Varlık Mertebeleri: Tasavvuf Düşüncesinde Mistik Katmanlar ve Nicolai Hartmann’ın Yeni Ontolojisinde Tabakalı Gerçeklik

Bu makale, varlık kavramının felsefe tarihindeki merkezi konumunu esas alarak, özellikle tasavvuf metafiziğindeki Vahdet-i Vücûd nazariyesinin varlık mertebeleri (merâtib-i vücûd) görüşünü irdeler. Bu bağlamda tasavvuf metafiziğinin klasik metinlerine ve modern tasavvuf yorumlarına başvurularak, varlık mertebelerinin nasıl ele alındığı anlatılacak. Bu mertebeler genellikle lâ taayyün (mutlak gayb), taayyün-i evvel, ervâh âlemi, misâl âlemi, şehâdet âlemi olarak isimlendirilir. Nicolai Hartmann’ın yeni ontolojisindeki tabakalı varlık tasavvuru karşılaştırmalı bir perspektif sunması için irdelemeye dâhil edildi. Hartmann, gerçekliği (Realität) dört ana katmana ayırır: inorganik (cansız), organik (canlı), ruhsal ve tinsel-tarihsel. Bu katmanlar hiyerarşik olup, alt katmanlar üsttekilerin zeminini meydana getirir. Bununla birlikte üst katmanlar alt katmanlara indirgenemez. Ayrıca her katmana özgü kategoriler ve yeni nitelikler mevcuttur. Zaman ve mekân gibi temel kategoriler ise tüm katmanlara yayılır. Makale, tasavvuf metafiziğindeki mistik katmanların ontolojik vahdetini sunduktan sonra, Hartmann’ın empirik tabakalı ontolojisi üzerinde duracak. Gerçekliği ve var olanları tabakalı bir şekilde değerlendiren Hartmann’ın geçen yüzyılda yaşadığı göz önünde bulundurulduğu zaman tasavvuf metafiziğinin sunduğu katmanlı varlık sahnesinin güncelliğini kaybetmediği anlaşılır. Makalenin konuya ilişkin gelecekteki araştırmalara katkı sunması amaçlanıyor.

This article examines the theory of the levels of existence (merâtib-i vücûd) in the Unity of Existence doctrine within Sufi metaphysics, based on the central position of the concept of existence in the history of philosophy. In this context, by referring to classical texts of Sufi metaphysics and modern interpretations of Sufism, the article will explain how the levels of existence are approached. These levels are generally named as the absolute unmanifest, the first manifestation, the realm of spirits, the realm of similitude and the realm of witnessing. Nicolai Hartmann’s layered conception of being in his new ontology is included in the examination to provide a comparative perspective. Hartmann divides reality (Realität) into four main strata: Inorganic, Organic, Psychic, Spiritual- Cultural-historical (Geist). These strata are hierarchical, with the lower strata forming the basis for the upper ones. However, the upper strata cannot be reduced to the lower ones. Furthermore, each stratum has its own specific categories and new qualities. Fundamental categories such as time and space permeate all layers. After presenting the ontological unity of the mystical layers in Sufi metaphysics, the article will focus on Hartmann's empirical layered ontology. Considering that Hartmann, who evaluated reality and existing things in a layered manner, lived in the last century, it is understood that the layered scene of existence presented by Sufi metaphysics has not lost its relevance. The article aims to contribute to future research on the subject.