THE EVALUATION OF THE USE OF GEOTHERMAL RESOURCES IN THERMAL HOTELS: THE SAMPLE OF THE PROVINCE OF DENİZLİ

Öz

The purpose of research is examination and determination of the attainment of geothermal resources in thermal hotels, their areas of utilization, advantages and disadvantages, the environmental principles applied and the recommendations related to the problems confronted in this area as a whole. Research population consists top and middle level managers of seven thermal hotel establishments which are operating in Denizli, and it is based on full counting. Face to face interviewing techniques were used to collect data. In this context, 24 semi-structured interview questions consisting of demographics, facility features and research base are directed to managers. Content analysis method was used for obtained data. As a result, it is determined that thermal hotels obtain geothermal spring water mostly from municipalities, the others from their own wells; central distribution network is not available; each facility must establish its own transport system to supply thermal water from the municipal wells. Due to lack of re-injection infrastructure and health problems, there is no work on the recycling. Besides, use of geothermal spring waters as an energy source lowers energy costs; environmental pollution is prevented as a result of reduced use of LNG, natural gas or fossil fuels, and revenues increase indirectly.

Anahtar Kelimeler

• Tourism,Managerial Perspective,Thermal Hotel,Geothermal Resources,Denizli

TERMAL OTEL İŞLETMELERİNDE JEOTERMAL KAYNAK KULLANIMININ YÖNETİCİ BAKIŞ AÇISIYLA DEĞERLENDİRİLMESİ: DENİZLİ İLİ ÖRNEĞİ

Öz

Bu araştırmanın amacı, termal otel işletmelerinde jeotermal kaynakların temini, kullanım alanları, avantaj ve dezavantajları, jeotermal kaynakların kullanımına ilişkin uygulanan çevresel ilkeler ile bu alanda karşılaşılan sorunların tespit edilmesi ve önerilerle bir bütün olarak ele alınmasıdır. Araştırmanın evrenini, Denizli’de faaliyet gösteren turizm işletme belgesine sahip yedi termal otel işletmesinin üst ve orta düzey yöneticileri oluşturmaktadır. Araştırmada herhangi bir örneklem alınmayarak tam sayım yapılmıştır. Verilerin toplanmasında nitel araştırma yöntemlerinden görüşme tekniğinden yararlanılmıştır. Bu kapsamda yöneticilere; demografik karakteristikler ve tesis özellikleri ile araştırmaya ilişkin üç bölümden oluşan 24 adet yarı yapılandırılmış görüşme sorusu yöneltilmiştir. Elde edilen verilerin çözümlenmesinde içerik analizi yönteminden faydalanılmıştır. Araştırma sonucunda, termal otel işletmelerinin jeotermal kaynak suları; çoğunlukla belediyelerden, bir kısmı ise kendine ait termal kuyulardan sağladığı; termal suların otellere ulaştırılabilmesi için merkezi dağıtım şebekesinin bulunmadığı, her tesisin belediye kuyularından termal su tedarik edebilmek için kendi taşıma sistemini kurması gerektiği saptanmıştır. Denizli bölgesinde, re-enjeksiyon alt yapısının olmaması ve sağlık sorunları gerekçesiyle hiçbir otelin termal suların geri dönüşümü ile ilgili bir çalışmasının olmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Araştırma kapsamında, jeotermal kaynak suların enerji kaynağı olarak kullanımı sayesinde, enerji maliyetlerinin düştüğü; LNG, doğalgaz ya da fosil yakıtların kullanımının azalması ile çevre kirliliğinin önlendiği ve termal otellerin gelirlerinin dolaylı yönden arttığı belirlenmiştir.

Anahtar Kelimeler

• Turizm,Yönetsel Bakış Açısı,Termal Otel,Jeotermal Kaynak,Denizli

Kaynakça

1. Akkuş, İ. ve Başarır, N. (2018). “Türkiye’de Jeotermal Kaynaklar: Araştırmalar, Kullanımlar, Hedef ve Beklentiler”, Uluslararası Katılımlı IV. Jeotermal Kaynaklar ve Doğal Mineralli Sular Sempozyumu ve Sergisi, 22-25 Şubat 2018, Afyonkarahisar, 37-38.
2. Aksu, C. ve Aktuğ, G. (2011). Güney Ege Bölgesi Termal Turizm Araştırması, http://www.geka.org.tr/yukleme/planlama/Sekt%C3%B6rel%20Ara%C5%9Ft%C4%B1rmalar/Guney_Ege_Bolgesinde_Termal_Turizm.pdf, (Erişim Tarihi: 14 Mart 2018).
3. Baş, B. (2016). Anadolu’nun Bilinen İlk İnsanı: Denizli Adamı İnfografik, http://arkeofili.com/anadolunun-bilinen-ilk-insani-denizli-adami-infografik/, (Erişim Tarihi: 27 Eylül 2018).
4. Baykan, N.O., Baykan, N. ve Tanrıöver, Y.E. (2003). “Denizli İli Arkeolojik Belgeleme Çalışmaları (Eskil-Antik-Suyolları)”, Türkiye Kültür Envanteri Dergisi, 1(1), 33-44.
5. Boyraz, M. (2017). Termal Otel İşletmelerinde Yönetsel Bakış Açısıyla Çevre Yönetimi Uygulamalarının Değerlendirilmesi, Yüksek Lisans Tezi, Afyon Kocatepe Üniversitesi, Afyonkarahisar. Boyraz, M. ve Çetin, A. (2018). Termal Otel İşletmelerinde Jeotermal Kaynak Kullanımının Değerlendirilmesi: Denizli İli Örneği, IV. Jeotermal Kaynaklar ve Doğal Mineralli Sular Sempozyumu ve Sergisi, 21-24 Şubat 2018, Afyonkarahisar, 154-155.
6. Canik, B., Çelik, M. ve Arıgün, Z. (2000). Jeotermal Enerji. Ankara: A.Ü.F.F. Yayınları.
7. Çimen, H. ve Karabıyıkoğlu, M. (2015). “Sürdürülebilir Turizm Çeşidi Olarak Jeoturizm”, Doğu Karadeniz Sürdürülebilir Turizm Kongresi,14-16 Mayıs 2015,Gümüşhane,277-285.
8. Demirtaş, N. (2001). “Beypazarı Bölgesi Termal Potansiyeli Örnek Olay: Tahtalı-Dutlu İşletmesi”, Birinci Ulusal Kaplıca Turizmi Sempozyumu, 05-06 Mayıs 2001, Gönen/Balıkesir, 3-19.

9. Denizli Büyükşehir Belediyesi (2015). Denizli Büyükşehir Belediyesi 2015-2019 Stratejik Planı, http://www.denizli.bel.tr/userfiles/file/stratejik_plan_2015-2019.pdf, (Erişim Tarihi: 14 Mart 2018).
10. Denizli İl Kültür Müdürlüğü. (2017). Denizli Turizmi. http://www.pamukkale.gov.tr/resimler/orjinal/images/DENIZLI_TURIM_POTANSIYELI_GUNCEL.pdf, (Erişim Tarihi: 25 Ocak 2018).
11. Dilsiz, C. (2002). “Environmental Issues Concerning Natural Resources at Pamukkale Procted Site, Soutwest Turkey”, Environmental Geology, (41), 776-784.
12. DOSİM, (2017). Kültür ve Turizm Bakanlığı Müze ve Örenyerleri 2017 Yılı Ziyaretçi İstatistikleri. http://www.dosim.gov.tr/assets/documents/2017.pdf, (Erişim Tarihi: 25 Ocak 2018).
13. Ekonomist Online (2017). Turizmde Termal Atak. http://www.ekonomist.com.tr/kapak-konusu/turizmde-termal-atak.html, (Erişim Tarihi: 24 Ocak 2018).
14. Emlak Sayfası (2018). Ege’ye 10 Yeni Otel Projesi.https://www.emlaksayfasi.com.tr/guncel/ege-ye-10-yeni-otel-projesi-h22529.html, (Erişim Tarihi: 24 Ocak 2018).
15. Emir, O. ve Aslantürk, Y. (2015). “Perceptions of Tourism Students on Thermal Tourism in Afyonkarahisar”, Procedia-Social and Behavioral Sciences, (176), 565-570.
16. En Son Haber (2018). 70 Milyon Yılık Jeopark Dünya Jeoturizmine Kazandırılacak. http://www.ensonhaber.com/70-milyon-yilik-jeopark-dunya-jeoturizmine-kazand.html, (Erişim Tarihi: 12 Mayıs 2018).
17. Erhan, E.Ş. (2010). Türkiye’de Termal Turizmin Gelişimi, Termal Turizm Tesislerinin Tasarım Kriterleri (Afyonkarahisar İli Örneği Üzerinden İncelenmesi), Yüksek Lisans Tezi, Yıldız Teknik Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
18. Eskikurt, A. ve Kapluhan, E. (2006). “Denizli’nin Termal Kaynakları”, Uluslararası Denizli ve Çevresi Tarih ve Kültür Sempozyumu,06-08 Eylül 2008, Denizli, 615-624.
19. GEKA (2016). Babadağ Turizm Vizyonu ve Yol Haritası Turizm Yolunda Babadağ. Denizli: GEKA. http://geka.gov.tr/Dosyalar/o_1adq4o0ek1b7nq0v7gqhuh16th8.pdf, (Erişim Tarihi: 14 Ocak 2018).
20. Global Wellness Instutite. (2017). Global Welness Economy Monitor January 2017. www.globalwellnessinstitute.org, (Erişim Tarihi: 14 Mart 2018).
21. Goeldner, C.R. Ritchie, J.R.B. ve McIntosh, R.W. (2012). Tourism: Principles, Practices, Philosophies (12th Edition). New Jersey: John Wiley & Sons.
22. Güngör, Y. (2012). “Turizmde Yükselen Eğilim Jeoturizm”, Haber Bülteni TMMOB Jeoloji Mühendisleri Odası, (2), 18-20. www.jmo.org.tr/resimler/ekler/ 40222ade2401c27_ ek.pdf?dergi, (Erişim Tarihi: 20 Mart 2018).
23. Habitat Derneği (2018). Jeotermal Enerji. http://habitatdernegi.org/tr/dl/yayin/TemizEnerjiYayinlari/ Jeotermal_Enerji.pdf, (Erişim Tarihi: 28 Ocak 2018).
24. Jeotermal Kaynaklar ve Doğal Mineralli Sular Kanunu Uygulama Yönetmeliği (2007). Resmi Gazete Tarihi: 11 Aralık 2007 Resmi Gazete Sayısı: 26727, http://www.migem.gov.tr/mevzuat/yonetmelikdok/26727yonetmelik.pdf?MOD=AJPERES&CACHEID=79764bd8-284a-4 63d-b6ce -f2ef38288d15, (Erişim Tarihi: 14 Mart 2018).
25. Kozak, M.A. ve Bahçe, A.S. (2012). Özel İlgi Turizmi. Ankara: Detay Yayıncılık.
26. Kozak, N., Kozak, M.A. ve Kozak, M. (2011). Genel Turizm, Ankara: Detay Yayıncılık.
27. Külekçi, Ö.C. (2009). “Yenilenebilir Enerji Kaynakları Arasında Jeotermal Enerjinin Yeri ve Türkiye Açısından Önemi”, Ankara Üniversitesi Çevrebilimleri Dergisi, 2(2), 83-91.
28. Kültür ve Turizm Müdürlüğü, (2018a). Termal Sağlık Turizmi Tarih Boyunca Su ve Sağlık Turizmi Şehri; Denizli, http://www.pamukkale.gov.tr/tr/termal-saglik-turizmi, (Erişim Tarihi: 14 Mart 2018).
29. Kültür ve Turizm Müdürlüğü, (2018b). Pamukkale Travertenleri. http://www.pamukkale.gov. tr/tr/Pamukkale-Travertenleri, (Erişim Tarihi: 14 Mart 2018).
30. Özbek, D. ve Özbek, T. (2016). “Jeotermal Kaynakların Sağlık ve Termal Turizme Entegrasyonu”, Haber Bülteni TMMOB Jeoloji Mühendisleri Odası, 99-113 www.jmo.org.tr/resimler/ekler/40222ade2401c27ek.pdf? dergi, (Erişim Tarihi: 27 Şubat 2018).
31. Özbek, T. (2011). “Jeotermal Kaynakların Sağlık ve Termal Turizmde Değerlendirilmesi”, Jeofizik Bülteni, Eylül Aralık, 27-37. www.jeofizik.org.tr, (Erişim Tarihi: 24 Ocak 2018).
32. Özdipçiner, N. (2003). “Denizli İlindeki 3. Yaş Grubunun Termal Turizmden Yararlanma Durumu” II. Ulusal Yaşlılık Kongresi, 9-12 Nisan 2003, Denizli, 331-339.
33. Özşahin, E. ve Kaymaz, Ç.K. (2013). “Türkiye’nin Termal Su Kaynaklarının Coğrafi Açıdan Değerlendirilmesi”, Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 50, 25-38.
34. Semenderoğlu, A., Durmuş, H. ve Güler, S. (1993). “Pamukkale’nin Dünü, Bugünü, Yarını”, Çevre Dergisi, Temmuz-Ağustos (8), 9-12.
35. SHGM, (2012). Sağlık Turizminde Süreçler ve aracı Kuruluşlar Araştırma Raporu, https://dosyasb.saglik.gov.tr/Eklenti/505,saglikturizmiwebpdf.pdf, (Erişim Tarihi: 24 Ekim 2018).
36. Şimşek, Ş. (1985). “Geothermal Model of Denizli, Sarayköy-Buldan Area”, Geothermics, 2/3 (14), 393-417.
37. Taktak, F. ve Demir, H. (2010). Termal Otel Geliştirme: Afyonkarahisar Örneği. Harita Teknolojileri Elektronik Dergisi, 2(1), 20-35.
38. TTS 2023 (Türkiye Turizm Stratejisi). (2007). Resmi Gazete Tarihi:02.03.2007, Resmi Gazete Sayısı: 26450.
39. TUİK. (2017). Bölgesel İstatistikler. https://biruni.tuik.gov.tr/bolgeselistatistik/degiskenlerUzerindenSorgula. do?durum=acKapa&menuNo=273&altMenuGoster=1&secilenDegiskenListesi=, (Erişim Tarihi: 25 Ocak 2018).
40. TUİK. (2018). İstatistik Göstergeler, http://www.tuik.gov.tr/UstMenu.do?metod=temelist, (Erişim Tarihi: 25 Ocak 2018).
41. Turizm Gazetesi, (2017). 14 Grup ve Zincirin 28 Otel Projesi, https://www.turizmgazetesi.com/news.aspx?id=83842, (Erişim Tarihi: 25 Ocak 2018).
42. Türksoy, A. ve Türksoy, S.S. (2010). “Termal Turizmin Geliştirilmesi Kapsamında Çeşme İlçesi Termal Kaynaklarının Değerlendirilmesi”, Ege Akademik Bakış, 10(1), 699-725.
43. UNESCO (2018). World Heritage List, Hierapolis-Pamukkale.http://whc.unesco.org/en/list/485, (Erişim Tarihi: 25 Ocak 2018).
44. YIGM (2018). Termal Turizm Master Planı 2007-2023. http://yigm.kulturturizm.gov.tr/TR,11481/termal-turizm-master-plani-2007-2023.html, (Erişim Tarihi: 25 Ocak 2018).
45. Yılmazer, S. (2009). “Kentimizde Jeotermal Enerjinin Anlamı ve Değerlendirilmesi”, TMMOB İzmir Kent Sempozyumu, 8-10 Ocak 2009, İzmir, 155-161, http://www.tmmobizmir.org/wpcontent/uploads/ 2014/05/200812.pdf, (Erişim Tarihi: 25 Ocak 2018).
46. Yücel, C. (2003). Spa Turizminde Büyük Olanaklar. Türsab Ar-Ge Departmanı.