The Relationship Between Quiet Quitting and Job Satisfaction: A Quantitative Study in Industrial Enterprises

Öz

Purpose: This study aims to examine the relationship between employees’ quiet quitting tendencies and job satisfaction in the industrial sector. Methodology: The research was conducted using survey data collected from 480 employees working in the industrial sector. Findings: The results indicate a negative and statistically significant relationship between job satisfaction and quiet quitting. As job satisfaction increases, quiet quitting tendencies decrease. The multiple regression analysis reveals that education level and tenure were found to positively affect job satisfaction, whereas the number of children was found to have a negative effect. Although income appears significant at the correlation level, it does not significantly predict job satisfaction when other variables are controlled for in the regression model. Originality: The study contributes to the literature by empirically examining the relationship between quiet quitting and job satisfaction in the context of the Turkish industrial sector. The findings suggest that increasing job satisfaction may help reduce quiet quitting tendencies.

Anahtar Kelimeler

• Quiet Quitting
• Job Satisfaction
• Industrial Enterprises

Destekleyen Kurum

Any specific grant has not been received from funding agencies in the public, commercial, or not-for-profit sectors.

Etik Beyan

For this study, the approval of the Kırklareli University Scientific Research and Publication Ethics Committee was obtained with the decision dated 27.01.2026 and numbered E-35523585-199-189846. It was declared by the author that scientific and ethical principles have been followed in this study and all the sources used have been properly cited.

Sessiz İstifa ve İş Tatmini İlişkisinin Değerlendirilmesi: Sanayi İşletmelerinde Nicel Bir Uygulama Örneği

Öz

Amaç: Bu araştırma, sanayi sektöründe çalışanların sessiz istifa eğilimleri ile iş tatmini düzeyleri arasındaki ilişkiyi incelemeyi amaçlamaktadır. Yöntem: Araştırma, sanayi sektöründe çalışan 480 katılımcıdan anket yöntemiyle toplanan verilerle yürütülmüştür. Veriler tanımlayıcı istatistikler, Pearson korelasyon analizi ve çoklu regresyon teknikleri kullanılarak analiz edilmiştir. Bulgular: Analiz sonuçları, iş tatmini ile sessiz istifa arasında negatif yönlü ve istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki olduğunu göstermektedir. İş tatmini arttıkça sessiz istifa eğilimi azalmaktadır. Çoklu regresyon bulguları, eğitim düzeyi ve kıdemin iş tatminini pozitif yönde; çocuk sayısının ise negatif yönde etkilediğini ortaya koymuştur. Gelir değişkeni korelasyon düzeyinde anlamlı görünmekle birlikte, regresyon analizinde diğer değişkenler kontrol edildiğinde iş tatminini anlamlı biçimde yordamamıştır. Özgünlük: Çalışma, Türkiye sanayi sektörü bağlamında sessiz istifa ve iş tatmini ilişkisini ampirik olarak inceleyen araştırmalara katkı sağlamaktadır. Bulgular, iş tatmininin artırılmasının sessiz istifa eğilimini azaltma potansiyeline sahip olduğunu göstermektedir.

Anahtar Kelimeler

• Sessiz İstifa
• İş Tatmini
• Sanayi İşletmeleri

Destekleyen Kurum

Bu çalışmada herhangi bir resmi, ticari ya da kâr amacı gütmeyen organizasyondan fon desteği alınmamıştır.

Etik Beyan

Bu çalışma için Kırklareli Üniversitesi Bilimsel Araştırmalar ve Yayın Etiği Kurulu’nun 27.01.2026 tarihli ve E-35523585-199-189846 numaralı kararı ile onay alınmıştır. Yazar tarafından bu çalışmada bilimsel ve etik ilkelere uyulduğu ve yararlanılan tüm çalışmaların kaynakçada belirtildiği beyan edilmiştir.

Kaynakça

1. Afi, N.J. (2025). “The Silent Disengagement: Exploring the Impact of Quiet Quitting on Organizational Culture”, International Journal of Research and Innovation in Social Science, 9(6), 1508–1530. https://doi.org/10.47772/IJRISS.2025.906000121
2. Akbulut, Ö. (2019). “Biyoistatistik”, Atatürk Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Yayınları, Erzurum.
3. Alpar, R. (2011). ”Çok Değişkenli İstatistiksel Yöntemler”, Detay Yayıncılık, Ankara.
4. Atalay, M. ve Dağıstan, U. (2023). “Quiet Quitting: A New Wine in an Old Bottle?”, Personnel Review, 52(4), 1059–1074. https://doi.org/10.1108/PR-02-2023-0122
5. Bakker, A. B. ve Demerouti, E. (2017). “Job Demands–Resources Theory: Taking Stock and Looking Forward”, Journal of Occupational Health Psychology, 22(3), 273–285. https://doi.org/10.1037/ocp0000056
6. Bakotić, D. (2016). “Relationship between Job Satisfaction and Organisational Performance”, Economic Research–Ekonomska Istraživanja, 29(1), 118–130. https://doi.org/10.1080/1331677X.2016.1163946
7. Baran, H., Karavelioğlu, C. ve Karavelioğlu, M.B. (2024). “The Mediating Role of Psychological Contract Breach in the Influence of Leader-Member Exchange on Quiet Quitting among Coaches”, Research Square (Preprint). https://doi.org/10.21203/rs.3.rs-5310220/v1
8. Baş, M. ve Alagöz, G. (2022). “Çalışan Motivasyonu ve İşyeri Mutluluğu İlişkisinde Kişi-Örgüt Uyumunun Aracı Rolü”, Verimlilik Dergisi, 4, 693–706. https://dergipark.org.tr/tr/pub/verimlilik

9. Bayram, N. (2010). “Yapısal Eşitlik Modellemesine Giriş: Amos Uygulamaları”, Ezgi Kitabevi, Bursa.
10. Bozdoğan, A.C., ve Öztürk, M. (2025). “Örgütlerde Psikolojik Sözleşme ve Sessiz İstifanın Teorik Çerçevede Değerlendirilmesi” Uluslararası Yönetim Akademisi Dergisi, 8(1), 178–200. https://doi.org/10.33712/mana.1542381
11. Büyüköztürk, Ş. (2012). “Sosyal Bilimler için Veri Analizi El Kitabı: İstatistik, Araştırma Deseni, SPSS Uygulamaları ve Yorum”, Pegem Akademi Yayıncılık, Ankara.
12. Çelebi, İ., Gökkaya, E., Çopur, A. ve Balcı, E. (2025). “Quiet Quitting Reason and Behavior Scale Design and Development Process”, WORK: A Journal of Prevention, Assessment & Rehabilitation, 80(1), 164-172. https://doi.org/10.3233/WOR-230699
13. ÇOSB (Çerkezköy Organize Sanayi Bölgesi). (2026). “ÇOSB Hakkında: Güncel İstatistikler ve İşletme Bilgileri”, https://www.cosb.org.tr/anasayfa, (Erişim Tarihi: 22.04.2026).
14. Demerouti, E., Nachreiner, F., Bakker, A.B. ve Schaufeli, W.B. (2001). “The Job Demands–Resources Model of Burnout”, Journal of Applied Psychology, 86(3), 499–512. https://doi.org/10.1037/0021-9010.86.3.499
15. Dorukbaşı, N. (2025). “Örgütsel Güven ve Sessiz İstifa Arasındaki İlişki: Sağlık Çalışanları Üzerine Bir İnceleme”, Kastamonu Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 27(2), 962–979. https://doi.org/10.21180/iibfdkastamonu.1774890
16. Galanis, P., Katsiroumpa, A., Vraka, I., Siskou, O., Konstantakopoulou, O., Moisoglou, I., Gallos, P. ve Kaitelidou, D. (2023). “The Quiet Quitting Scale: Development and Initial Validation”, AIMS Public Health, 10(4), 828–848. https://doi.org/10.3934/publichealth.2023055
17. Galanis, P., Vraka, I., Fragkou, D., Bilali, A. ve Kaitelidou, D. (2024). “Quiet Quitting among Nurses Increases Their Turnover Intention: A Cross-Sectional Study”, Healthcare, 12(1), 83. https://doi.org/10.3390/healthcare12010083
18. George, D. ve Mallery, P. (2010). “SPSS for Windows Step by Step: A Simple Guide and Reference”, 17.0 Update (10th ed.), Pearson, Boston.
19. Gilbert-Ouimet, M., Sultan-Taïeb, H., Aubé, K., Matteau, L., Trudel, X., Brisson, C. ve Guertin, J.R. (2024). “Costs of Presenteeism and Absenteeism Associated With Psychological Distress Among Male and Female Older Workers: A Cross-sectional Study”, Journal of Occupational and Environmental Medicine, 66(10): e467-e475, PMID: 38958289. https://doi.org/10.1097/JOM.0000000000003182
20. Hair, J.F., Black, W.C., Babin, B.J. ve Anderson, R.E. (2019). “Multivariate Data Analysis”, (8th ed.), Cengage Learning, United Kingdom.
21. Herzberg, F., Mausner, B. ve Snyderman, B.B. (1959). “The Motivation to Work (2nd ed.)”, John Wiley & Sons, New York.
22. Iaffaldano, M.T. ve Muchinsky, P.M. (1985). “Job Satisfaction and Job Performance: A Meta-Analysis”, Psychological Bulletin, 97(2), 251–273. https://doi.org/10.1037/0033-2909.97.2.251
23. Investopedia. (2024). “What Is Quiet Quitting – and Is It a Real Trend?”, https://www.investopedia.com/what-is-quiet-quitting-6743910, (Erişim Tarihi: 23.02.2026).
24. Johns, G. (2010). “Presenteeism in the Workplace: A Review and Research Agenda”, Journal of Organizational Behavior, 31(4), 519–542. https://doi.org/10.1002/job.630
25. Judge, T.A., Thoresen, C.J., Bono, J.E. ve Patton, G.K. (2001). “The Job Satisfaction-Job Performance Relationship: A Qualitative and Quantitative Review”, Psychological Bulletin, 127(3), 376–407. https://doi.org/10.1037/0033-2909.127.3.376
26. Kachhap, V. ve Singh, T. (2024). “Quiet Quitting: A Comprehensive Exploration of Hidden Problems”, Development and Learning in Organizations: An International Journal, 38(5), 23-26. https://doi.org/10.1108/DLO-10-2023-0214
27. Kalaycı, Ş. (2010). “SPSS Uygulamalı Çok Değişkenli İstatistik Teknikleri (5. baskı)”, Asil Yayın Dağıtım, Ankara.
28. Karadaş, A. ve Çevik, C. (2024). “Psychometric Analysis of the Quiet Quitting and Quiet Firing Scale among Turkish Healthcare Professionals”, Journal of Evaluation in Clinical Practice, 31(2), e14136. https://doi.org/10.1111/jep.14136
29. Katebi, A., HajiZadeh, M., Bordbar, A. ve Salehi, A.M. (2022). “The Relationship between “Job Satisfaction” and “Job Performance”: A Meta-Analysis”, Global Journal of Flexible Systems Management, 23(1), 21-42. https://doi.org/10.1007/s40171-021-00280-y
30. Kenny, D.A., Kaniskan, B., ve McCoach, D.B. (2015). “The Performance of RMSEA in Models with Small Degrees of Freedom”, Sociological Methods & Research, 44(3), 486–507.
31. Kerse, G., Deniz, V. ve Çakıcı, A.B. (2024). “Sessiz İstifa Ölçeğinin Türkçe Formunun Psikometrik Özelliklerinin Sınanması”, Gümüşhane Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 15(3), 749–762. https://dergipark.org.tr/tr/pub/gumus/issue/87019/1428749
32. Keser, A. ve Bilir, B.Ö. (2019). “İş Tatmini Ölçeğinin Türkçe Güvenilirlik ve Geçerlilik Çalışması”, Kırklareli Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 3(3), 229–239. https://dergipark.org.tr/tr/pub/kusbder/issue/51331/654568
33. Locke, E.A. (1976). “The Nature and Causes of Job Satisfaction”. In M. D. Dunnette (Ed.), Handbook of Industrial and Organizational Psychology, 1297–1349, Rand McNally, Chicago.
34. Maslow, A.H. (1943). “A Theory of Human Motivation”, Psychological Review, 50(4), 370–396. https://doi.org/10.1037/h0054346
35. Merriam-Webster. (2024). “Quiet Quitting”, https://www.merriam-webster.com/dictionary/quiet%20quitting, (Erişim Tarihi: 23.02.2026).
36. Patel, P.C., Guedes, M.J., Bachrach, D.G. ve Cho, Y. (2025). “A Multidimensional Quiet Quitting Scale: Development and Test of a Measure of Quiet Quitting”, PLOS ONE, 20(4), e0317624. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0317624
37. Pevec, N. (2023). “The Concept of Identifying Factors of Quiet Quitting in Organizations: An Integrative Literature Review”, Challenges of the Future, 8(2). https://doi.org/10.37886/ip.2023.006
38. Podsakoff, P.M., MacKenzie, S.B., Paine, J.B. ve Bachrach, D.G. (2000). “Organizational Citizenship Behaviors: A Critical Review of the Theoretical and Empirical Literatüre”, Journal of Management, 26(3), 513–563. https://doi.org/10.1177/014920630002600307
39. Salas-Vallina, A. ve Alegre, J. (2018). “Happiness at Work: Developing a Shorter Measure”, Journal of Management & Organization, 24(3), 460–477. https://doi.org/10.1017/jmo.2018.24
40. Talukder, M.F. ve Prieto, L. (2025). “A “Quiet Quitting” Scale: Development and Validation”, International Journal of Organizational Analysis, 33(6), 1487–1510. https://doi.org/10.1108/IJOA-01-2024-4182
41. Turan, N. (2024). “Sessiz İstifa”, İçinde Ö. Çakır ve B. Seçer (Ed.), Çalışma Yaşamında İnsana Dair Yeni Dinamikler (ss. 131–144), Nobel Akademik Yayıncılık, Ankara.
42. Turan, N. (2025). “Sessiz İstifa Yaşam Tatminini Koruyan Bir Dinamik Mi? Sessiz İstifa, Yaşam Yatmini ve Demografik Değişkenlerin Etkileşimi Üzerine Nicel Bir Araştırma”, Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu Dergisi, 28(2), 421–438. https://doi.org/10.29249/selcuksbmyd.1773920
43. Wright, T.A. ve Cropanzano, R. (2000). “Psychological Well-Being and Job Satisfaction as Predictors of Job Performance”, Journal of Occupational Health Psychology, 5(1), 84–94. https://doi.org/10.1037/1076-8998.5.1.84
44. Xanthopoulou, D., Bakker, A.B., Demerouti, E. ve Schaufeli, W.B. (2007). “The Role of Personal Resources in the Job Demands-Resources Model”, International Journal of Stress Management, 14(2), 121–141. https://doi.org/10.1037/1072-5245.14.2.121
45. Zenger, J. ve Folkman, J. (2022). “Quiet Quitting Is About Bad Bosses, Not Bad Employees”, Harvard Business Review. August 31.
46. Zhang, Z., Li, Y., Wang, T., Zhang, S., Li, Y., Li, S. ve Li, Y. (2025). Psychometric Properties of the Chinese Version of the Quiet Quitting Scale”, BMC Nursing, 24(1), 270. https://doi.org/10.1186/s12912-025-02921-4