Research Article

Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları

Volume: 19 Number: 4 October 30, 2020
TR

Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları

Abstract

Türkiye’de haftalık ortalama çalışma saatinin yüksek olması istihdam edilen kişi sayısının sınırlı kalmasına ve işsizlik oranının yüksek olmasına neden olmaktadır. Bu çalışmada öncelikle ortalama çalışma saatinin yüksek olmasının işsizlik oranına etkisi analiz edilmiştir. Buna göre Türkiye’de ortalama çalışma saatinin OECD ülkeleriyle aynı olması durumunda işsizlik oranı mevcut seviyenin yarısının da altına düşecektir. Öte yandan, Türkiye’de ortalama çalışma saati azalma eğilimdedir. Çalışmada 2006-2018 döneminde ortalama çalışma saatinde gözlenen azalmanın kaynakları Hane Halkı İşgücü Anketi mikro veri setleri kullanılarak Oaxaca-Blinder yöntemi ile ayrıştırılmıştır. Analiz sonuçları, çalışanların gözlenebilir özelliklerdeki değişimlerin ortalama çalışma süresindeki azalmanın yaklaşık üçte birini açıkladığını göstermektedir. Kısmi süreli çalışma biçiminin yaygınlaşması ve ortalama eğitim düzeyinin artması çalışma süresinin düşmesinde en yüksek katkıyı sağlayan faktörler olmuştur. Öte yandan, ortalama çalışılan saatteki gerilemenin üçte ikilik önemli bir kısmı çalışan özelliklerindeki değişim ile açıklanamamaktadır.

Keywords

References

  1. Alesina, A., Glaeser, E., ve Sacerdote, B. (2005). Work and leisure in the United States and Europe: why so different?. NBER macroeconomics annual, 20, 1-64.
  2. Babcock, P., & Marks, M. (2011). The falling time cost of college: Evidence from half a century of time use data. Review of Economics and Statistics, 93(2), 468-478.
  3. Bauer, T., & Zimmermann, K. F. (1999). Overtime work and overtime compensation in Germany. Scottish Journal of Political Economy, 46(4), 419-436.
  4. Blundell, R., Duncan, A., McCrae, J., & Meghir, C. (2000). The labour market impact of the working families' tax credit. Fiscal studies, 21(1), 75-104.
  5. Blanchard, O. (2004). The economic future of Europe. Journal of Economic Perspectives, 18(4), 3-26.
  6. Blau, F. D., ve Kahn, L. M. (2007). Changes in the labor supply behavior of married women: 1980–2000. Journal of Labor economics, 25(3), 393-438.
  7. Blinder, A. S. (1973). Wage discrimination: Reduced form and structural estimates. Journal of Human Resources, 8(4), 436-455.
  8. Böckerman, P. (2002). Overtime in Finland. Finnish Economic Papers, 15(1), 36-54.

Details

Primary Language

Turkish

Subjects

Economics

Journal Section

Research Article

Publication Date

October 30, 2020

Submission Date

May 20, 2020

Acceptance Date

September 16, 2020

Published in Issue

Year 2020 Volume: 19 Number: 4

APA
Aldan, A. (2020). Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 19(4), 1702-1716. https://doi.org/10.21547/jss.740244
AMA
1.Aldan A. Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları. GAUN-JSS. 2020;19(4):1702-1716. doi:10.21547/jss.740244
Chicago
Aldan, Altan. 2020. “Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları”. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 19 (4): 1702-16. https://doi.org/10.21547/jss.740244.
EndNote
Aldan A (October 1, 2020) Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 19 4 1702–1716.
IEEE
[1]A. Aldan, “Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları”, GAUN-JSS, vol. 19, no. 4, pp. 1702–1716, Oct. 2020, doi: 10.21547/jss.740244.
ISNAD
Aldan, Altan. “Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları”. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 19/4 (October 1, 2020): 1702-1716. https://doi.org/10.21547/jss.740244.
JAMA
1.Aldan A. Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları. GAUN-JSS. 2020;19:1702–1716.
MLA
Aldan, Altan. “Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları”. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, vol. 19, no. 4, Oct. 2020, pp. 1702-16, doi:10.21547/jss.740244.
Vancouver
1.Altan Aldan. Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları. GAUN-JSS. 2020 Oct. 1;19(4):1702-16. doi:10.21547/jss.740244

Cited By