Clinical and radiological evaluation of the treatment of femoral and tibial fractures with the use of interlocking nails in dogs

Abstract

The aim of this study was to introduce an alternative method to intramedullar pinning which are used frequently in veterinary orthopeadics and improve the experience of treatment with the use of interlocking nailing method. The study material involved 10 dogs with femoral and tibial fractures. Interlocking nailing application set, routine surgical and orthopeadical sets were used in this study. Within 11 fractures in 10 cases were classified as transversal fracture in 5 cases (46%), oblique fracture in 3 cases (27%), communited fracture in 3 cases (27%). No complication was observed in all cases but case no 2, 9 and 10.  Interlocking nails were left in the bones in all cases except one case. Interlocking nails can be used in diaphiseal femoral and tibial fractures in dogs. It is supported to use of interlocking nailing even in unstable diaphyseal fractures in dogs when considered functional healing results and low complication rates. As a result, using of interlocking nailing can be considered as an alternative treatment method to other intramedullary treatments in femoral and tibial fractures in dogs.

Keywords

• Dog,femur,interlocking pin,fracture,tibia

Köpeklerde femur ve tibia kırıklarının sağaltımında kilitli intramedullar pin yönteminin klinik ve radyolojik değerlendirilmesi

Öz

Bu çalışmanın amacı veteriner ortopedide sıkça kullanılan intramedullar pin uygulamalarına bir alternatif getirmek ve kilitli intramedullar pin yöntemiyle ilgili deneyimler kazanmaktır. Çalışma materyalini, Femur ya da Tibia’sında kırık tespit edilen 10 köpek oluşturdu. Çalışmada rutin yumuşak doku ve ortopedi setlerinin yanında farklı uzunluk ve çaplarda kilitli intramedullar pinler ve kilitli intramedullar pin uygulama seti kullanıldı. Çalışma materyalini oluşturan 10 olgudan belirlenen 11 kırığın 5’i (%46) transversal kırık, 3’ü (%27) oblik kırık, 3’ü de (%27) parçalı kırık olarak sınıflandırılmıştır. Olgu no 9 ve 10 haricinde hiçbir olguda komplikasyona rastlanmadı. Komplikasyonun gözlenmediği olgularda kırık iyileşmesinden sonra interlocking pin, ilgili kemiğin medullasında bırakıldı ve klinik olarak bir probleme neden olmadığı gözlendi. Interlocking pinler köpeklerin femur ve tibia gibi uzun kemiklerinde meydana gelen diyafizer kırıklarında kullanılabilir. Stabil olmayan kırıklar da dahil, fonksiyonel iyileşme sonuçları ve düşük komplikasyon oranlarıyla ilişkilendirildiğinde, uzun kemiklerin diyafizer kırıklarında interlocking pinlerin kullanımı desteklenmektedir. Sonuç olarak interlocking pin ile sağaltım metodu, femur ve tibia’nın diyafizer kırıklarında alternatif bir sağaltım metodu olarak düşünülebilir

Anahtar Kelimeler

• Femur,interlocking pin,kırık,köpek,tibia

Kaynakça

1. Altunalmaz K (2003): Kırık sağaltımında interlocking pin kullanımı. İstanbul Üniv Vet Fak Derg, 29(2), 295-301.
2. Coughlan AR, Miller A (1998): Manual of Small Animal Fracture Repair and Management .17-45. In: S Roe (Ed), Biomechanical Basis of Bone Fracture and Fracture Repair, British Small Animal Veterinart Association, Cheltenham, United Kingdom.
3. Duhautois B (2003): Use of interlocking nails for diaphyseal fractures in dogs and cats: 121 cases. Vet Surg, 32, 8-20.
4. Durall I, Diaz MC (1996): Early Experience With The Use Of An Interlocking Nail For The Repair Of Canine Femoral Shaft Fractures. Vet Surg, 25, 397-406.
5. Fossum TW (2013): Small Animal Surgery. 1033-1105. In: Fundamentals of Orthopedic Surgery and Fracture Management, Mosby Inc., St. Louis.
6. Johnson AL, Dunning D (2005): Atlas of Orthopedic Surgical Procedures of the Dog and Cat. 132-133. In: Stabilizing a Comminuted Diaphyseal Fracture with an Interlocking Nail, Elsevier Inc., St. Louis, Missouri.
7. Kürüm B (2012): Interlocking nail stabilization of canine femoral fractures; clinical experience and results of the nineteen cases. Kafkas Univ Vet Fak Derg, 18(6), 1027-1034.
8. Stiffler KS (2004): Internal Fracture Fixation. Clin Tech Small Anim Pract, 19,105-113.