Araştırma Makalesi

Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları

Cilt: 19 Sayı: 4 30 Ekim 2020
PDF İndir
TR

Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları

Öz

Türkiye’de haftalık ortalama çalışma saatinin yüksek olması istihdam edilen kişi sayısının sınırlı kalmasına ve işsizlik oranının yüksek olmasına neden olmaktadır. Bu çalışmada öncelikle ortalama çalışma saatinin yüksek olmasının işsizlik oranına etkisi analiz edilmiştir. Buna göre Türkiye’de ortalama çalışma saatinin OECD ülkeleriyle aynı olması durumunda işsizlik oranı mevcut seviyenin yarısının da altına düşecektir. Öte yandan, Türkiye’de ortalama çalışma saati azalma eğilimdedir. Çalışmada 2006-2018 döneminde ortalama çalışma saatinde gözlenen azalmanın kaynakları Hane Halkı İşgücü Anketi mikro veri setleri kullanılarak Oaxaca-Blinder yöntemi ile ayrıştırılmıştır. Analiz sonuçları, çalışanların gözlenebilir özelliklerdeki değişimlerin ortalama çalışma süresindeki azalmanın yaklaşık üçte birini açıkladığını göstermektedir. Kısmi süreli çalışma biçiminin yaygınlaşması ve ortalama eğitim düzeyinin artması çalışma süresinin düşmesinde en yüksek katkıyı sağlayan faktörler olmuştur. Öte yandan, ortalama çalışılan saatteki gerilemenin üçte ikilik önemli bir kısmı çalışan özelliklerindeki değişim ile açıklanamamaktadır.

Anahtar Kelimeler

Kaynakça

  1. Alesina, A., Glaeser, E., ve Sacerdote, B. (2005). Work and leisure in the United States and Europe: why so different?. NBER macroeconomics annual, 20, 1-64.
  2. Babcock, P., & Marks, M. (2011). The falling time cost of college: Evidence from half a century of time use data. Review of Economics and Statistics, 93(2), 468-478.
  3. Bauer, T., & Zimmermann, K. F. (1999). Overtime work and overtime compensation in Germany. Scottish Journal of Political Economy, 46(4), 419-436.
  4. Blundell, R., Duncan, A., McCrae, J., & Meghir, C. (2000). The labour market impact of the working families' tax credit. Fiscal studies, 21(1), 75-104.
  5. Blanchard, O. (2004). The economic future of Europe. Journal of Economic Perspectives, 18(4), 3-26.
  6. Blau, F. D., ve Kahn, L. M. (2007). Changes in the labor supply behavior of married women: 1980–2000. Journal of Labor economics, 25(3), 393-438.
  7. Blinder, A. S. (1973). Wage discrimination: Reduced form and structural estimates. Journal of Human Resources, 8(4), 436-455.
  8. Böckerman, P. (2002). Overtime in Finland. Finnish Economic Papers, 15(1), 36-54.

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

Ekonomi

Bölüm

Araştırma Makalesi

Yayımlanma Tarihi

30 Ekim 2020

Gönderilme Tarihi

20 Mayıs 2020

Kabul Tarihi

16 Eylül 2020

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2020 Cilt: 19 Sayı: 4

Kaynak Göster

APA
Aldan, A. (2020). Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 19(4), 1702-1716. https://doi.org/10.21547/jss.740244
AMA
1.Aldan A. Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları. GAUN-JSS. 2020;19(4):1702-1716. doi:10.21547/jss.740244
Chicago
Aldan, Altan. 2020. “Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları”. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 19 (4): 1702-16. https://doi.org/10.21547/jss.740244.
EndNote
Aldan A (01 Ekim 2020) Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 19 4 1702–1716.
IEEE
[1]A. Aldan, “Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları”, GAUN-JSS, c. 19, sy 4, ss. 1702–1716, Eki. 2020, doi: 10.21547/jss.740244.
ISNAD
Aldan, Altan. “Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları”. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 19/4 (01 Ekim 2020): 1702-1716. https://doi.org/10.21547/jss.740244.
JAMA
1.Aldan A. Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları. GAUN-JSS. 2020;19:1702–1716.
MLA
Aldan, Altan. “Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları”. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, c. 19, sy 4, Ekim 2020, ss. 1702-16, doi:10.21547/jss.740244.
Vancouver
1.Altan Aldan. Türkiye’de Ortalama Çalışma Saatinde Değişimin Kaynakları. GAUN-JSS. 01 Ekim 2020;19(4):1702-16. doi:10.21547/jss.740244

Cited By