Colloquium Anatolicum

Eylem Özdoğan, 1999 yılında İstanbul Üniversitesi Sanat Tarihi ve Arkeoloji Bölümü Prehistorya Anabilim Dalından mezun olmuştur. Aynı üniversitede 2003 yılında “Marmara Bölgesi’nde Beslenme ve Besin Depolama” konulu Yüksek Lisans, 2009 yılında ise “Balkanlarda İlk Neolitik Dönem’den Orta Neolitik Döneme Geçiş” konulu Doktora tezlerini Prof. Dr. Mehmet Özdoğan’ın danışmanlığında tamamlamıştır. İstanbul Üniversitesi Prehistorya Anabilim Dalı'nda 2002 yılında Asistan, 2013 yılında Yardımcı Doçent, 2017 yılından bu yana da Doçent olarak görev yapmaktadır. Öncelikli araştırma alanı, Neolitik yaşamın Batı Asya'da ortaya çıkışı ve ardından Güneydoğu Avrupa'ya yayılmasıdır. Bu doğrultuda, Marmara Bölgesi ve Güneydoğu Anadolu'daki arkeolojik projelerde görev almıştır. Özdoğan, 1995 yılından bu yana Doğu Trakya'daki Aşağı Pınar kazı ekibinin tam zamanlı bir üyesidir. Aşağı Pınar, Neolitik Dönem’de Anadolu ve Balkanlar arasındaki etkileşime dair kapsamlı veri sağlayan araştırma projelerinden birdir. Maramara bölgesinin yanı sıra 1999-2004 yılları arasında Şanlıurfa’da Mezraa Teleilat kazılarında çalışmış ve aynı bölgede TÜBA TÜKSEK Kültür Envanteri Projesi kaspamında yapılan arkeolojik yüzey araştırmalarında görev almıştır. 2009-2010 yıllarında Kıklareli yüzey araştırmalarına katılmış ve 2017-2019 yılları arasında Bandırma'da Manyas Gölü Doğu Kesim yüzey ararştırmalarını yürütmüştür. 2021 yılından bu yana Şanlıurfa’da Taş Tepeler Projesi kapsamında, Çanak Çömleksiz Neolitik Dönem’e tarihlenen Sayburç yerleşimindeki arkeolojik araştırmaları yürütmektedir.

Stefano de Martino, 31 Ekim 2025 tarihine kadar Torino Üniversitesi Tarih Bölümü’nde Hititoloji ve Eski Anadolu Uygarlıkları alanında Ordinaryüs Profesördür. Irak, Türkmenistan ve Moğolistan’da aktif arkeolojik kazıları ve Türkiye’de araştırma projelerini yürüten Torino Orta Doğu Arkeoloji Merkezinin başkanıdır. Kültürel Miras Teknolojileri alanındaki Doktora Programı’nın kurucusu ve daha sonra yöneticisi olmuştur. Yakın Doğu’nun antik uygarlıkları üzerine araştırma projelerini yönetmiş ve yönetmektedir. Bağdat’taki Irak Müzesinin restorasyon çalışmalarına katkıda bulunmaktadır. Mesopotamia ve Kaskal gibi uluslararası bilimsel dergilerin ve kitap dizilerinin yürütme kurullarının üyesidir. Hititler ve Hurriler’in tarihi, kültürü ve gelenekleri üzerine toplam 180 bilimsel kitap ve makalenin yazarıdır. İtalya’da ve yurt dışında arkeolojik sergiler düzenlemiş, çok sayıda uluslararası kongre organize etmiştir.

https://www.arts.kuleuven.be/english/our-staff/zap/jeroenpoblome

Prof. Dr. Mustafa Hamdi Sayar’ın Özgeçmişi:
1974 ile 1978 yıllarında İstanbul Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, Klasik Diller, Klasik Arkeoloji ve Eski Çağ Tarihi eğitimi aldı. 1979 ile 1984 yılları arasında İstanbul Arkeoloji Müzelerinde görev yaptı. Bu görevi kapsamında İstanbul ve Anadolu’da birçok kazı ve araştırmada bulundu ve bakanlık temsilcilikleri görevleri yaptı. 1984 – 1989 yılları arasında Viyana Üniversitesi Eskiçağ Tarihi, Klasik Filoloji, Klasik Arkeoloji ve Bizantinistik Bölümlerinde eğitim gördü ve 1989 yılında Eskiçağ Tarihi alanında doktorasını tamamladı. 1989 ile 1998 yılları arasında Viyana Üniversitesi, Eskiçağ Tarihi Bölümünde asistan olarak eğitim ve araştırma çalışmalarında bulundu. Bu görevi kapsamında Londra, Paris, Bordeaux, Roma, Perugia, Palermo, Catania, Berlin, Hamburg, Münih, Köln, Münster, Tübingen Üniversitelerinde araştırma çalışmalarında bulundu, bilimsel toplantılara katıldı, ortak projelerde çalıştı ve konferanslar verdi. 1993 yılında İstanbul Üniversitesinde, girdiği Doçentlik sözlü sınavında başarılı olarak Eskiçağ Tarihi Doçenti oldu.

1978-2024 yılları arasında Türkiye ve yurtdışındaki arkeolojik kazılara heyet üyesi olarak katıldı. Yurtiçinde ve yurtdışında Eskiçağ tarihi, Eskiçağ Dönemi Anıtları ve Eskiçağ tarihi-coğrafyası üzerine konferanslar verdi. 1998-1999’da Alexander von Humboldt Vakfı bursuyla Köln Üniversitesi, Eskiçağ Tarihi Bölümünde Çukurova Eski Çağ yazıtlarını yayınladı. Sayar, 1999-2002 yıllarında Bonn Üniversitesi, Arkeoloji Bölümünde Çukurova’da Eskiçağda görülen Bölgelerearası Etkileşimi inceledi. 1990’da üye olduğu Uluslararası Eskiçağ Tarihi-Coğrafyası Derneğinin 2014 yılından beri Başkan Yardımcılığına seçilmiş olan Sayar, Bonn’da yayımlanan Epigraphica Anatolica, Stuttgart’ta yayımlanan Orbis Terrarum, Sofya’da yayımlanan Archaeologica Bulgarica dergilerinin yayın kurullarının üyesidir.

2003 yılı Haziran ayından beri İstanbul Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, Tarih Bölümünde, Eskiçağ Tarihi Profesörü olarak görev yapan Sayar, 2006’dan beri İstanbul Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, Güneydoğu Avrupa Araştırmaları Merkezi Müdürüdür. 2018 yılından beri Anadolu Araştırmaları ile Güneydoğu Avrupa Araştırmaları Dergilerinin baş editörüdür. Türkiye Bilimler Akademisi tarafından yayımlanan TÜBA-AR dergisinin yayın kurulu üyesidir. Kültür ve Turizm Bakanlığı, Kültür Varlıkları ve Müzeler Genel Müdürlüğü tarafından yayımlanan Türk Arkeoloji Dergisi ile Antalya’da yayımlanan ve SCOPUS tarafından 2017 yılından beri taranan Gephyra dergisinin yayın kurulu üyesidir.

Sayar, 2004’te UNESCO’nun alt kuruluşlarından biri olan Uluslararası Anıtlar ve Sitler Konseyi (ICOMOS) Türkiye Milli Komitesi, 2020’de tahkimat ve savunma yapılarına yönelik çalışan UNESCO-ICOFORT komisyonunun Türkiye üyesi olmuştur.

2013 yılında Berlin’de Humboldt vakfının bursuyla bilimsel yayın çalışmalarını sürdüren Sayar, 2016 yılında Princeton, Institut for Advanced Studies’te Trakya ve Çukurova eskiçağ tarihi araştırmalarının yayınlarına yönelik çalışmalarda bulunmuştur.

Sayar 2006 yılında kurulan Eskiçağ Bilimleri Avrupa Ortak Yüksek Lisans Programının Koordinatörlerindendir.

Sayar 2010 yılında İstanbul Üniversitesinde 11. Uluslararası Trakoloji Kongresini düzenlemiştir.
2017 yılında Marmara Ereğlisinde 2., 2022 yılında 5. Uluslararası Roma Trakyası toplantılarını düzenlemiştir.

2021 yılı Kasım ayında Türk Tarih Kurumu bilim heyeti üyeliğine seçilmiştir. Bu görevi kapsamında Türk Tarih Kurumu tarafından yayımlanan Belleten, Belgeler ve Höyük dergileri ile Türk Tarih Kurumu tarafından basılan kitapların yayın değerlendirme komisyonu üyesidir.

2022 yılından beri Uluslararası Doğu Roma Çalışmaları Birliğinin Geç Antik Devir Yazıtları Çalışmalarının Üyesidir.

2024 yılı Şubat ayında Europa Nostra derneğinin üyesi olmuştur.

2024 yılı Mart ayında Türk Tarih Kurumu Koordinatörlüğünde yapılan Doğu Roma Çalışmaları Mili Komitesinin Başkanlığına seçilmiştir.

Prof. Dr. Oğuz Tekin, Koç Üniversitesi Arkeoloji ve Sanat Tarihi Bölümü öğretim üyesi ve aynı zamanda Suna & İnan Kıraç Akdeniz Medeniyetleri Araştırma Merkezi Direktörü’dür. Türkiye’deki müze ve özel koleksiyonlardaki sikkeler ile ticari ağırlıkların yayımlanmasını amaçlayan Sylloge Nummorum Graecorum Türkiye ve Corpus Ponderum Antiquorum et Islamicorum projelerinin de direktörü olan Tekin’in bu alanlarda yayımlanmış çok sayıda çalışması bulunmaktadır.

Prof. Dr. Eşref Abay, Ege Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Arkeoloji Bölümü Protohistorya ve Ön Asya Arkeolojisi Anabilim Dalı öğretim üyesidir. Lisans eğitimini 1987 yılında Ege Üniversitesi Arkeoloji Bölümü’nde tamamlamış, 1989–1996 yılları arasında Berlin Freie Universität’te Vorderasiatische Altertumskunde alanında bütünleşik doktora derecesini almıştır. Almanca dilinde ileri düzeyde yetkinliğe sahip olan Abay, 1997 yılında Ege Üniversitesi’nde öğretim hayatına başlamış, 2005’te doçent, 2011’de profesör unvanını kazanmıştır. 2015’ten bu yana aynı bölümün başkanlığını yürütmektedir Araştırma alanları Prehistorya ve Önasya Arkeolojisi, Erken Tunç Çağı, yerleşim arkeolojisi ve kentsel arkeolojidir. Özellikle Batı Anadolu’nun kültürel gelişim süreçleri, Yukarı Menderes Havzası’nın kronolojisi ve Erken Tunç Çağı’ndan Orta Tunç Çağı’na geçişteki toplumsal örgütlenme biçimleri üzerine yoğunlaşmaktadır.

Akademik yaşamı boyunca birçok uluslararası kongre ve sempozyumda Türkiye arkeolojisini temsil eden Prof. Abay, hem kazı alanındaki uygulamalı deneyimi hem de arkeolojik teoriye getirdiği katkılarla tanınmaktadır. Çalışmaları, kültürel etkileşim, göç ve yerleşim modelleri gibi konularda Anadolu ile Yakındoğu arasındaki bağlantıları yeniden değerlendiren bir yaklaşım geliştirmiştir