Batılılar tarafından Arapların Plinius’u olarak nitelendirilen Zekeriyyâ b. Muhammed el-Kazvinî (öl. 682/1283), İlhanlılar döneminde yaşamış önemli bir coğrafyacı ve doğa bilimcisidir. Bu çalışmada, Orta Çağ İslâm coğrafya literatürünün temel kaynakları arasında yer alan Kazvinî’nin Âsârü’l-Bilâd ve Ahbârü’l-İbâd adlı eserinde Endülüs Yarımadası’na dair aktarılan şehir, ada, köy ve kale türündeki toplam 37 yerleşim biriminin doğal güzellikleri, tarım ürünleri, mimari yapıları, maden yatakları ve olağandışı doğa olayları/acaib ayrıntılı biçimde incelenmektedir. Makalede, Kazvinî’nin aktardığı bilgilerin dönemin coğrafî, tarihî ve kültürel yapısının anlaşılmasına katkı sağlayana güvenilir nitelikte olduğu vurgulanmaktadır. Söz konusu bilgiler, İbnü’l-Fakîh (öl. 3-4./9-10. yy.), İbn Rüsteh (öl. 300/913’ten sonra), İbn Havkal (öl. 4./10. yy.), İdrîsî (öl. 560/1165), Gırnâtî (öl. 565/1169), Yâkût el-Hamevî (öl. 626/1229) ve Ebü’l-Fidâ (öl. 732/1331) gibi birçok İslâm coğrafyacılarının eserleriyle karşılaştırmalı olarak değerlendirilmektedir. Ayrıca Kazvinî’nin kaynaklardan süzülmüş bilgileri nasıl sistemli bir şekilde derlediği ve kendi yorumlarıyla harmanladığı üzerinde de durulacak; böylece onun eserinin İslâm coğrafya literatürü içindeki özgün yeri ve modern araştırmalar açısından taşıdığı önem ortaya koymayı amaçlamaktadır.
Zakariyya Ibn Mohammad al-Qazwini (d. 682/1283), often referred to by Western scholars as the Pliny of the Arabs was a prominent geographer and naturalist who lived during the Ilkhanid era. In this study, a detailed examination is conducted of the natural features, agricultural products, architectural structures, mineral resources, and extraordinary natural phenomena (ʿajaʾib) attributed to a total of 37 settlements, cities, islands, villages, and fortresses located in the Andalusian Peninsula, as described in al-Qazwini’s Athar al-Bilad and Akhbar al-ʿIbad, one of the key works of medieval Islamic geographical literature. The article emphasizes that the information transmitted by al- Qazwini is reliable and contributes to understanding the geographical, historical, and cultural context of the period. These informations are evaluated in comparison with the works of several other Islamic geographers, including Ibn al-Faqih (d. 3rd–4th/9th–10th c.), Ibn Rusta (d. after 300/913), Ibn Ḥawqal (d. 4th/10th c.), al-Idrisi (d. 560/1165), Gharnaṭi (d. 565/1169), Yaqut al-Ḥamawi (d. 626/1229), and Abu al-Fidaʾ (d. 732/1331). Additionally, the study will examine how al-Qazwini systematically compiled information derived from various sources and integrated it with his own interpretations, thereby highlighting the unique position of his work within the Islamic geographical literature and its significance for modern research.
| Primary Language | Turkish |
|---|---|
| Subjects | Medieval Cities |
| Journal Section | Research Article |
| Authors | |
| Submission Date | September 19, 2025 |
| Acceptance Date | January 25, 2026 |
| Publication Date | February 26, 2026 |
| DOI | https://doi.org/10.33404/anasay.1787023 |
| IZ | https://izlik.org/JA22YC47GW |
| Published in Issue | Year 2026 Issue: 33 |
Creative Commons Attribution-NonCommercial (CC BY-NC) 4.0 International Licens