AVRUPA BİRLİĞİ ETKİSİNDE TÜRKİYE'NİN YENİLENEBİLİR ENERJİ POLİTİKASI

Öz

Kamu politikası analizi, araştırmacılara ve diğer ilgili aktörlere politikaların etkinliğini ve verimliliğini kavramak için kapsamlı çıktılar sağlamaktadır. Yenilenebilir enerji kaynakları, özellikle sürdürülebilir kalkınmanın sağlanabilmesi için son derece önemlidir. Bu nedenle, Türkiye gibi ülkelerin çoğu, çeşitli enerji kaynaklarına ve altyapıya sahip olmak amacıyla işlevsel yenilenebilir enerji politikasına sahip olma mücadelesi vermektedir. Avrupa Birliği (AB) gibi uluslararası aktörlerin, birçok ülkenin kamu politikası oluşturma süreci üzerinde büyük ve pratik etkileri vardır. Türkiye'nin yenilenebilir enerji politikası çoğunlukla AB müktesebatına göre şekillenmekte veya formüle edilmektedir. Bu çalışmada, AB'nin yürütme organı olan Avrupa Komisyonu tarafından yayınlanan düzenli ilerleme raporlarının (ülke raporları) enerji bölümünden yararlanarak Türkiye'nin yenilenebilir enerji politikası incelemektedir. Çalışmanın temel amacı, kapsamlı bir analiz yapmak için AB'nin yenilenebilir enerji politikasına ilişkin tespit ve beklentilerini ortaya koymaktır. Böylelikle, Türkiye'nin yenilenebilir enerji politikasına ilişkin çeşitli politika önerileri sunulmaktadır. 

Anahtar Kelimeler

• Kamu Politikası Analizi
• Yenilenebilir Enerji
• Düzenli İlerleme Raporları (Ülke Raporları)
• Türkiye

Proje Numarası

2018KRM002-038

THE RENEWABLE ENERGY POLICY OF TURKEY UNDER THE IMPACT OF THE EUROPEAN UNION

Öz

Public policy analysis basically provides researchers and other relevant actors with comprehensive output to comprehend the effectiveness and the efficiency of the policies. Renewable energy sources are highly crucial especially for the maintenance of sustainable development. Therefore, most of the countries like Turkey, attempt and even struggle to have a functional renewable energy policy with the aim of having diverse energy sources and infrastructure. International actors such as the European Union (EU) have huge and practical impacts on the public policy making process of many countries. In this fashion, the renewable energy policy of Turkey is mostly shaped or formulated according to the EU acquis. The study is a significant effort to scrutinize the renewable energy policy of Turkey by benefiting from the energy chapter of regular progress reports (country reports) published by the European Commission which is the executive body of the EU. The fundamental aim of the study is to put forth the determinations and the expectations of the EU on renewable energy policy to conduct an extensive analysis. In this manner, various policy suggestions regarding renewable energy policy of Turkey is proposed and presented in order to make encouraging contributions.

Anahtar Kelimeler

• Public Policy Analysis
• Renewable Energy
• Regular Progress Reports (Country Reports)
• Turkey

Destekleyen Kurum

Pamukkale Üniversitesi BAP birimi.

Proje Numarası

2018KRM002-038

Teşekkür

The authors of the paper express their appreciation to Scientific Research Projects Coordination Unit, Pamukkale University for their support (Project No: 2018KRM002-038).

Kaynakça

1. 4628 Sayılı Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun. (2001). Access address: http://www.mevzuat.gov.tr/Metin.Aspx?MevzuatKod=1.5.4628&MevzuatIliski=0&, (18 March 2019).
2. 5346 Sayılı Yenilenebilir Enerji Kaynaklarının Elektrik Enerjisi Üretimi Amaçlı Kullanımına İlişkin Kanun. (2005). Access address: http://www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.5346.pdf, (18 March 2019).
3. 5627 Sayılı Enerji Verimliliği Kanunu. (2007). Access address: http://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2007/05/20070502-2.htm, (18 March 2019).
4. 5686 Sayılı Jeotermal Kaynaklar ve Doğal Mineralli Sular Kanunu. (2007). Access address: http://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2007/06/20070613-1.htm, (18 March 2019).
5. Adıyaman, Ç. (2012). Türkiye’nin yenilenebilir enerji politikaları. Master’s Dissertation, Niğde Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Niğde.
6. Akdoğan, Ö. (2008). Rusya’nın enerji politikasının Avrupa Birliği eneji güvenliğine etkisi. Master’s Dissertation, Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Edirne.
7. Baris, K. and Kucukali, S. (2012). Availability of renewable energy sources in Turkey: Current situation, potential, government policies and the EU perspective. Energy Policy, 42, 377-391.
8. Blok, K. (2006). Renewable energy policies in the European Union. Energy Policy, 34: 251–255.

9. Bobat, A. and Özdemir, N. (2016). Türkiye’nin yenilenebilir enerji politikaları yenilenebilir enerjide yeniden yapılanma. Electronic Journal of Vocational Colleges. December Volume, 148-158.
10. DPT (2001). Sekizinci beş yıllık kalkınma planı elektrik enerjisi özel ihtisas komisyonu raporu. Access address: www3.kalkinma.gov.tr/DocObjects/Download/3228/oik585.pdf, (28 March 2019).
11. Ege, Y. (2004). Avrupa Birliği’nin enerji politikası ve Türkiye’nin uyumu. Y. Ege, G. Öz and others (Ed.), AB’nin enerji politikası ve Türkiye in (3-43), Ankara: Upav Yayınları.
12. Erdem, Z. B. (2010). The contribution of renewable resources in meeting Turkey’s energy-related challenges. Renewable and Sustainable Energy Reviews, 14, 2710–2722.
13. Erten, Ş. and Aktel, M. (2016). Ulusal program ve düzenli ilerleme raporları çerçevesinde Türkiye’nin engelli politikaları. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 21(4), 1275-1297.
14. Güler, Ç. and Çobanoğlu, Z. (1997). Kalkınma planlarında çevre sağlığı. (Çevre Sağlığı Temel Kaynak Dizisi No: 38). Ankara: T.C. Sağlık Bakanlığı.
15. Kantörün, U. (2010a). Bölgesel enerji politikaları ve Türkiye. Bilge Strateji, 2(3), 87-114.
16. Kantörün, U. (2010b). Avrupa Birliği’nin yenilenebilir enerji politikası. BİLGESAM Bilge Adamlar Stratejik Araştırmalar Merkezi. Access address: http://www.bilgesam.org/incele/783/-avrupa-birligi%E2%80%99nin-yenilenebilir-enerji-politikasi/#.Wr4Q0y5uaUk, (30 March 2019).
17. Karagöl, E. T. and Kavaz, İ. (2017). Dünya’da ve Türkiye’de yenilenebilir enerji. İstanbul: Siyaset, Ekonomi ve Toplum Araştırmaları Vakfı (SETA).
18. Kerman, U., Özaltın, O. and Yerlikaya, F. B. (2013). Avrupa Birliği’nin Türk kamu yönetiminden demokratikleşme beklentileri: İlerleme raporları üzerinden bir analiz (1998-2012). Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 18(2), 85-99.
19. Kılıç, S. (2018). Türkiye’nin yenilenebilir enerji politikası yaşanabilir bir dünya için yenilenebilir enerji. E. Akman and C. Babaoğlu (Ed.), Türkiye’de kentsel alan ve çevre politikası analizleri in (243-262), Bursa: Ekin Basım Yayın Dağıtım.
20. Kırteke, N. D. (2014). Avrupa Birliği ve Türkiye’nin enerji politikaları bağlamında nükleer enerjinin ekonomik etkileri. Master’s Dissertation, İnönü Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Malatya.
21. Klessmann, C., Held, A., Rathmann, M. and Ragwitz, M. (2011). Status and perspectives of renewable energy policy and deployment in the European Union—What is needed to reach the 2020 targets?. Energy Policy, 39, 7637–7657.
22. Knoepfel, P., Larrue, C., Varone, F. and Hill, M. (2007). Public policy analysis. Bristol: The Policy Press.
23. Kulaç, O. and Torlak, S. E. (2018). Climate change policy of Turkey: An analysis of regular progress reports. Present Environment and Sustainable Development, 12(1), 189-201.
24. May, G. L. (2010). Strategic planning fundamentals for small business. New York: Business Expert Press.
25. Melikoğlu, M. (2016). The role of renewables and nuclear energy in Turkey's vision 2023 energy targets: Economic and technical scrutiny. Renewable and Sustainable Energy Reviews, 62, 1–12.
26. Ministry of Energy and Natural Resources (2014). Türkiye ulusal yenilenebilir enerji eylem planı. Access address: https://eigm.gov.tr/File/?path=ROOT%2F4%2FDocuments%2FEnerji%20Politikas%C4%B1%2FTurkiye_Ulusal_Yenilenebilir_Enerji_Eylem_Plani.pdf, (10 January 2020).
27. Ministry of Energy and Natural Resources (2019a). Yenilenebilir enerji nedir? Access address: http://www.yegm.gov.tr/genc_cocuk/Yenilenebilir_Enerji_Nedir.aspx, (10 July 2019).
28. Ministry of Energy and Natural Resources (2019b). Elektrik. Access address: https://www.enerji.gov.tr/tr-TR/Sayfalar/Elektrik, (10 July 2019).
29. Ministry of Energy and Natural Resources (2019c). Bağlı, ilgili ve ilişkili kuruluşlar. Access address: https://www.enerji.gov.tr/tr-TR/Bagli-Ilgili-ve-Iliskili-Kuruluslar, (10 July 2019).
30. Önal, E. and Yarbay, R. Z. (2010). Türkiye’de yenilenebilir enerji kaynakları potansiyeli ve geleceği. İstanbul Ticaret Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi, 9(18), 77-96.
31. Sirin, S. M. and Ege, A. (2012). Overcoming problems in Turkey’s renewable energy policy: How can eu contribute? Renewable and Sustainable Energy Reviews, 16, 4917–4926.
32. TCR. (2018). Turkey country report. Access address: https://www.ab.gov.tr/siteimages/kapbtablolar/20180417-turkey-report.pdf, (12 May 2019).
33. TCR. (2019). Turkey country report. Access address: https://www.ab.gov.tr/siteimages/resimler/20190529-turkey-report(1).pdf, (15 September 2019).
34. TRPR. (2003). Turkey regular progress report. Access address: https://www.ab.gov.tr/files/AB_Iliskileri/Tur_En_Realitons/Progress/Turkey_Progress_Report_2003.pdf, (10 May 2019).
35. TRPR. (2004). Turkey regular progress report. Access address: https://www.ab.gov.tr/files/AB_Iliskileri/Tur_En_Realitons/Progress/Turkey_Progress_Report_2004.pdf, (10 May 2019).
36. TRPR. (2005). Turkey regular progress report. Access address: https://www.ab.gov.tr/files/AB_Iliskileri/Tur_En_Realitons/Progress/Turkey_Progress_Report_2005.pdf, (10 May 2019).
37. TRPR. (2007). Turkey regular progress report. Access address: https://www.ab.gov.tr/files/AB_Iliskileri/Tur_En_Realitons/Progress/Turkey_Progress_Report_2007.pdf, (10 May 2019).
38. TRPR. (2008). Turkey regular progress report. Access address: https://www.ab.gov.tr/files/AB_Iliskileri/Tur_En_Realitons/Progress/Turkey_Progress_Report_2008.pdf, (10 May 2019).
39. TRPR. (2009). Turkey regular progress report. Access address: https://www.ab.gov.tr/files/AB_Iliskileri/Tur_En_Realitons/Progress/Turkey_Progress_Report_2009.pdf, (12 May 2019).
40. TRPR. (2010). Turkey regular progress report. Access address: https://www.ab.gov.tr/files/AB_Iliskileri/Tur_En_Realitons/Progress/Turkey_Progress_Report_2010.pdf, (12 May 2019).
41. TRPR. (2011). Turkey regular progress report. Access address: https://www.ab.gov.tr/files/AB_Iliskileri/AdaylikSureci/IlerlemeRaporlari/tr_rapport_2011_en.pdf, (12 May 2019).
42. TRPR. (2012). Turkey regular progress report. Access address: https://www.ab.gov.tr/files/tr_rapport_2012_en.pdf, (12 May 2019).
43. TRPR. (2013). Turkey regular progress report. Access address: https://www.ab.gov.tr/files/2013%20ilerleme%20raporu/tr_rapport_2013_en.pdf, (12 May 2019).
44. TRPR. (2014). Turkey regular progress report. Access address: https://www.ab.gov.tr/files/IlerlemeRaporlari/2014_progress_report.pdf, (12 May 2019).
45. TRPR. (2015). Turkey regular progress report. Access address: https://www.ab.gov.tr/files/5%20Ekim/2015_turkey_report.pdf, (12 May 2019).
46. TRPR. (2016). Turkey regular progress report. Access address: https://www.ab.gov.tr/files/pub/2016_progress_report_en.pdf, (12 May 2019).
47. Yorkan, A. (2009). Avrupa Birliği’nin enerji politikası ve Türkiye’ye etkileri. Bilge Strateji, 1(1), 24-39.
48. Yüksel, İ. and Kaygusuz, K. (2011). Renewable energy sources for clean and sustainable energy policies in Turkey. Renewable and Sustainable Energy Reviews, 15, 4132-4144.