Reel Döviz Kurları Üzerindeki Şoklar Geçici Mi, Kalıcı Mı? Dalgacık Tabanlı Birim Kök Testleri İle Kırılgan Sekizli Ülkeleri İçin Bir Uygulama

Öz

Bu çalışmada, kırılgan sekizli ülkelerinde reel döviz kurlarına gelen şokların etkilerinin geçici mi yoksa kalıcı mı olduğu dalgacık tabanlı birim kök testleri ile incelenmiştir. Bu kapsamda, kullanılan verilerin zaman aralığı, 1994 Ocak - 2020 Ağustos dönemini kapsamaktadır. Öncelikle seçilen ülkelerin reel döviz kurları üzerinden doğrusallık testleri yapılmıştır. Sonuçlar çerçevesinde doğrusal olmayan serilere dalgacık tabanlı doğrusal olmayan FWKSS ve WKSS testleri uygulanmıştır. Fourier terimi tüm ülkeler için anlamlı bulunmamıştır. Dolayısıyla FWKSS birim kök testi sonuçlarının tüm ülkeler için yorumlanamayacağı görülmektedir. Bu sonuç, WKSS birim kök testinin ülkeler için kullanılması gerektiğini göstermektedir. WKSS testinin sonuçlarına göre, sadece Arjantin ve Güney Afrika'nın reel döviz kurları % 10 anlamlılık düzeyinde durağan iken, diğerleri birim köke sahiptir. Sonuçlara göre şokların reel döviz kuruna etkileri Arjantin ve Güney Afrika'da geçicidir. Ancak reel döviz kurundaki şokun etkilerinin Brezilya, Şili, Hindistan, Endonezya, Rusya ve Türkiye'de kalıcı olduğu görülmüştür. 

Anahtar Kelimeler

• Reel Döviz Kurları
• Kalıcı ve Geçici Şoklar
• Dalgacık Tabanlı Birim Kök Testleri

Are Shocks on Real Exchange Rates Temporary or Permanent? An Application for the Fragile Eight Countries by Wavelet-Based Unit Root Tests

Öz

In the study, it is investigated whether the effects of shocks to real exchange rates in the fragile eight countries are temporary or permanent by wavelet-based unit root tests. In this context, the time range of the data used covers the period between 1994 January - 2020 August. Firstly, linearity tests are performed on the real exchange rates of the selected countries. Within the framework of the results, the wavelet-based nonlinear FWKSS and WKSS tests are applied to the nonlinear series. The Fourier term is not found to be significant for all countries. Therefore, it is seen that the FWKSS unit root test results cannot be interpreted for all countries. This result shows that the WKSS unit root test should be used for countries. According to the results of the WKSS test, only the real exchange rates of Argentina and South Africa are stationary at 10% significance level, while the others have unit-roots. According to the results, the effects of shocks on the real exchange rate are temporary for Argentina and South Africa. However, the effects of the shock in the real exchange rate are found to be permanent for Brazil, Chile, India, Indonesia, Russia and Turkey. 

Anahtar Kelimeler

• Real Exchange Rates
• Permanent and Temporary Shocks
• Wavelet-Based Unit Root Tests

Kaynakça

1. Ağazade, S. (2014). Doğrusal olmayan birim kök testleriyle Rusya için satın alma gücü paritesi hipotezinin incelenmesi. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 14(4), 15-24.
2. Ahmad, A. H. ve Pentecost, E. J. (2009). Sources of real exchange rate fluctuations: empirical evidence from nine African countries. The Manchester School, 77, 66-84.
3. Akçay, A. Ö. ve Erataş, F. (2015). Satın alma gücü paritesi teorisinin geçerliliği: G7 örneği. İstanbul Gelişim Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 2(1), 81-100.
4. Al-Gasaymeh, A., Ahmed, G., Mehmood, T. ve Alzoubi, H. M. (2019). Co-Integration tests and the long-run purchasing power parity: A case study of India and Pakistan currencies. Theoretical Economics Letters, 9(4), 570-583.
5. Al-Gasaymeh, A., Kasem, J. ve Alshurideh, M. (2015). Real exchange rate and purchasing power parity hypothesis: Evidence from Adf unit root test. International Research Journal of Finance and Economics, 142, 28-39.
6. Alper, A. (2015). Testing the validity of purchasing power parity for BRICS countries using non-linear unit root test. Akademik Araştırmalar ve Çalışmalar Dergisi (AKAD), 7(12), 90-99.
7. Alper, A. M. (2011). Reel ve nominal şokların reel ve nominal döviz kurları üzerindeki etkileri: Türkiye örneği. BDDK Bankacılık ve Finansal Piyasalar, 5(1), 35-71.
8. Altıner, A. ve Bozkurt, E. (2018). The validity of purchasing power parity hypothesis in E-7 countries: Panel data analysis. Business and Economics Research Journal, 9(4), 735-747.

9. Anifowose, A. D. (2020). Monetary policy shocks and exchange rate dynamics: Empirical evidence from Nigeria and South Africa. Imo State University /Business & Finance Journal, 11(2), 1-15.
10. Anoruo, E., Braha, H. ve Ahmad, Y. (2002). Purchasing power parity: evidence from developing countries. International Advances in Economic Research, 8(2), 85-96.
11. Arize, A. C. (2011). Purchasing power parity in LDCs: An empirical investigation. Global Finance Journal, 22(1), 56-71.
12. Aslan, N. ve Kanbur, A. (2007). Türkiye'de 1980 sonrası satın alma gücü paritesi yaklaşımı. Marmara Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 23(2), 9-43.
13. Atasoy, A. B. (2016). Satınalma gücü paritesi, kırılgan beşli ülkeleri’nde geçerli midir?. Uluslararası Yönetim İktisat ve İşletme Dergisi, 12(12), 237-246.
14. Aydın, M. (2019a). Satın alma gücü paritesi hipotezi geçerliliğinin fourier birim kök testleri ile incelenmesi: Türkiye örneği. Ekoist: Journal of Econometrics and Statistics, (30), 35-48.
15. Aydın, M. (2019b). A new nonlinear wavelet-based unit root test with structural breaks (Working Paper No. 98693). Münich: Munich Personal RePEc Archive.
16. Aydın, M. ve Aydın, M. (2020). Tarımsal emtia fiyatlarına gelen şokların etkisinin dalgacık tabanlı birim kök testleri ile incelenmesi. N. Toğuç (Ed.) Para ve finans içinde (3-26), Adıyaman: İksad Publishing House.
17. Aydın, M. ve Pata, U. K. (2020). Are shocks to disaggregated renewable energy consumption permanent or temporary for the USA? Wavelet-based unit root test with smooth structural shifts. Energy, 207(118245), 1-9.
18. Bahmani-Oskooee, M., Chang, T. ve Lee, K. C. (2016). Purchasing power parity in emerging markets: A panel stationary test with both sharp and smooth breaks. Economic Systems, 40(3), 453-460.
19. Bahmani-Oskooee, M., Chang, T. ve Wu, T. P. (2015). Purchasing power parity in transition countries: Panel stationary test with smooth and sharp breaks. International Journal of Financial Studies, 3(2), 153-161.
20. Bahramian, P. ve Saliminezhad, A. (2020). Revisiting purchasing power parity in the ASEAN-5 countries: evidence from the Fourier quantile unit root test. Applied Economics Letters. doi: 10.1080/13504851.2020.1803473
21. Bal,H., Manga, M., Ballı, E. ve Destek, M. A. (2016). Does purchasing power parity hypothesis hold for Latin American countries?. Çukurova Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 20(2), 167-177.
22. Becker, R., Enders, W. ve Hurn, S. (2004). A general test for time dependence in parameters. Journal of Applied Econometrics, 19(7), 899-906.
23. Becker, R., Enders, W. ve Lee, J. (2006). A stationarity test in the presence of an unknown number of smooth breaks. Journal of Time Series Analysis, 27(3), 381-409.
24. Bilgin, C. (2018). Uluslararası ti̇carette satın alma gücü pari̇tesi̇ni̇n geçerli̇li̇ği̇ sorunu: Türki̇ye içi̇n zaman seri̇si̇ anali̇zi̇. Academic Review of Humanities and Social Sciences, 1(1), 17-30.
25. Bozgeyik, Y. ve Aydın, A. (2019). Seçilmiş gelişmekte olan ülkelerde satın alma gücü paritesinin geçerliliğine ilişkin ampirik bir çalışma. OPUS Uluslararası Toplum Araştırmaları Dergisi, 13(19), 2068-2089.
26. Bozoklu, Ş. ve Yılancı, V. (2010). Reel döviz kurlarının durağanlığı: E7 ülkeleri için ampirik bir inceleme. Maliye Dergisi, 158, 587-606.
27. Böke, S. S. ve Doğanay, S. M. (2014). Trade and real exchange rate: permanent and transitory components. Erişim adresi: http://econ.bilkent.edu.tr/wp-content/uploads/2014/09/Gravity-paper.pdf, (15.11.2020).
28. Can, U. ve Can, Z. G. (2019). Türkiye’nin son yüzyılında satın alma gücü paritesi. Bankacılar, 30(111), 71-90.
29. Ceylan, R. ve Ulucan, H. (2014). Satın alma gücü paritesi hipotezi (SAGP)'nin OECD ülkeleri için test edilmesi. Sosyoekonomi, 22(22), 193-209.
30. Chen, F. C. (2017). Purchasing power parity and nonlinear real exchange rate adjustment: evidence from high-growth countries. Taiwan Economic Review, 45(2), 195-224.
31. Choji, N. M. ve Sek, S. K. (2017). Testing for the validity of purchasing power parity theory both in the long-run and the short-run for ASEAN-5. AIP Conference Proceedings (Vol. 1905, No. 1, p. 050015). AIP Publishing LLC.
32. Chowdhury, I. S. (2004). Sources of exchange rate fluctuations: empirical evidence from six emerging market countries. Applied Financial Economics, 14(10), 697-705.
33. Clarida, R. ve Gali, J. (1994). Sources of real exchange-rate fluctuations: How important are nominal shocks? Carnegie-Rochester Conference Series on Public Policy, 41, 1-56.
34. Coşkun, N. (2020). Mutlak satın alma gücü paritesi hipotezi: Kırılgan beşli örneği. Bulletin of Economic Theory and Analysis, 5(1), 41-55.
35. Çağlayan, E. ve Saçaklı, İ. (2006). Satın alma gücü paritesinin geçerliliğinin sıfır frekansta spektrum tahmincisine dayanan birim kök testleri ile incelenmesi. Atatürk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 20(1), 121-137.
36. Çavuşoğlu, T. ve Telatar, E. (2011). Purchasing power parity revisited: A time-varying parameter approach. Economics Bulletin, 31(3), 2701-2708.
37. Çeviş, I. ve Ceylan, R. (2015). Kırılgan beşlide satın alma gücü paritesi (SAGP) hipotezinin test edilmesi. Journal of Yaşar University, 10(37), 6381-6393.
38. Çil, A. B. ve Dülger, F. (2017). İstikrarlılık ve eşbütünleşme testleri ile satın alma gücü paritesi hipotezinin Türkiye ekonomisi için sınanması. Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 19(3), 998-1020.
39. Çil, N. ve Tıraşoğlu, B.Y (2018). Validity of purchasing power parity in fragile five countries: The Bayesyen unit root analysis. Sosyal Bilimler Araştırma Dergisi, 7(2), 82-90.
40. Dal Bianco, M. J. (2008). Argentinean real exchange rate 1900-2006: Testing purchasing power parity theory. Estudios de Economía, 35(1), 33-64.
41. Destek, M. A. ve Okumuş, İ. (2016). Satın alma gücü paritesi hipotezi geçerliliğinin fourier birim kök testleri ile incelenmesi: OECD ülkeleri örneği. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 15(1), 73-87.
42. Doğanlar, M., Bal, H. ve Özmen, M. (2009). Testing long-run validity of purchasing power parity for selected emerging market economies. Applied Economics Letters, 16(14), 1443-1448.
43. Doğanlar, M., Kızılkaya, O. ve Mike, F. (2020). Testing the long-run PPP for Turkey: new evidence from the Fourier quantile unit root test. Applied Economics Letters, 27(9), 729-735.
44. Doğanlar, M., Mike, F. ve Kızılkaya, O. (2020). Testing the validity of purchasing power parity in alternative markets: Evidence from the Fourier quantile unit root test. Borsa Istanbul Review. doi: 10.1016/j.bir.2020.12.004
45. Dornbusch, R. (1976). Expectations and exchange rate dynamics. Journal of Political Economy, 84(6), 1161-1176.
46. Enders, W. ve Lee, J. (2012a). The flexible Fourier form and Dickey-Fuller type unit root tests. Economics Letters, 117(1), 196-199.
47. Enders, W. ve Lee, J. (2012b). A unit root test using a Fourier series to approximate smooth breaks. Oxford Bulletin of Economics and Statistics, 74(4), 574-599.
48. Erlat, H. ve Erlat, G. (1998). Permanent and transitory shocks on real and nominal exchange rates in Turkey during the post-1980 period. Atlantic Economic Journal, 26(4), 379-396.
49. Eroğlu, B.A. ve Soybilgen, B. (2018). On the performance of wavelet-based unit root tests. Journal of Risk and Financial Management, 11(3),47, 1-22.
50. Fan, Y. ve Gençay, R. (2010). Unit root tests with wavelets. Econometric Theory, 26(5), 1305-1331.
51. Fava, V. ve Alves, D. (1996). A fractional cointegration analysis of purchasing power parity for Brazil. Erişim address: http://citeseerx.ist.psu.edu/viewdoc/download?doi=10.1.1.924.3899verep=rep1vetype=pdf, (25.03.2021).
52. Gerek, S. ve Karabacak, M. (2017). Satın alma gücü paritesi yaklaşımı ile Türkiye’de reel döviz kuru yanlış dengelenmesinin belirlenmesi: Yapısal kırılmalı ve doğrusal olmayan birim kök testleri ile bir analiz. Journal of Life Economics, 4(1), 1-24.
53. Geweke, J. ve Porter‐Hudak, S. (1983). The estimation and application of long memory time series models. Journal of Time Series Analysis, 4(4), 221-238.
54. Gözen, M., Koç, S. ve Abasız, T. (2016). Testing the validity of exchange rate determination approaches for Turkey. Marmara Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 38(2), 111-128.
55. Güney, A. ve Tunalı, H. (2015). Satınalma gücü paritesi teorisinin döviz kuru belirleme modeli olabilirliği üzerine ampirik bir inceleme: Türkiye örneği. Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 15(4), 1-34.
56. Güney, P. Ö., Telatar, E. ve Hasanov, M. (2012). Re-examining purchasing power parity for selected emerging markets and African countries. Applied Economics Letters, 19(2), 139-144.
57. Gürbüz, A. ve Hasgür, P. (1997). Satın alma gücü paritesi örneğinin mevsimsel verilerle (1970:01 - 1994:04) analizi üzerine bir uygulama: Eşbütünleşme. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 2(2), 171-196.
58. Güriş, B , Yaşgül, Y. ve Tıraşoğlu, M . (2018). E7 ülkelerinde satınalma gücü paritesinin geçerliliğinin doğrusal ve doğrusal olmayan birim kök testleri ile analizi. İstanbul Gelişim Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (ICEFM 2017 Özel Sayısı), 33-46 .
59. Güriş, B. ve Tıraşoğlu, M. (2018). The validity of purchasing power parity in BRICS countries. Prague Economic Papers, 2018(4), 417-426.
60. Güriş, B., Tıraşoğlu, B. Y. ve Tıraşoğlu, M. (2016). Türkiye’de satın alma gücü paritesi geçerli mi?: Doğrusal olmayan birim kök testleri. Sosyal Bilimler Araştırma Dergisi, 5(4), 30-42.
61. Gyamfi, E. N. (2017). Testing the validity of purchasing power parity in the BRICS: Further evidence. Euro Economica, 36(2), 117-122.
62. Gyamfi, E. N. ve Adam, A. M. (2016). Validity of purchasing power parity in BRICS under a DFA Approach. Acta Universitatis Danubius. Œconomica, 13(1). 17-28.
63. Gyamfi, E. N., ve Appiah, E. F. (2019). Further evidence on the validity of purchasing power parity in selected African countries. Journal of Economics and Finance, 43(2), 330-343.
64. Hatipoğlu, M. (2019). Seçilmiş islam ülkeleri için satın alma gücü paritesinin geçerliliği üzerine bir çalışma. Optimum Ekonomi ve Yönetim Bilimleri Dergisi, 6(1), 53-62.
65. Hoffmaister, A. W. ve Roldos, J. E. (2001). The sources of macroeconomic fluctuations in developing countries: Brazil and Korea. Journal of Macroeconomics, 23(2), 213-239.
66. Inoue, T. ve Hamori, S. (2009). What explains real and nominal exchange rate fluctuations?: Evidence from SVAR analysis for India. Economics Bulletin, 29(4), 2803-2815.
67. Jiang, C., Bahmani-Oskooee, M. ve Chang, T. (2015). Revisiting purchasing power parity in OECD. Applied Economics, 47(40), 4323-4334.
68. Kapetanios, G., Shin, Y. ve Snell, A. (2003). Testing for a unit root in the nonlinear STAR framework. Journal of Econometrics, 112(2), 359-379.
69. Karagöz, K. ve Saraç, T. B. (2016). Testing the validity of PPP theory for Turkey: Nonlinear unit root testing. Procedia Economics and Finance, 38, 458-467.
70. Kaya, H. ve Çelik, İ. (2018). Türkiye’de satın alma gücü paritesi hipotezinin geçerliliği: uzun hafıza testlerinden kanıtlar. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 5(2), 351-365.
71. Kızılkaya, O. ve Mike, F. (2019). Reel döviz kurlarının fourier durağanlık analizi ile test edilmesi. Journal of Yaşar University, 14(53), 21-30.
72. Koçak, İ. ve Özbek, S . (2020). Satın alma gücü paritesinin geçerliliği: durağanlık ve birim kök testlerinden yeni kanıtlar . Uluslararası Ticaret ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi , 4(1) , 22-31.
73. Kolev, G. V. (2015). On the nature of shocks driving exchange rates in emerging economies. (Working Paper No. 146). Vienna: FIW.
74. Konat, G. ve Temiz, M. (2019) Testing purchasing power parity with Fourier unit root tests for Turkey. D.B. Sarıipek, B.Yenihan ve V. Franca (Ed.), A New Perspective in Social Sciences içinde (130-136), India: Frontpage Publications.
75. Köktürk, O. ve Ural, M. (2019). Fourier birim kök testi ile satın alma gücü paritesinin Türkiye için geçerliliğinin analizi. Business ve Management Studies: An International Journal, 7(2), 877-890.
76. Küçükaksoy, İ. ve Çifçi, İ. (2018). Mutlak satınalma gücü paritesi hipotezi’nin test edilmesi: Türkiye ve dış ticaret ortakları uygulaması. International Journal of Social Inquiry, 11(2), 259-285.
77. Kyei-Mensah, J. (2019). Purchasing power parity in some African countries using a nonlinear panel unit root test. Journal of Applied Business ve Economics, 21(7), 89-103.
78. Lee, D. Y. (1999). Purchasing power parity and dynamic error correction: Evidence from Asia Pacific economies. International Review of Economics ve Finance, 8(2), 199-212.
79. Mahdavi, S. ve Zhou, S. (1994). Purchasing power parity in high-inflation countries: Further evidence. Journal of Macroeconomics, 16(3), 403-422.
80. McNown, R. ve Wallace, M. S. (1989). National price levels, purchasing power parity, and cointegration: A test of four high inflation economies. Journal of international money and finance, 8(4), 533-545.
81. Mike, F. (2018). Gelişen piyasa ekonomilerinde satınalma gücü paritesinin geçerliliğinin test edilmesi. Finans Politik ve Ekonomik Yorumlar, 55(637), 7-30.
82. Mike, F. ve Kızılkaya, O. (2019). Testing the theory of PPP for emerging market economies that practice flexible exchange rate regimes. Applied Economics Letters, 26(17), 1411-1417.
83. Mireles, J. H. (2003). Real exchange rate fluctuations in Latin American countries. Brazilian Journal of Business Economics, 3(2), 7-18.
84. Moore, T. ve Pentecost, E. J. (2006).The sources of real exchange rate fluctuations in India. Indian Economic Review, 41(1), 9-23.
85. Nusair, S. A. (2003). Testing the validity of purchasing power parity for Asian countries during the current float. Journal of economic development, 28(2), 129-147.
86. Organ, A. ve Katrancı, A. (2016). Kırılgan sekizli olarak adlandırılan ülkelerin yaşanılabilirlik düzeyinin çok kriterli karar verme teknikleri ile değerlendirilmesi. Balkan Sosyal Bilimler Dergisi, (2016 Özel Sayı), 73-90.
87. Özmen, M. ve Şanlı, S. (2015). Testing long-run validity of purchasing power parity in developing countries by using seasonal unit root test. Social Sciences Research Journal, 4(2), 195-215.
88. Peng, H., Liu, Z. ve Chang, T. (2017). Revisiting purchasing power parity in BRICS countries using more powerful quantile unit-root tests with stationary covariates. Communications in Statistics-Theory and Methods, 46(20), 10051-10057.
89. Perron, P. (1989). The great crash, the oil price shock, and the unit root hypothesis. Econometrica, 57(6), 1361-1401.
90. Ralph Lu, Y. C., Chang, T., Chiu, C. C. ve Tzeng, H. W. (2011). Revisiting purchasing power parity for 16 Latin American countries: Panel SURADF tests. Applied Economics Letters, 18(3), 251-255.
91. Rodrigues, P. M. ve Taylor, A. M.R. (2012). The flexible Fourier form and local generalized least squares de‐trended unit root tests. Oxford Bulletin of Economics and Statistics, 74(5), 736-759.
92. Rodríguez, G. ve Romero, I. (2007). The role of permanent and transitory components in the fluctuations of Latin–American real exchange rates. Applied Economics, 39(21), 2713-2722.
93. Rodríguez-Benavides, D., Climent-Hernández, J. A. ve Hoyos-Reyes, L. F. (2018). Purchasing power parity principle in Latin American Countries. Revista mexicana de economía y finanzas, 13(3), 461-477.
94. Sağlam, Y. ve Erataş Sönmez, F. (2017). Satın alma gücü paritesi hipotezi’nin panel çoklu yapısal kırılma testleri ile analizi: BRICT örneği. LAÜ Sosyal Bilimler Dergisi, 8(1), 19-34.
95. Sidiq, S. ve Herawati, H. (2016). Validity test of purchasing power parity doctrine: An Indonesian case study. Economic Journal of Emerging Markets, 8(1), 120-127.
96. Soto, C. (2003). The effects of nominal and real shocks on the Chilean real exchange rate during the nineties. (Working Paper No.220). Chile: Central Bank Of Chile.
97. Su, C. W., Chang, H. L., Chang, T. ve Lee, C. H. (2012). Purchasing power parity for BRICS: Linear and nonlinear unit root tests with stationary covariates. Applied Economics Letters, 19(16), 1587-1591.
98. Şeker, A. ve Şimdi, H. (2018). Yeni dönemde satın alma gücü paritesinin güçlü formda geçerliliği: Türkiye örneği. Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (31), 91-104.
99. Tatoğlu, F. Y. (2009). Reel efektif döviz kurunun durağanlığının yapısal kırılmalı panel birim kök testleri kullanılarak sınanması. Doğuş Üniversitesi Dergisi, 10(2), 310-323.
100. Taylor, A. M. (2002). A century of purchasing-power parity. Review of Economics and Statistics, 84(1), 139-150.
101. Telatar, E. ve Hasanov, M. (2009). Purchasing power parity in transition economies: Evidence from the Commonwealth of independent states. Post-Communist Economies, 21(2), 157-173.
102. Tıraşoğlu, B. Y. (2014). Yapısal kırılmalı birim kök testleri ile OECD ülkelerinde satın alma gücü paritesi geçerliliğinin testi. Ekonometri ve İstatistik e-Dergisi, (20), 68-87.
103. Tolgay, S. B. ve Kula, F. (2019). Purchasing power parity testing unit root tests with structural break in Turkey. Revista Economica, 71(1), 89-98.
104. Tolgay, S. B. ve Kula, F. (2020). Satın alma gücü paritesinin geleneksel olmayan para politikaları altında geçerliliği: Türkiye üzerine bir uygulama. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, (55), 1-20.
105. Triki, M.B. ve Maktouf, S. (2015). Purchasing power parity as a long-term memory process: Evidence from some emerging countries. International Journal of Emerging Markets, 10(4), 711-725.
106. Vasconcelos, C. R. F. ve Júnior, L. A. L. (2016). Validity of purchasing power parity for selected Latin American countries: Linear and non-linear unit root tests. Economia, 17(1), 114-125.
107. Wang, P. ve Dunne, P. (2003). Real exchange rate fluctuations in East Asia: Generalized impulse‐response analysis. Asian Economic Journal, 17(2), 185-203.
108. Wong, D. K. T. (2020). A re-examination of the impacts of macroeconomic and financial shocks on real exchange rate fluctuation: Evidence from G7 and Asian countries. Applied Economics, 52(50), 5491-5515.
109. Yavuz, N. Ç. (2009). Purchasing power parity with multiple structural breaks: Evidence from Turkey. Economics Bulletin, 29(2), 1201-1210.
110. Yazgan, M. E. ve Özkan, H. (2015). Detecting structural changes using wavelets. Finance Research Letters, 12, 23-37.
111. Yılancı, V. ve Eriş, Z. A. (2013). Purchasing power parity in African countries: Further evidence from Fourier unit root tests based on linear and nonlinear models. South African Journal of Economics, 81(1), 20-34.
112. Yıldırım, D. (2017). An empirical investigation of purchasing power parity for Turkey: Evidence from recent nonlinear unit root tests. Central Bank Review, 17(2), 39-45.
113. Yıldırım, D. Ç., Yıldırım, S. ve Çoltu, S. (2019). ASEAN ülkelerinde satın alma gücü paritesi hipotezinin geçerliliğine ilişkin bir analiz. Balkan Sosyal Bilimler Dergisi, 8(16), 179-186.
114. Yıldırım, O. (2003). Döviz kurları çerçevesinde satınalma gücü paritesinin zaman serisi analizi ve Türkiye ekonomisi uygulaması. Bankacılar Dergisi, 44, 3-14.
115. Yıldırım, S. ve Yıldırım, Z. (2012). Reel efektif döviz kuru üzerinde kırılmalı birim kök testleri ile Türkiye için satın alma gücü paritesi hipotezinin geçerliliğinin sınanması. Marmara Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 33(2), 221-238.
116. Yücesan, M. (2021). Fourier tipi birim kök testleri ile Türkiye ekonomisinde satın alma gücü paritesinin geçerliliğinin test edilmesi (1980: M1-2019: M9). Yönetim Bilimleri Dergisi, 19(39), 43-62.
117. Zengin, G. ve Yanar, R. (2018). Satın alma gücü paritesi yapısal kırılmalar altında Türkiye örneği: 2003-2018. Al Farabi Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, 2(4), 158-164.
118. Zhou, S. (1997). Purchasing power parity in high-inflation countries: A cointegration analysis of integrated variables with trend breaks. Southern Economic Journal, 64(2), 450-467.