Exploring Publicness on a University Campus through Art-Based Action Research

Public space refers to physical or symbolic environments open and accessible to all members of a community, serving as platforms for social interaction, expression, and participation. Publicness, meanwhile, is not solely defined by spatial characteristics but by qualities such as visibility, inclusivity, and collective engagement that enable individuals to shape shared experiences. In this context, a university campus generates a distinctive form of publicness both spatially and socially; it differs from other types of public spaces in terms of patterns of use, levels of accessibility, and user profiles. This study explores the university campus as a site of distinctive publicness, where collective and participatory engagement in student-led artistic practices can foster social bonds and generate publicness. It asks how a collective artistic/cultural production process creates publicness on a university campus. Grounded in a qualitative, arts-based action research methodology, the study aims to uncover the dynamics of the student-centered collective process carried out during the Waiting for Godot Stop workshop and to critically evaluate the form of publicness that emerged. The process began with a dramaturgical analysis of Samuel Beckett’s seminal play, selected for its relevance to contemporary architectural and social absurdities. Participants then designed and constructed a three-part installation on campus using waste materials through group discussions and on-site decision making. The findings suggest that hands-on collaboration, and interdisciplinary interaction fostered the emergence of new social bonds and areas of public engagement within the campus. Furthermore, the process facilitated spontaneous encounters and aesthetic experiences, allowing students to design spatial interventions that revealed a multi-layered sense of publicness. By documenting the shift from theatrical analysis to spatial intervention, this study demonstrates how alternative public spaces can be created on university campuses and how such practices in architecture and art education can enhance students’ critical thinking and collaborative production skills.

Kamusal alan, bir topluluğun tüm üyelerine açık ve erişilebilir olan, toplumsal etkileşim, ifade ve katılım için bir platform işlevi gören fiziksel veya simgesel çevreleri ifade eder. Kamusallık ise yalnızca mekânsal özelliklerle değil; görünürlük, kapsayıcılık ve kolektif katılım gibi bireylerin ortak deneyimleri şekillendirmesine olanak tanıyan niteliklerle tanımlanır. Bu bağlamda bir üniversite kampüsü hem mekânsal hem de toplumsal düzeyde özgün bir kamusallık biçimi üretir; kullanım biçimleri, erişilebilirlik düzeyleri ve kullanıcı profilleri açısından diğer kamusal mekân türlerinden farklılaşır. Bu çalışma, üniversite kampüsünü özgün bir kamusallık alanı olarak ele almaktadır ve öğrenciler tarafından yürütülen sanatsal pratiklerdeki kolektif ve katılımcı etkileşimlerin sosyal bağları güçlendirebileceğini ve kamusallık üretebileceğini tartışmaktadır. Çalışma kolektif bir sanatsal/kültürel üretim sürecinin üniversite kampüsünde nasıl bir kamusallık yarattığı sorusuna cevap aramaktadır. Sanat temelli eylem araştırması yöntemine dayanan bu nitel çalışma, Godot’yu Bekleme Durağı atölyesi kapsamındaki öğrenci merkezli kolektif üretim sürecinin dinamiklerini açığa çıkarmayı ve bu süreçte ortaya çıkan kamusallık biçimini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Süreç, günümüzün mimari ve toplumsal absürtlükleriyle ilişkisi nedeniyle seçilen Samuel Beckett'in Godot’yu Beklerken eseri üzerinden yapılan dramaturjik analizle başlamıştır. Ardından katılımcılar, grup tartışmaları ve alanda gerçekleştirilen karar alma süreçleri sonrasında atık malzemeler kullanarak kampüs içinde üç parçalı bir yerleştirme tasarlamış ve inşa etmiştir. Bulgular, uygulamalı kolektif üretim ve disiplinlerarası etkileşimin kampüs içinde yeni sosyal bağların ve kamusal etkileşim alanlarının oluşmasını desteklediğini göstermektedir. Ayrıca süreç, kendiliğinden karşılaşmalara ve estetik deneyimlere olanak tanıyarak öğrencilerin çok katmanlı bir kamusallık hissi üreten mekânsal müdahaleler tasarlamasını mümkün kılmıştır. Tiyatral analizden mekânsal müdahaleye uzanan dönüşümün belgelenmesiyle bu çalışma, üniversite kampüslerinden alternatif kamusal alanların nasıl üretilebileceğine dair bir örnek sunmakta ve bu tür pratiklerin mimarlık ve sanat eğitimi bağlamında öğrencilerin eleştirel düşünme ve kolektif üretim becerilerini nasıl geliştirebileceğini göstermektedir.