Kişisel Halkla İlişkiler: Kimliğin Söylemsel Üretimi ve Benlik Promosyonu

Öz

Bu çalışma çağdaş tanıtım kültüründe halkla ilişkiler pratiklerinin rolünü sorunsallaştırmak amacıyla “Kültür Çemberi” kavramından yola çıkmakta; halkla ilişkilerin kültürel alandaki imaj, söylemsel pratikler ve özne konumları yaratmadaki işlevine kişisel halkla ilişkiler alanı üzerinden odaklanmayı hedeflemektedir. Bu çerçevede çalışma, iktidar, öznellik, anlam, hegemonya ve kimlik nosyonlarından yola çıkarak neoliberal hegemonyanın ürettiği benlik ve kimlik biçimlerine dair tartışmalardan da beslenerek son yıllarda literatürde yeni yeni tartışılan kişisel halkla ilişkiler literatürüne odaklanmayı amaçlamaktadır. Halkla ilişkilerin kültürel aracılık rolü neoliberal hegemonyadan, tüketim ideolojisinden, imaj ve gösteri kültüründen beslenen söylemsel stratejilerin kullanılması, öznelliklerin yaratılmasını, hakikat ve bilgi alanlarının türetilmesi noktasında açıklık kazanmaktadır. Bu anlamda kişisel halkla ilişkiler uygulamalarının ekonomik bir rasyonalitesi de vardır çünkü sosyal ve kültürel sermayeyi elde etmekte kişilere yardımcı olmakta; iletişimsel güç aracılığıyla talep edilen kimlikler, semboller ve üsluplar yaratmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Kişisel Halkla İlişkiler,Kültürel Çalışmalar,Şöhret Halkla İlişkileri,Promosyon Kültürü

Kaynakça

1. Aronczyk, M ve Edwards L. (2017). Apprehending public relations as a promotional industry, Public Relations Inquiry, 6(2), 139-155.
2. Benoit, William L. (1997). Hugh Grant's image restoration discourse: An actor Apologizes, Communication Quarterly, 45(3)i 251-267.
3. Brazeal, L.M. (2008). The image repair strategies of Terrell Owens, Public Relations Review, 34(2), 145-150.
4. Brown, W.J. ve Matviuk, M. (2010). Sports celebrities and public health: Diego Maradona’s İnfluence on drug use prevention, Journal of Health Communication, 15(4), 358-373.
5. Colapinto, C. ve Benecchi, E. (2014). The presentation of celebrity personas in everyday twittering: managing online reputations throughout a communication crisis, Media, Culture & Society, 36(2), 219-233.
6. Curtin P. A. ve Gaither T. K. (2005). Privileging Identity, Difference, and Power: The Circuit of Culture As a Basis for Public Relations Theory, Journal of Public Relations Research, 17(2), 91-115.
7. Dardot, P. & Laval, C. (2012). Dünyanın Yeni Aklı: Neoliberal Toplum Üzerine Deneme, (Çev. I. Ergüden), İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
8. Edward,s L. ve Hodges M. (2011). Introduction: Implications of a (radical) Socio-cultural “Turn’ in Public Relations Scholarship, L Edwards ve C E MHodges (Eds), Public Relations, Society and Culture: Theoretical and Empirical Explorations, Routledge, New York, 1-14.

9. Edwards, L. (2017). Public relations, voice and recognition: a case study, Media, Culture & Society, 40(3), 317-332.Ettlinger N. & Hartmann C. (2015). ‘Post/Neo/Liberalism in Relational Perspective’, Political Geography, (48), 37-48.
10. Fitch, K. (2017). Seeing ‘the unseen hand’: Celebrity, promotion and public relations, Public Relations Inquiry, 6(2). 157-169.
11. Funk, R. (2013). Ben ve Biz: Postmodern İnsanın Psikanalizi, 2.baskı, İstanbul: Yapı Kredi Yay.
12. Glantz, M. (2010). The Floyd Landis doping scandal: implications for image repair discourse, Public Relations Review, 36(2), 157-163.
13. Gower, K K. (2009). Halkla İlişkiler Araştırmaları Yol Ayrımında, (çev, Fatih Keskin), (Der), Keskin ve B P Özdemir), Halkla İlişiler Üzerine: Disiplinlerarası Bir Alanın Yönelimleri, 31- 51. Ankara: Dipnot Yayınları.
14. Grossberg, L. (2008). Kültürel Çalışmalar Ekonomi Politiğe Karşı: Bu Tartışmadan Başka Sıkılan Var mı?, (Der). S. Çelenk, İletişim Çalışmalarında Kırılmalar ve Uzlaşmalar,131-145, Ankara: De Ki.
15. Holtzhausen, D.R. (2000). Postmodern values in Public relations, Journal of Public relations Research,12(1), 93-114
16. Holtzhausen, D.R ve Voto, R. (2002). Resistance from the margins: The postmodern public relations practitioner as organizational activist, Journal of Public Relations Research 14(1): 57-84.
17. Hwang, S. (2010). The effect of charitable giving by celebrities on the personal public relations, Public Relations Review, 36(3), 313-315.
18. Kellner, D. (2004). ‘Popüler Kültür ve Postmodern Kimliklerin İnşası, Çev. G. Seçkin Doğu Batı Dergisi, 4(15), 187-219.
19. Kumar, K. (2004). Sanayi Sonrası Toplumdan Post-modern Topluma Çağdaş Dünyanın Yeni Kuramları, Çev. M. Küçük, Ankara: Dost Kitabevi.
20. Maiorescu Roxana D. (2017). Personal public relations and celebrity scandals: A cross-cultural analysis of Twitter communication in the aftermath of Johnny Depp’s accusations of domestic violence, Journal of Communication Management, 21(3), 254-266.
21. Marwick, A. (2015). Instafame: Luxury selfies in the attention economy. Public Culture 21(10): 137-160.
22. Motion, J. (2000). Personal public relations: identity as a public relations commodity, Public Relations Review, 25(4), 465-479.
23. Motion, J. ve Leitch, S. (2009). Halkla İlişkiler için Bir Alet Çantası: Michel Foucault’un E Eserleri. (Der), Keskin ve B P Özdemir), Halkla İlişiler Üzerine: Disiplinlerarası Bir Alanın Yönelimleri, 211-223, Ankara: Dipnot Yayınları.
24. Mutlu, E. (1995). İletişim Sözlüğü, 2. baskı, Ankara: Ark Yayınları.
25. Özkazanç, A. (2009). Toplumsal Vatandaşlık ve Neo-Liberalizm Sorunu’, Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 64(1), 247-274.
26. Peck, J. (2008). Ekonomi Politik Kültürel Çalışmalar Tartışmasından Niçin Sıkılmamalıyız?, Der. S. Çelenk, İletişim Çalışmalarında Kırılmalar ve Uzlaşmalar, s. 173-204, Ankara: De Ki.
27. Rowe, D. (1996). Popüler Kültürler: Rock ve Sporda Haz Politikası, (Çev. M.Küçük), İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
28. Sarıbay, A. Y. (2014). Postmodernite, Sivil Toplum ve İslâm. İstanbul: Sentez Yayıncılık.
29. Storey, J. (2000). Popüler Kültür Çalışmaları. (Çev. K. Karaşahin), İstanbul: Babil Yayncılık.
30. Summers, J. ve Morgan, MJ. (2008), More than just the media: Considering the role of public Relations in the creation of sporting celebrity and the management of fan expectations, Public Relations Review (34): 176-182.
31. Yıldırım Becerikli S. (2008). … ve Halkla İlişkiler: Şeytanın Avukatlığından Arabuluculuğa; Bir Disiplinin Eleştirel Analizi, Ankara: Karınca Yayınları.
32. Wernick, A. (1996). Promosyon Kültürü: Reklâm, İdeoloji ve Sembolik Anlatım. (Çev. Osman Akınay), Ankara: Bilim ve Sanat Yayıncılık.
33. Ziek, P. (2016) Cultivating celebrity through public relations. Celebrity Studies 7(1): 122-124.