“Türkiye’de Yerel Yönetimler Reformunun İç ve Dış Dinamikleri”

Öz

Anahtar Kelimeler

• -

Türkiye’de Yerel Yönetimler Reformunun İç ve Dış Dinamikleri

Öz

Kökleri Tanzimat dönemine dayanan yönetsel reform çalışmaları Türkiye’deki siyasal iktidarlar tarafından belirli aralıklarla gündeme getirilmektedir. Reform çalışmalarında dış dinamiklerin zorlayıcılığı ile birlikte iç dinamiklerin de etkisi görülmektedir. Ancak 80’li yılarla birlikte dünyaya hâkim olan neo-liberal politikalar, küreselleşme, kamu sektöründeki verimlilik krizi ve yerelleşme gereğine yönelik söylemler, kamu yönetiminde yeni yaklaşımları gündeme getirmiştir. Yine bu yıllarda yönetsel reformda AB, OECD, Dünya Bankası ve IMF gibi küresel aktörlerin de ağırlığı artmıştır. Bu aktörler Türkiye’de de son dönem reform çalışmalarının içeriğine, niteliğine ve hızına yön vermiştir. Yerelleşme, özelleştirme ve sivilleştirme söylemleri ile niteliği değişen reform çalışmaları yerel yönetimlerin önemini artırmış, ancak bu gelişmeler yerelin mevcut durumunun yeni gelişmeleri hayata geçirmek açısından yetersiz kaldığı savını da beraberinde getirmiştir. İç dinamikler olarak adlandırılan bu yetersizlik ve sorunlara yönelik reform girişimlerinin büyük ölçüde dış dinamiklerin yarattığı baskı ve zorlamanın yansıması olduğu görülmektedir

Anahtar Kelimeler

• Yerel yönetimler, reform, yerelleşme, iç ve dış dinamikler

Kaynakça

1. AKBULUT, Örsan Ö., (2007), Küreselleşme Ulus Devlet ve Kamu Yönetimi, TODAİE Yayınları, Ankara.
2. AKDOĞAN, A. Argun, (2008), Türk Kamu Yönetimi ve Avrupa Birliği Karşılaştırmalı ve Eleştirel Bir İnceleme, TODAİE Yayınları, Ankara.
3. AKTAN, Coşkun Can, (2003), Değişim Çağında Devlet, Çizgi Kitabevi, Konya.
4. AKILLI, Hüsniye, Funda Kemahlı DUMAN, Kadriye OKUDAN, (2007), “Kamu Yönetimi Reform Dinamiklerinin Kavramsal Analizi”, Kamu Yönetimi Yöntem ve Sorunlar, Ed. Şinasi Aksoy, Yılmaz Üstüner, Nobel Yayın Dağıtım, Ankara, 153-162.
5. ATAAY, Faruk, (2005), Kamu Reformu İncelemeleri, Ankara Tabip Odası Yayınları, Ankara.
6. ATAAY, Faruk, (2007), “Neoliberalizm, Kamu Reformu ve Demokrasi”, Kamu Yönetimi Yöntem ve Sorunlar, Ed. Şinasi Aksoy, Yılmaz Üstüner, Nobel Yayın Dağıtım, Ankara, 163-172.
7. ATAAY, Faruk ve Atilla GÜNEY, (2004), “Yerelleşme ve Kalkınma Sorunu: Kamu Yönetimi Reformu Üzerine Değerlendirme”, Mülkiye Dergisi, 28 (243), 131-146.
8. AYKAÇ, Burhan, (1999), “Türkiye’de Kamu Yönetiminin Küçültülmesi Yerel Yönetimler ve Yerel Demokrasinin Amaçları”, G.Ü.İ.İ.B.F. Dergisi, 1-12.

9. AYKAÇ, Burhan, (1991), “Yönetimin İyileştirilmesi ve Örgütsel Değişim”, Amme İdaresi Dergisi, 24 (2), Haziran, 81-122.
10. BAŞARAN, İbrahim, (1984), Yönetime Giriş, A.Ü. Eğitim Fakültesi Yayını, Ankara.
11. BAŞBAKANLIK, (2003), Değişimin Yönetimi için Yönetimde Değişim, T.C. Başbakanlık, Ankara.
12. BOWORNWATHANA, Bidhya ve Ora-Orn POOCHAROEN, (2005 ), “Managing Reforms: The Politics of Organizing Reform Work”, Public Organisation Review: A Global Journal, 5, 233-247.
13. BULLER, Jim ve Andrew GAMBLE, (2002), “Conceptualizing Europeanization”, Public Policy and Administration, 17 (2), 4–24.
14. CAIDEN, Gerald E., (1999), “Administrative Reform Proceed with Caution”, International Journal of Public Administration, 22 (6), 815-832.
15. COŞKUN, Bayram, Ahmet NOHUTÇU, (2005), “Türkiye’de Kamu Yönetiminde Yeniden Yapılanma: Kuramsal Tarihsel Perspektif Genel Değerlendirme ve Saptamalar”, Bilgi Çağında Türk Kamu Yönetiminin Yeniden Yapılandırılması-I, Ed. Ahmet Nohutçu, Asım Balcı, Beta Basım Yayım Dağıtım, İstanbul, 1-36.
16. DEMİR, Ömer, (2003), Küresel Rekabette Etkin Devlet, Nobel Yayın Dağıtım, Ankara.
17. DİNÇER, Nabi, Turan ERSOY, (1974), “Kamu Yönetiminin Yeniden Düzenleme Çalışmalarıyla İlgili Bir Değerlendirme”, Amme İdaresi Dergisi, 7 (4), Aralık, 73-92.
18. DUNN, William N. ve David Y. MILLER, (2007), “A Critique of the New public Management and the Neo-Weberian State: Advancing a Critical Theory of Administrative Reform”, Public Organisation Review, 7, 345-358.
19. DURSUN, Davut, (1998), “Türkiye’de Yerel Yönetimlerin Doğuşu ve Siyasi/İdari Gelişme”, Türkiye’de Kamu Yönetimi Geleneği, Ed. Davut Dursun ve Hamza Al, İlke Yayıncılık, İstanbul, 93-104
20. EKİCİ, Birol, (2005), “Kamu Yönetiminde ve Yerel Yönetimlerde Yeniden Yapılanma Bağlamında Denetim”, Bilgi Çağında Türk Kamu Yönetiminin Yeniden Yapılandırılması-I, Ed. Ahmet Nohutçu, Asım Balcı, Beta Basım Yayım Dağıtım, İstanbul, 57-94.
21. ERYILMAZ, Bilal, (2004a), Bürokrasi ve Siyaset: Bürokratik Devletten Etkin Yönetime, Alfa Yayınevi, İstanbul.
22. ERYILMAZ, Bilal, (2007), Kamu Yönetimi, Erkam Matbaası, İstanbul.
23. ERYILMAZ, Bilal, (2004b), “Kamu Yönetiminde Değişim”, II. Kamu Yönetimi Forumu, Hacettepe Üniversitesi Yayınları, Ankara, 50-64.
24. FARAZMAND, Ali, (2001), “Küreselleşme ve Kamu Yönetimi”, Çev. Sevilay Kaygalak, Mülkiye Dergisi, 25 (229), 245-278.
25. GÖZÜBÜYÜK, Şeref, (1968), "İdareyi Yeniden Düzenleme Çalışmaları ve Köy Kanunu Tasarısı", 23(1), 217-250.
26. GÜL, Hüseyin, (2005), “Kamu Yönetimi Temel Kanunu Tasarısına Adem-i Merkezileşme Küreselleşme Dinamikleri ve Yönetimi Geliştirme Açısından Bakış”, Yerel Yönetimler Üzerine Güncel Yazılar I, Ed. Hüseyin Özgür, Muhammet Kösecik,Nobel Yayın Dağıtım, Ankara, 39-55.
27. GÜLER, Birgül Ayman, Nuray E. KESKİN, (2007), “Devlet Reformunu Tarihten Çalışmak”, Kamu Yönetimi Yöntem ve Sorunlar, Ed. Şinasi Aksoy, Yılmaz Üstüner, Nobel Yayın Dağıtım, Ankara, 101-152. GÜLER, Birgül Ayman, “Devlette Reform”, http://80.251.40.59/politics.ankara.edu.tr/bguler/pdf/devletreformu.pdf, (18.12.2009).
28. GÜLER, Birgül Ayman, (2005), Devlette Reform Yazıları: Dünyada ve Türkiye’de Ekonomik Liberalizasyondan Siyasi-İdari Liberalizasyona, Paragraf Yayınevi, Ankara.
29. GÜLER, Birgül Ayman, (1996), Yeni Sağ ve Devletin Değişimi, TODAİE, Ankara.
30. http://www.belgenet.com/arsiv/sozlesme/aas_122.html (22.10.2009).
31. http://www.oecd.org/dataoecd/39/40/42122130.pdf (01.03.2010).
32. http://www.yayed.org/genel/bizden_detay.php?kod=422&tipi=&sube=0 (22.10.2009).
33. KAYIKÇI, Sabrina, (2010), “Dünya Bankası’nın Yeni Kredi Verme Yöntemi: Ülke Destek Stratejisi ve http://kayaum.politics.ankara.edu.tr/yonetimincelemeleri/CAS.pdf. Türkiye Uygulaması”,
34. KELEŞ, Ruşen, (1995), “Hizmette Halka Yakınlık (Subsidiarity)” İlkesi ve Yerel Yönetimler, Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, 4, (1), 3-14.
35. KELEŞ, Ruşen, (1994), Yerinden Yönetim ve Siyaset, Cem Yayınevi, İstanbul.
36. KUTLU, Önder, (2004), Gelişmiş Ülkeler ve Türkiye’de Kamu Reformu ve Yönetimin Yeniden Düzenlenmesi, Nobel Yayın Dağıtım, Ankara.
37. KUTLU, Önder, (2006), Karşılaştırmalı Kamu Yönetimi, Çizgi Kitabevi, Konya.
38. LYNN, Laurence E., (2001), “Globalization and Administrative Reform: What is Happening in Theory”, Public Management Review, 3, (2), 191-208.
39. ORTAYLI, İlber, (2009), Son İmparatorluk Osmanlı, Timaş Yayınları, İstanbul.
40. OSBORNE, David, ve Ted GAEBLER, (1992), Reinventing Government: How the Entrepreneurial Spirit is Transforming the Public Sector, Penguin Boks, New York.
41. ÖKMEN, Mustafa, (2003), “Yerel Yönetimlerde Yeniden Düzenleme Girişimleri ve Son Reform Tasarıları Üzerine Bir Değerlendirme”, Yönetim ve Ekonomi, 10, (1), Manisa, 117-139.
42. ÖKMEN, Mustafa, Serhat BAŞTAN, Abdullah YILMAZ, (2004), “Kamu Yönetiminde Yeni Yaklaşımlar ve Bir Yönetişim Faktörü Olarak Yerel Yönetimler”, Kamu Yönetimi, Ed. Abdullah Yılmaz, Mustafa Ökmen, Gazi Kitabevi, Ankara, 23-80.
43. ÖZEL, Mehmet, (2008), “Küreselleşme Sürecinde Türk Kamu Yönetimi ve Yeniden Yapılanma”, Devletin Dönüşümü ve Yeni Dönem Kamu Yönetimi, Ed. Mehmet Özel, Veysel Eren, Çizgi Kitabevi, Konya, 231-275.
44. POLATOĞLU, Aykut, (2000), “Yerel Yönetim Reformu Üzerine Düşünceler”, Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, 9, (1), Ocak, 3-24.
45. POLLITT, Cristopher ve Geert BOUCKAERT, (2000), Public Management Reform. A Comparative Analysis, Oxford University Press, Oxford.
46. SAÇLIOĞLU, Nahit, (1991), “Çağdaş İdare (Yönetim) ve İdari Reform”, Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 46, (1), 385-393.
47. SARAN, Ulvi, (2005), “Türk Kamu Yönetiminde Değişimin Genel Çizgisi: Reform Arayışlarının Karşısındaki Beklentiler ve Güçlükler”, Bilgi Çağında Türk Kamu Yönetiminin Yeniden Yapılandırılması-I, Ed. Ahmet Nohutçu, Asım Balcı, Beta Basım Yayım Dağıtım, İstanbul, 37-53.
48. SARUHAN, Şadi Can, (2003), “Kamuda E-Hizmet Anlayışı ve Uygulamadan Bir Örnek: Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü”, Elektronik Devlet Paneli, Ed. Murat Erdal, İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Yayını, İstanbul.
49. SAYGILIOĞLU, Nevzat, Selçuk ARI, (2002), Etkin Devlet, Sabancı Üniversitesi Yayınları, İstanbul.
50. SÜRGİT, Kenan, (1972), Türkiye’de İdari Reform, TODAİE Yayınları, Ankara.
51. ŞAHİN, Yeşim Edis, (2007), “Kamu Yönetimi Disiplininin Kamusallık ve Karlılık Karşıtlığı Açısından Çözümlenmesi”, Kamu Yönetimi Yöntem ve Sorunlar, Ed. Şinasi Aksoy, Yılmaz Üstüner, Nobel Yayın Dağıtım, Ankara, 49-63.
52. TORTOP, Nuri, Eyüp G. İSPİR, Burhan AYKAÇ, Hüseyin YAYMAN, M. Akif ÖZER, (2007), Yönetim Bilimi, Nobel Yayınları, Ankara.
53. TODAİE, (2002), Kamu Reformu Araştırması, TÜSİAD Yayınları, Yayın No: TÜSİAD-T/2002- 12/335, İstanbul.
54. TURGAY, Timur, (2004) “Kamu ve Özel Kesimde Yönetişim Paradoksları ve Etkileşimli Yönetişim Modeli”, Yerel Yönetimler Kongresi: Dünden Bugüne Yerel Yönetimlerde Yeniden Yapılanma, Çanakkale, 173-186.
55. TUTUM, Cahit, (1994), Kamu Yönetiminde Yeniden Yapılanma, TESAV Yayınları, Ankara.
56. Zabcı, Filiz, (2006), “Bağımlılığın İçselleştirilmesinde AKP ve Dünya Bankası”, Mülkiye Dergisi, 30(252), 133-144.