Intra-Group Stratıfıcatıon Among The Mıgrant Populatıon And The Remakıng Of Polıtıcs

Öz

Chiefly in metropolises, as well in cities already having or still maintaining the potential for industrialization and in coastal cities, the phenomenon of urbanization has been in a serious break with the past. Because the rural-urban migration is neither capable of offering any remedy for the urgent problems of the immigrant circles nor leaves any room for the existence of an urbanization policy that would stand on its feet in Turkey. In the present day, it would be little short of a miracle to find in Istanbul “the Stambuli effendis” [“Istanbul gentlemen”], who made their mark on a 150-year era of Turkish literature; the local representatives of “the culture of Akhism” in Ankara; and the trade-oriented, genial figures in Izmir. Political administration of cities, now deprived of their “local population,” has turned, so to speak, into a “coalition of ghettos”. As political parties – which select certain nominees for municipal council membership among the “big guns” of the various fellow countrymen groups in a particular electoral district – come to power, they decline to work to find the real solution.

Anahtar Kelimeler

• Migration, urban poverty/deprivation, social stratification, center-periphery conflict, squatting

GÖÇ EDEN NÜFUSTA GRUP-İÇİ TABAKALAŞMA VE SİYASETİN YENİDEN ŞEKİLLENMESİ

Öz

Başta büyük kentler, sırasıyla sanayileşme potansiyelini içinde barındıran ya da sürdürenler ve kıyı kentler olmak üzere bugün kentleşme olgusu ciddi bir kırılmanın içine düşmüştür. Zira kırsaldan yaşanan göç, ne göç eden kesimlerin çözüm bekleyen sorunlarına derman olabilmekte ne de Türkiye’de iki ayağı üzerinde durabilen bir kentleşme politikasının mevcudiyetine varlık alanı tanımaktadır. Artık İstanbul’da Türk Edebiyatı’nın 150 yılına damgasını vurmuş “İstanbul beyefendilerine”, Ankara’da “Ahilik kültürü”nün yerli temsilcilerine, İzmir’de yüzü ticarete dönük hayata barışık insan tipine rastlamak neredeyse bir mucizeye dönüştü. “Yerli nüfusu”nu yitiren şehirlerin siyasal yönetimi de adeta bir “gettolar koalisyonuna” dönüştü. Yerel seçimlerde belediye meclis üyeliğine aday gösterecekleri kimi isimleri, o seçim bölgesindeki çeşitli hemşeri gruplarının “ağırtopları” arasından seçen partiler, başa geçtiklerinde de asıl çözümle uğraşmaya yanaşmıyorlar.

Anahtar Kelimeler

• Göç, kent yoksulluğu/yoksunluğu, sosyal tabakalaşma, merkez-çevre çatışması, gecekondulaşma