Bedri Karayağmurlar’ın 50 Yıllık Yaratım Sürecindeki Süreklilik ve Dönüşüm

Bu çalışma, çağdaş Türk resim sanatında yarım yüzyılı aşan üretkenliğiyle dikkat çeken Prof. Dr. Bedri Karayağmurlar’ın sanatsal serüvenini, üretim dinamiklerini daha iyi tanıma ve anlama adına gerçekleştirilmiştir. Çalışma; nitel araştırma kapsamında yapılandırılmış derinlemesine görüşme yöntemi kullanılmıştır. Sanatçının elli yılı aşkın süredir sürdürdüğü üretim pratiği, mekâna dair kavramsal yaklaşımları ve sanat eğitimine ilişkin görüşleri kendisine yöneltilen sorular üzerinden anlamlandırılmaya çalışılmıştır. Bu çalışmada Karayağmurlar, figüratif anlatımdan soyutlama süreçlerine geçişini, coğrafi ve kültürel referanslarla şekillenen biçim dilini ve sanatında mekânın bir düşünce mekânına nasıl dönüştüğünü açıklamaktadır. Sanatçının özellikle İzmir eksenli üretiminde, yerellik ile evrensellik arasında kurduğu diyalog dikkat çekicidir. Ayrıca sanat eğitmeni kimliğiyle, plastik sanatlar eğitimine yönelik eleştirilerini ve pedagojik yaklaşımlarını da paylaşan Karayağmurlar, sanatın birey ve toplum üzerindeki dönüştürücü gücünü vurgulamaktadır. Bu bağlamda mevcut inceleme, bir yandan Karayağmurlar’ın sanat anlayışına ışık tutarken bir yandan da çağdaş Türk resminin gelişimsel izleklerini değerlendirmeye de olanak sağlamaktadır. Sanat hayatında ellinci yılını doldurmuş ve artık aramızda olmayan Prof. Dr. Bedri Karayağmurlar’ın üretim serüvenine yer verilmesi hem bireysel hem de kurumsal belleğin bir kesişimini sunma açısından da önem arz etmektedir.

This study employs a qualitative analytical method to explore the artistic journey and production dynamics of Prof. Dr. Bedri Karayağmurlar, who has distinguished himself in contemporary Turkish painting with a prolific career spanning more than half a century. The artist’s creative practice that encompasses 50 years, his conceptual approaches to space, and his perspectives on art education are examined through a series of questions directed at him. Within this framework, Karayağmurlar elaborates on his transition from figurative expression to abstraction, the formal language shaped by geographical and cultural references, and the transformation of space into a domain of thought in his art. Notably, his İzmir-centered production establishes a remarkable dialogue between local and universal dimensions. Furthermore, in his role as an art educator, Karayağmurlar shares both his critiques of plastic arts education and his pedagogical approaches, emphasizing the transformative power of art on individuals and society. Thus, the present study not only sheds light on Karayağmurlar’s artistic vision but also offers an opportunity to assess the developmental trajectories of contemporary Turkish painting. Documenting the creative journey of Prof. Dr. Bedri Karayağmurlar, who has completed his fiftieth year in art, is of particular significance as it presents an intersection of individual and institutional memory.