The Effect of Talent Management on Job and Life Satisfaction: A Study on Ground Handling Employees in the Aviation Sector

Öz

Talent management is defined as the strategic integration of workforce planning, talent conflict analysis, recruitment processes, workforce training and development, retention activities, talent pool and succession plans. This holism is vital for the growth and competitive advantage of businesses operating in the aviation sector. Due to the increasing intense competition conditions, businesses have to make more efforts to retain their talented employees. Both job satisfaction and life satisfaction are important in retaining employees. In the study, it is aimed to examine the relationship between talent management practices of aviation ground handling companies and job and life satisfaction of their employees. In this context, the research is conducted with 401 people in order to determine the effect of the perception of talent management practices on job satisfaction and life satisfaction of ground handling support employees (blue and white collar) in the aviation sector. As a result of the correlation analysis, a weak positive significant relationship is found between talent management and job satisfaction with a strength of r= 0.253, and a weak positive significant relationship is found between talent management and life satisfaction with a strength of r= 0.224 (p<0.05 level of significance). As a result of the regression analysis, the effect of talent management on job satisfaction model is statistically significant. In addition, the effect of talent management on life satisfaction model is statistically significant. According to the t-test and ANOVA results, significant differences are found between demographic variables and talent management, job satisfaction and life satisfaction.

Anahtar Kelimeler

• Talent Management
• Strategic Management
• Job - Life Satisfaction
• Organizational Behavior
• Aviation Sector

Yetenek Yönetiminin İş ve Yaşam Doyumuna Etkisi: Havacılık Sektörü Yer Hizmetleri Çalışanlarına Yönelik Bir Araştırma

Öz

Yetenek yönetimi; iş gücünün planlanması, yetenek çatışma analizinin yapılması, işe alım süreçleri, işgücü eğitimi ve geliştirilmesi, elde tutma faaliyetleri, yetenek havuzu ve yedeklenmesini kapsayan stratejik bütünsellik şeklinde tanımlanmaktadır. Bu bütünsellik havacılık sektöründe faaliyette bulunan işletmelerin büyümesi ve rekabet üstünlüğü sağlaması için hayati öneme sahiptir. Yoğun rekabet koşulları nedeniyle işletmeler, yetenekli çalışanlarını elde tutma konusunda daha çok çaba harcamak zorundadırlar. Çalışanların elde tutulmasında gerek iş gerekse yaşam doyumları önem teşkil etmektedir. Çalışmada, havacılık sektörü yer hizmetleri işletmelerinin yetenek yönetimi uygulamalarının çalışanlarının iş ve yaşam doyumları ile ilişkisinin incelenmesi amaçlanmaktadır. Bu bağlamda araştırma, havacılık sektöründeki yer hizmetleri destek çalışanlarının (mavi ve beyaz yakalı) yetenek yönetimi uygulamalarını algılamalarının iş ve yaşam doyumları üzerindeki etkisinin belirlenmesi amacıyla 401 kişiyle yapılmıştır. Yapılan korelasyon analizi sonucu yetenek yönetimi ile iş doyumu arasında r= 0,253 kuvvetinde, ve yaşam doyumu arasında ise r= 0,224 kuvvetinde (p<0,05 anlam düzeyinde) zayıf düzeyde pozitif yönlü anlamlı ilişki saptanmıştır. Yapılan regresyon analizi sonucunda yetenek yönetiminin, iş doyumu modeli üzerinde istatistiki olarak etkisi anlamlıdır. Ayrıca yetenek yönetiminin, yaşam doyumu modeli üzerinde de istatistiki olarak etkisi anlamlıdır. Yapılan t testi ve ANOVA sonuçlarına göre demografik değişkenler ile yetenek yönetimi, iş doyumu ve yaşam doyumu arasında anlamlı farklılıklar saptanmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Yetenek Yönetimi
• Stratejik Yönetim
• İş ve Yaşam Doyumu
• Örgütsel Davranış
• Havacılık Sektörü

Kaynakça

1. Aliasah, M. W. S., Abdullah, Z. ve Shafee, S. (2020). The impact of the work-life balance on work engagement of non-academic employee in higher learning institutions in Malaysia. Journal of Educational Administration Research and Review, 4(1), 79-87.
2. Alrawahi, S., Sellgren, S. F., Al-Touby, S. S. J., Alwahaibi, N. ve Brommels, M. (2020). The application of Herzberg’s two-factor theory of motivation to job satisfaction in clinical laboratories in Omani hospitals. Heliyon, 6(9), e04829.
3. Alrefaei, F. (2020). Job satisfaction: Analysis of the institute of public administration. International Journal of Managerial Studies and Research, 8(12), 80-83.
4. Appleton, S. ve Song, L. (2008). Life satisfaction in urban China: Components and determinants. World Development, (36), 11.
5. Arisukwu, O., Olaosebikan, D., Asaleye, A. J. ve Asamu, F. (2019). Feeding habit and the health of undergraduate students: Evidence from Nigeria. The Journal of Social Sciences Research, 5(2), 498-506.
6. Atlı, D. (2013). Yetenek yönetimi. Crea Yayıncılık.
7. Barney, J. B. (1991). Firm resources and sustained competitive advantage. Journal of Management, 17(1), 99-120.
8. Barney, J. B., Ketchen, D. J. ve Wright, M. (2021). Resource-based theory and the value creation framework. Journal of Management, 47(7), 1936-1955.

9. Bayraktar, O. ve Aydın, N. (2024). Yetenek yönetimi, çalışan performansı ve iş tatmini ilişkisinin incelenmesi. Journal of Economy Business & Management, 8(1), 119-142.
10. Bailey, C., Madden, A., Alfes, K., Shantz, A. ve Soane, E. (2017). The mismanaged soul: Existential labor and the erosion of meaningful work. Human Resource Management Review, 27(3), 416-430.
11. Blau, P. (1986). Exchange and power in social life (2nd ed.). Routledge.
12. Boz, D. (2022). Yetenek yönetiminin iş ve işletme performansına etkisi: Kütahya ili örneği. EKEV Akademi Dergisi, (92), 22-35.
13. Brown, P. (2005). The evolving role of strategic management development. Journal of Management Development, 24(3), 209-222.
14. Büyüköztürk, Ş. (2007). Faktör analizi: Temel kavramlar ve ölçek geliştirmede kullanımı. Eğitim Yönetimi Dergisi, (32), 470-483.
15. Cappelli, P. ve Keller, J. (2014). Talent management: Conceptual approaches and practical challenges. Annual Review of Organizational Psychology and Organizational Behavior, 1, 305-331.
16. Chernyak-Hai, L. ve Rabenu, E. (2018). The new era workplace relationships: Is social exchange theory still relevant?. Industrial and Organizational Psychology, 11(3), 456-481.
17. Cropanzano, R., Anthony, E. L., Daniels, S. R. ve Hall, A. V. (2017). Social exchange theory: A critical review with theoretical remedies. Academy of Management Annals, 11(12), 479-516.
18. Çay, O. ve Aydıntan, B. (2020). Yetenek yönetiminin çalışanların iş tatminine etkisinde algılanan örgütsel desteğin düzenleyici rolü. İşletme Araştırmaları Dergisi, 12(4), 4022-4042.
19. Dağlı, A. ve Baysal, N. (2016). Yaşam doyumu ölçeğinin Türkçe’ye uyarlanması: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 15(59).
20. Dahshan, M. E., Keshk, L. I. ve Dorgham, L. S. (2018). Talent management and its effect on organization performance among nurses at shebin el-kom hospitals. International Journal of Nursing, 5(2), 108-123.
21. De Vos, A., Van der Heijden, B. I. J. M. ve Akkermans, J. (2020). Sustainable careers: Towards a conceptual model. Journal of Vocational Behavior, 117, 103196.
22. Diener, E., Emmons, R. A., Larsen, R. J. ve Griffin, S. (1985). The satisfaction with life scale. Journal of Personality Assessment, 49(1), 71-75.
23. Dinçer, E. ve Kart, M. E. (2021). Örgüt kültürünün örgütsel bağlılık üzerindeki etkisinde yetenek yönetiminin aracılık rolünün incelenmesi. Aksaray Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 13(4), 21-42.
24. Duran, C., Boz, D., Behdioğlu, S. ve Kutlu, S. (2019). Yetenek yönetimi uygulamaları ölçeği geçerlilik ve güvenilirlik çalışması. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 20(2), 158-189.
25. Fadhiela, K. ve Putri, V. W. (2023). The effect of harvest premiums on employee performance and job satisfaction of oil palm harvest employess AT PT. Socfindo Seunagan. In International Journal of Social Science Educational Economics Agriculture Research and Technology (IJSET), 2(6), 108-118.
26. Fave, A. D., Brdar, I., Wissing, M. P. ve Vella‐Brodrick, D. (2013). Sources and motives for personal meaning in adulthood. In The Journal of Positive Psychology, 8(6), 517-529.
27. Garcia, L. (2018). Re-storying the lives of famous individuals: A narrative inquiry. In The Malaysian Journal of Nursing, 10(1), 42-48.
28. Gürbüz, S. ve Şahin, F. (2014) Sosyal bilimlerde araştırma yöntemleri (1.Baskı). Seçkin Yayıncılık.
29. Gürbüz, S. ve Şahin F. (2016). Sosyal bilimlerde araştırma yöntemleri felsefe-yöntem-analiz (3. Baskı). Seçkin Yayıncılık.
30. Güriş, S. ve Çağlayan, E. (2005). Ekonometri (2. Basım). Der Yayınları.
31. Hu, J. ve Hirsh, J B. (2017). Accepting lower salaries for meaningful work. Front. Psychol., 8, 2017.
32. Johnson, R. (2023). What makes or breaks employee satisfaction remains intact. https://www.glassdoor.com/research/satisfaction-drivers-remain-intact
33. Judge, T. A., Heler, D. ve Mount, N. K. (2002). Five factor model of personality and job satisfaction: A meta-analysis, Journal of Applied Psychology, 87(3), 530-541.
34. Kalaycı, Ş. (2010). SPSS uygulamalı çok değişkenli istatistik teknikleri (5.Baskı). Asil Yayın Dağıtım.
35. Kompaso, S M. ve Sridevi, M S. (2010). Employee engagement: The key to improving performance. International Journal of Business and Management, 5(12), 89.
36. Kurt, D. O. ve Sağtaş, S. (2023). Yetenek yönetiminin çalışan performansı üzerine etkileri: Satış elemanları üzerine bir uygulama, BMİJ, 11(3), 1038-1057.
37. Kuşluvan, Z. ve Kuşluvan, S. (2005). Otel işletmelerinde iş ve işletme ile ilgili faktörlerin işgören tatmini üzerindeki görece etkisi: Nevşehir örneği. Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 16(2), 183-203.
38. Leontev, M. (2018). Influence of construction organization project managers’ personal qualities on their professional efficiency. In MATEC Web of Conferences, 193, 05015-05026. EDP Sciences.
39. Locke, E. A. (1976). The nature and causes of job satisfaction. M. D. Dunnette (Ed.), Handbook of industrial and organizational psychology içinde, (s.1297-1343). Rand McNally.
40. Magnier‐Watanabe, R., Benton, C., Uchida, T. ve Orsini, P. (2019). Designing jobs to make employees happy? Focus on job satisfaction first. Social Science Japan Journal, 22(1), 85-107.
41. Marinakou, E. ve Giousmpasoglou, C. (2019). Talent management and retention strategies in luxury hotels: Evidence from four countries. In International Journal of Contemporary Hospitality Management, 31(10), 3855-3878.
42. Matsusaka, J. (2001). Corporate diversification, value maximization, and organizational capabilities. Journal of Business, 74(3), 414.
43. Maya, M., Soputan, G. J. ve Runtuwarouw, R. (2020). The influence of leadership styles and incentive on employee’s work satisfaction in the production department of PT Toarco Jaya Tora. International Journal of Applied Business and International Management, 27-36.
44. McDonnell, A., Hickey, C. ve Gunnigle, P. (2011). Global talent management: Exploring talent identification in the multinational enterprise. European Journal of International Management, 5(2), 174-193.
45. Mızrak, F. (2023). Strategies for effective human resource management in the aviation ındustry: A case-based analysis. Beykoz Akademi Dergisi, 11(2), 82-109.
46. Muhdar, H. M., Maguni, W., Muhtar, M., Bakri., B., Rahma, S. ve Junaedi, I. W. R. (2022). The impact of leadership and employee satisfaction on the performance of vocational college lecturers in the digital era. Front. Psychol., 13, 895346.
47. Nawawi, W. N. W., Fuza, Z. I. M. ve Patah, M. O. R. A. (2024). Crafting excellence: Insights in talent development in the hospitality ındustry. International Journal of Research and Innovation in Social Science (IJRISS), 8(12), 2932-2941.
48. Oliveira, C. D., Saka, M., Bone, L. ve Jacobs, R. (2023). The role of mental health on workplace productivity: A critical review of the literature. Appl Health Econ Health Policy. 21(2), 167-193.
49. Parker, B. ve Chusmir, L. H. (1992). Development and validation of a life-success measures scale. In Psychological Reports, 70(2), 627-637.
50. Phillips, D. R. ve Roper, K. O. (2009). A framework for talent management in real estate. Journal of Corporate Real Estate, 11(1), 7-16.
51. Rice R. W., Frone M. R. ve McFarlin D. B. (1992). Work-Nonwork conflict and the perceived quality of life. Journal of Organizational Behavior, 13(2), 155-168.
52. Rizzo, C., Reynolds, I. ve Gallagher, H. (1981). Job satisfaction: A study of Sydney adults. Australian Journal of Social Issues, 16(2), 138-148.
53. Sanchez‐Burks, J., Brophy, D. J., Jensen, T., Milovac, M. ve Kagan, E. (2017). Mentoring in startup ecosystems. Ross School of Business Paper, 1376, 1-53.
54. Schmitt, N. ve Pulakos, E. D. (1985). Predicting job satisfaction from life satisfaction: Is there a general satisfaction factor?. In International Journal of Psychology, 20(2), 155-167.
55. Shahid, A. (2019). The employee engagement framework: High impact drivers and outcomes. Journal of Management Research, 11(2), 45-54.
56. Shin, D. C. ve Johnson, D. M. (1978). Avowed happiness as an overall assessment of the quality of life. Social Indicators Research, 5, 475-492.
57. Singh, A., Jones, D. B. ve Hall, N. (2012). Talent Management: A Research Based Case Study in the GCC Region. International Journal of Business and Management, 7(24), 94-107.
58. Somarathna, K. U. S. (2020). An agent-based approach for modeling and simulation of human resource management as a complex system: Management strategy evaluation. Simulation Modelling Practice and Theory, 104, 102118.
59. Song, J., Hong, M. K. ve Kolb, J. A. (2009). The effect of learning organization culture on the relationship between ınterpersonal trust and organizational commitment. Human Resource Development Quarterly, 20(2), 147-167.
60. Stewart, J. (2008). Developing through talent management. SSDA Catalyst, 6, 1-14.
61. Sypniewska, B. A. (2014). Evaluation of factors influencing job satisfaction. In contemporary economics, Vizja Press & IT, Warsaw, 8(1), 57-72.
62. Şahin, Ö. (2015). Yetenek yönetimi ve yenilik performansı ilişkisi: Konaklama işletmelerinde bir araştırma, [Doktora Tezi]. Adnan Menderes Üniversitesi.
63. Tabatabaee, T. A., Chenari, A. ve Afkaneh, S. (2021). Review of the systemic concept of intellectual capital and determining its practical implications in education. IEEPJ, 3(2), 207-214.
64. Tarique, I. ve Schuler, R. S. (2018). A multi-level framework for understanding global talent management systems for high talent expatriates within and across subsidiaries of MNEs: Propositions for further research. Journal of Global Mobility, 61(1), 79-101.
65. Turner, S., Utley, D. R. ve Westbrook, J. D. (1998). Project managers and functional managers: A case study of job satisfaction in a matrix organization. Project Management Journal, 29(3), 11-19.
66. Ulrıch, D., Michael, L. ve Gerry, L. (1997). Tomorrow’s hr management. John Wiley & Sons Inc.
67. Veenhoven, R. (1996). Happy life-expectancy: A comprehensive measure of quality-of life in nations. Social Indicators Research, 39, 1-58.
68. Vieira, H. (2017). Work improves general happiness, but are you happy while you work? https://blogs.lse.ac.uk/businessreview/2017/02/08/work-improves-general-happiness-but-are-you-happy-while-you-work/
69. Virgana, V. (2021). The effect of job performance through organizational culture, work environment, personality, and motivation. JMK, 22(2), 87-98.
70. Wandhe, P. (2016). An insights on talent management and its prospects. Ohio State University, Fisher College of Business Research Paper Series, 1-14.
71. Wright, J. D. M. ve Hamilton, R. F. (1978). Work satisfaction and age: Some evidence for the “job change” hypothesis. In Social Forces, 56(4), 1140-1158.
72. Yoon, J. ve Thye, S. R. (2002). A dual process model of organizational commitment: Job satisfaction and organizational support. Work and Occupations, 29(1), 97-124.