Hiperemezis Gravidarumun Gestasyonel Diyabet ve Gebelik Sonuçları Üzerine Etkisi
Öz
Giriş: Bulantı ve kusma, gebe kadınların% 50-80'inde görülen en yaygın komplikasyondur. Gebe kadınların yaklaşık% 1'i ilk trimesterde şiddetli bulantı ve kusma yaşarlar ve hiperemezis gravidarum (HG) tanısı alırlar. HG 20. gebelik haftasından önce hastaneye yatışın ana nedenidir. Önceki çalışmalarda, insülin duyarlılığı, HG ve gestasyonel diabetes mellitus (GDM) arasında bir ilişki kurulmuştur. Bu çalışmada, HG’nin, GDM ve gebelik sonuçları üzerindeki etkisini değerlendirmek amaçlanmıştır.
Gereç ve yöntem: Bu retrospektif çalışma 1 Mart 2015-30 Eylül 2017 tarihleri arasında Konya Akşehir Devlet Hastanesi'nde yapıldı. Çalışmaya toplam 100 hasta dahil edildi (n: 46 HG, n: 54 kontrol). GDM için tarama gebelik sırasında bir kez gerçekleştirildi. GDM tanısı, ikinci trimesterde, 24-28 gebelik haftasından 75 g OGTT ile konuldu. Başlıca değerlendirilen parametreler; gestasyonel diyabet, gebeliğe bağlı hipertansiyon, fetal doğum ağırlığı, preterm doğum ve fetal cinsiyet idi. İstatistiksel analiz SPSS 15.0 kullanılarak yapıldı. p <0.05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi.
Bulgular: İlk muayenede, iki grup arasında maternal yaş ve VKİ açısından anlamlı bir farklılık gözlenmedi. GDM prevalansı, gebeliğe bağlı hipertansiyon, fetal doğum ağırlığı, preterm doğum ve fetal cinsiyet açısından gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmadı.
Sonuç: Literatürde hiperemezis gravidarumun maternal ve fetal sonuçlar üzerine olumsuz etkilerini gösteren birçok çalışma vardır. Çalışmamızda hiperemezis gravidarumun olumsuz gebelik sonuçları ile ilişkili olmadığı bulunmuştur. Bu çalışmanın kısıtlılığı hasta sayısının az olmasıdır. Hiperemezis gravidarumun uzun dönem etkilerini tanımlamak için daha kapsamlı çalışmalara ihtiyaç vardır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- KAYNAKLAR1.Jarvis S, Nelson-Piercy C. Management of nausea and vomiting in pregnancy. BMJ. 2011;342:d3606.
- 2.Bailit JL. Hyperemesis gravidarium: Epidemiologic findings from a large cohort.Am J Obstet Gynecol. 2005 Sep;193(3 Pt 1):811-4.
- 3.Helseth R, Ravlo M, Carlsen SM, Vanky EE. Androgens and hyperemesis gravidarum: a case–control study. Eur J Obstet Gynecol Reprod Biol. 2014;175:167–71.
- 4.Fell DB, Dodds L, Joseph KS, Allen VM, Butler B. Risk factors for hyperemesis gravidarum requiring hospital admission during pregnancy. Obstet Gynecol. 2006;107(2 Pt 1):277–84.
- 5.Goodwin TM, Hershman JM, Cole L. Increased concentration of the free beta-subunit of human chorionic gonadotropin in hyperemesis gravidarum. Acta Obstet Gynecol Scand. 1994;73:770–772.
- 6. Depue RH, Bernstein L, Ross RK, Judd HL, HendersonBE. Hyperemesis gravidarum in relation to estradiol levels, pregnancy outcome, and other maternal factors: a seroepidemiologic study. Am J Obstet Gynecol. 1987;156:1137–1141.
- 7. Tan PC, Jacob R, Quek KF, Omar SZ. The fetal sex ratio and metabolic, biochemical, haematological and clinical indicators of severity of hyperemesis gravidarum. BJOG 2006; 113:733–737.
- 8.Vikanes A, Skjaerven R, Grjibovski AM, Gunnes N, Vangen S, Magnus P. Recurrence of hyperemesis gravidarum a cross generations: population based cohort study. BMJ. 2010;340:c2050.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
Sağlık Kurumları Yönetimi
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Özlen Emekçi Özay
Bu kişi benim
0000-0001-8102-5733
Cyprus
Yayımlanma Tarihi
14 Mart 2019
Gönderilme Tarihi
29 Haziran 2018
Kabul Tarihi
9 Şubat 2019
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2019 Cilt: 50 Sayı: 1