DIGITALIZATION AND PUBLICS IN LOCAL GOVERNMENTS IN TÜRKIYE: A STUDY ON E-MUNICIPALITY POLITICS PRACTICES

Öz

This study examines how technological transformation reshapes public service delivery and local public policy in municipalities in Türkiye. As administrative units closest to citizens, municipalities represent key sites where digitalization, smart city technologies and e-municipality applications become visible in practice. The analysis focuses on selected municipalities of different sizes and evaluates digital initiatives in areas such as transportation, environmental management, social services, disaster response and urban security. The findings show that digital tools improve operational efficiency, accelerate service delivery and support participatory governance through online platforms. Applications such as smart transportation systems and digital social assistance programs enhance mobility, resource allocation and administrative responsiveness. However, the results also reveal structural challenges, including infrastructure gaps, digital inequalities, cybersecurity risks and limited institutional capacity. Overall, the study argues that technology functions not only as a service tool but also as a strategic policy instrument shaping sustainable, citizen-oriented and adaptive local governance.

Anahtar Kelimeler

• Local Governments
• Public Policy
• Digitalization
• Municipality
• Administration.

DIGITALIZATION AND PUBLIC POLICY IN LOCAL GOVERNMENTS IN TÜRKİYE: A STUDY ON E-MUNICIPALITY PRACTICES

Öz

Bu çalışma, teknolojik dönüşümün Türkiye’deki belediyelerde kamu hizmeti sunumunu ve yerel kamu politikalarını nasıl yeniden şekillendirdiğini incelemektedir. Vatandaşlara en yakın idari birimler olan belediyeler, dijitalleşme, akıllı şehir teknolojileri ve e-belediye uygulamalarının pratikte görünür hâle geldiği temel alanlar olarak öne çıkmaktadır. Analiz, farklı büyüklükteki seçilmiş belediyelere odaklanmakta; ulaşım, çevre yönetimi, sosyal hizmetler, afet müdahalesi ve kentsel güvenlik gibi alanlardaki dijital girişimleri değerlendirmektedir. Bulgular, dijital araçların operasyonel verimliliği artırdığını, hizmet sunumunu hızlandırdığını ve çevrim içi platformlar aracılığıyla katılımcı yönetişimi desteklediğini göstermektedir. Akıllı ulaşım sistemleri ve dijital sosyal yardım programları gibi uygulamalar, hareketliliği, kaynak tahsisini ve idari tepki kapasitesini geliştirmektedir. Ancak sonuçlar, altyapı eksiklikleri, dijital eşitsizlikler, siber güvenlik riskleri ve sınırlı kurumsal kapasite gibi yapısal sorunların da varlığını ortaya koymaktadır. Genel olarak çalışma, teknolojinin yalnızca bir hizmet aracı değil; sürdürülebilir, vatandaş odaklı ve değişime uyum sağlayabilen yerel yönetişimi şekillendiren stratejik bir politika aracı olduğunu savunmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Yerel Yönetimler
• Kamu Politikası
• Dijitalleşme
• Belediye
• Kamu Yönetimi

Kaynakça

1. Anthopoulos, L. G. (2017) “Understanding Smart Cities: A Tool for Smart Government or an Industrial Trick?”, Springer.
2. Aytekin, A. Özköse, H., Akgün, F. and Ayaz, A. (2025) “The Role of Digital Transformation in Local Governments During The COVID-19 Pandemic in Türkiye”, Journal of the Knowledge Economy, 16(3): 12–25.
3. Batty, M. (2018) “Inventing Future Cities”, Cambridge, MA: MIT Press.
4. Bekkers, V. and Homburg, V. (2007) “The Information Ecology of E-Government: E-Government as Institutional and Technological Innovation in Public Administration”, In K. C. Desouza (Ed.), Knowledge management in modern organizations, Routledge, 215–234.
5. Black, J. (2000) “Critical Reflections on Regulation”, Australian Journal of Legal Philosophy, 27(1): 1–35. Braun, V. and Clarke, V. (2006) “Using Thematic Analysis in Psychology”, Qualitative Research in Psychology, 3(2): 77–101.
6. Bowen, G. A. (2009) “Document Analysis as a Qualitative Research Method”, Qualitative Research Journal, 9(2): 27–40.
7. Bozkurt, Y. and Kaman, D. (2023) “E-Devlet Ülke Uygulamaları”, Bursa: Dora Yayıncılık.
8. Castells, M. (2010) “The Rise of the Network Society”, (2nd ed.), Wiley-Blackwell, 71-73.

9. Chadwick, A. (2006) “Internet Politics: States, Citizens and New Communication Technologies”, Oxford University Press.
10. Chadwick, A. (2011) “The Hybrid Media System: Politics and Power”, Oxford University Press. Constitution of the Republic of Türkiye, (1982) “Resmî Gazete”, https://www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.2709.pdf, (13.02.2026).
11. Çetinkaya Bozkurt, Ö. and İncekara, G. (2021) “Belediyelerde Dijital Dönüşüm Süreçlerinin ve E-B elediyecilik Uygulamalarının Örnek Olay Kapsamında Değerlendirilmesi”, Ankara: Seçkin Yayıncılık.
12. Demirel, A. (2025) “Bürokrasi-Siyaset İlişkilerinde Temel Yaklaşımlar”, In R. Kaya (Ed.), Bürokrasi ve Siyaset: Kuramlar ve İdeolojiler Perspektifinden Akademik Yaklaşımlar, Özgür Yayınları, Gaziantep, 161-182.
13. Denhardt, J. V. and Denhardt, R. B. (2015) "The New Public Service: Serving, Not Steering”, (4th ed.), Routledge. Dijk, J. V. (2006) “Digital Divide Research, Achievements and Shortcomings”, Poetics, 34: 221–235.
14. Dunleavy, P., Margetts, H., Bastow, S. and Tinkler, J. (2006) “Digital Era Governance: IT Corporations, The State and E-Government”, Oxford University Press.
15. Dye, T. (2017) “Understanding Public Policy”, (15th ed.), Pearson.
16. Ekinci Özyardımcı, E. (2022) “Dijitalleşmenin Yerel Yönetimlere Etkisi: Türkiye ve İngiltere Örnekleri”, Erzincan Binali Yıldırım Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 4(2): 38. https://doi.org/10.46482/ebyuiibfdergi.1206590
17. Eryılmaz, B. (2012) “Kamu Yönetimi: Düşünceler, Yapılar, Fonksiyonlar, Politikalar”, Ankara: Okutman Yayıncılık.
18. Fang, Z. (2002) “E-Government in Digital Era: Concept, Practice and Development”, International Journal of the Computer, the Internet and Management, 10(2): 1–22.
19. Gözübüyük, A. Ş. (2016) “Yönetim Hukuku”, (34. Baskı), Ankara: Turhan Kitabevi.
20. Güler, B. A. (1994) “Yerel Yönetimler ve Demokrasi”. In Yerel Yönetimlere Bakış, Yerel Yönetimler Sempozyumu 1994, Genel İş, Belgeler Dizisi 4.
21. Heeks, R. (2006) “Implementing and Managing E-Government: An International Text”, SAGE Publications.
22. Howlett, M., Ramesh, M. and Perl, A. (2009) “Studying Public Policy: Policy Cycles and Policy Subsystems”, (3rd ed.), Oxford University Press.
23. Keleş, R. (2016) “Yerinden Yönetim ve Siyasal Katılma”, İzmir: Cem Yayınevi.
24. Lasswell, H. D. (1951) “The Policy Orientation”, In D. Lerner & H. D. Lasswell (Eds.), The Policy Sciences (pp. 3–15), Stanford University Press.
25. Linders, D. (2012) “From E-Government to We-Government: Defining A Typology for Citizen Coproduction in The Age of Social Media”, Government Information Quarterly, 29(4): 446–454. https://doi.org/10.1016/j.giq.2012.06.003
26. Mecek, M. (2017) “E-Devlet ve E-Belediye: Kavramsal Çerçeve ve Türkiye'de Belediye Web Sitelerine Yönelik Yapılan Çalışmaların İncelenmesi”, Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 22(Özel Sayı): 1815–1851.
27. Mecek, M. (2018) “Bolvadin Araştırmaları: E-Belediyecilik, Halkla Ilişkiler, Bilgi Edinme, Şeffaflık vb. Unsurlar Açısından Belediye Web Sayfalarının Kullanılması ve Etkinlik Analizi: Bolvadin Belediyesi Örneği”, Konya: Eğitim Yayınevi, Konya, 2307-2350.
28. Mecek, M. and Atmaca, Y. (2020) “Yerel Yönetimlerin İdari Yapısına İlişkin Mevzuat Analizi”, Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 19(76): 2068–2087.
29. Mecek, M. and Kocakula, Ö. (2019) “E-Devlet ve E-Yönetişimde İdari, Siyasi ve Etik Sorunlar”, In B. Parlak and K. C. Doğan (Eds.), E- Yönetişim: Kavramsal/Kuramsal Çerçeve, Ülke İncelemeleri ve Türkiye’ye Yansımaları, Beta Yayınları, İstanbul, 195-230.
30. Meijer, A. and Bolívar, M. P. R. (2016) “Governing The Smart City: A Review of the Literature on Smart Urban overnance”, International Review of Administrative Sciences, 82(2): 392–408.
31. Mergel, I. (2016) “Social Media in The Public Sector: A Guide to Participation, Collaboration and Transparency in The Networked World”, San Francisco: Jossey-Bass.
32. Mergel, I., Edelmann, N. and Haug, N. (2019) “Defining Digital Transformation: Results from Expert Interviews”, Government Information Quarterly, 36(4): 101385. https://doi.org/10.1016/j.giq.2019.101385
33. Nam, T. and Pardo, T. A. (2011) “Smart City as Urban Innovation: Focusing On Management, Policy and Context”, In Proceedings of the 5th International Conference on Theory and Practice of Electronic Governance.
34. OECD. (2020) “The OECD Digital Government Policy Framework: Six Dimensions of a Digital Government”, OECD Publishing.
35. Oğurlu, Y. (2020) “İdare Hukukunda E-Devlet Dönüşümü ve Dijitalleşen Kamu Hizmeti”, Ankara: Seçkin Yayıncılık. Osborne, D. and Gaebler, T. (1992) “Reinventing Government: How The Entrepreneurial Spirit Is Transforming the Public Sector”, MA: Addison-Wesley.
36. Örselli, E. and Taşpınar, Y. (2020) “E-devlet: Fırsatlar ve tehditler bağlamında bir analiz”, Konya: Atlas Akademi Yayıncılık.
37. Öztaşkın, H. S., Iyit, N. and Alkan, Ö. (2024) “Citizen Attitudes Towards E-Government Services During The COVID-19 Pandemic: A Case in Türkiye”, Heliyon, 10(5): e19923.
38. Pierre, J. (2005) “Comparative Urban Governance: Uncovering Complex Causalities”, Urban Affairs Review, 40(4): 446–462. https://doi.org/10.1177/1078087404273442
39. Pierre, J. and Peters, B. G. (2000) “Governance, Politics and the State”, Palgrave Macmillan.
40. Pollitt, C. and Bouckaert, G. (2017) “Public Management Reform: A Comparative Analysis—Into The Age of Austerity”, Oxford University Press.
41. Rhodes, R. A. W. (1996) “The New Governance: Governing Without Government”, Political Studies, 44(4): 652–667.
42. Saparniene, D. (2013) “From E-Government to E-Governance: E-Initiatives in Europe”, In Regionalisation and Inter-Region Cooperation: 21st International NISPACee Annual Conference, Belgrade, Serbia, 88-106.
43. Shah, A. and Shah, S. (2006) “The New Vision of Local Governance and The Evolving Roles of Local Governments”, World Bank.
44. Singh, K. A. and Sharma, V. (2009) “E-Governance and E-Government: A Study of Some Initiatives. International Journal of E-Business and E-Government Studies, 1(1): 1–14.
45. Şahin, A. and Örselli, E. (2020) “Teoriden Uygulamaya E-Devlet”, Konya: Atlas Akademi.
46. Şahin, S. B. (2023) “Digital Transformation of Public Services as State Transformation”, Alternatives, 22(2): 80–94.
47. Urhan, G. and Arslankoç, S. (2021) “COVID-19 Pandemi Sürecinde Sosyal Politika ve Yerel Yönetimler: İstanbul İlçe Belediyeleri Örneği”, Çalışma ve Toplum Dergisi, 2: 945–980.
48. United Nations. (2020) “E-Government Survey 2020: Digital Government in The Decade of Action for Sustainable Development”, New York: United Nations. https://publicadministration.un.org/egovkb/en-us/Reports/UN-E-Government-Survey-2020, (10.02.2026).
49. United Nations. (2022). “E-Government Survey 2022: The Future of Digital Government”, New York: United Nations. https://publicadministration.un.org/egovkb/en-us/Reports/UN-E-Government-Survey-2022, (06.02.2026).
50. Ünlü-Yücesoy, E., Sivrikaya, Ö., Argın, G., İnce, B. and Salah, A. A. (2022) “Local Governments in Networked Space. In Local Government and The COVID-19 Pandemic”, Springer, 341-360.
51. Yılmaz, V. and Mecek, M. (2021) “Kavram ve Kuramsal Açıdan Türkiye’de Dijital Kamu Yönetimi ve Dönüşümü”, In B. Akıncı (Ed.), Kamu Yönetiminde Değişim Olgusu: Global Trendler ve Yeni Paradigmalar, Nobel Yayınları, Ankara.
52. Yin, R. K. (2018) “Case Study Research and Applications: Design and Methods”, (6th ed.), Sage Publications.