dokuya aykırı yapılan yapılar veya boş arsalar köyün geleneksel dokusunun hissedilmesine engel olabilmektedir. Çalışma kapsamında önerilen güncel ve uygulanabilir önerilerin hayata geçirilmesi ile bölgenin tarihsel dokusunun bozulma sürecinin önlenebileceği ve dokunun korunacağı düşünülmektedir

Anahtar Kelimeler

• Küçük Kumla Köyü, Tarihi Doku, Geleneksel Mimari, Tarihi Doku Analizi, İyileştirme, Koruma

Kaynakça

1. Arslan, M.T. (2009). Ankara Altındağ İlçesi'ndeki Sokak Sağlıklaştırma Projeleri, dosya 14.2 Tarihi Çevrede Koruma: Yaklaşımlar, Uygulamalar, TMMOB yayını, Ankara, s.30- 33.
2. Bursa Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Müdürlüğü Arşivi.
3. haz. Başgelen, N. (2002). Türkiye Bilimler Akademisi (TÜBA-TÜKSEK) Türkiye Kültür Envanteri Pilot Bölge Çalışmaları BULDAN , T.C. Kültür Bakanlığı yayını, c.1., İstanbul.
4. Canlı, S. (2008). Gemlik Bölgesinde Kıyı Alanlarının Yönetim Planlaması Önerisi. İstanbul Üniversitesi Yayını, İstanbul.
5. International Charter for the Conservation and Restoration of Monuments and Sites (The Venice Charter) (1964).
6. Kafesçioglu, R. (1955). Kuzeybatı Anadolu’da Ahsap Ev Yapıları, İstanbul Teknik Üniversitesi, Mimarlık Fakültesi, Doçentlik Çalışması, Pulhan Matbaası, İstanbul.
7. Kazmaoğlu, M. ve Tanyeli, U. (1979). Anadolu Konut Mimarisinde Bölgesel Farklılıklar, Yapı, 33, 1979/13, İstanbul, 29-41.
8. Kuban, D. (1966). Türkiye’de malzeme koşullarına bağlı geleneksel konut mimarisi üzerinde bazı gözlemler, Mimarlık, Sayı 38, 15-20.

9. Taşdemir, K., Alptekin, Ü. (2006). Kültür Varlıkları Koruma Envanteri Teknik Notları, Bursa.
10. The Declaration of Amsterdam (1975).
11. Türkiye Bilimler Akademisi Kültür Envanteri Kılavuzu, (2003). Mart Matbaası, İstanbul.
12. Makale 16.01.2013 tarihinde alınmış, 20.06.2013 tarihinde düzeltilmiş, 05.07.2013 tarihinde
13. kabul edilmiştir.