Başpınar Tabiat Parkı’nın Rekreasyonel Planlama Açısından İrdelenmesi
Abstract
Isparta İli Aksu İlçesine bağlı Başpınar Tabiat Parkı, yöre halkı tarafından iyi bilinen ve mesire alanı olarak kullanılan bir alan olup 2011 yılında Tabiat Parkı olarak ilan edilmiştir. BTP sahip olduğu kaynak değerleri ile yörenin doğa turizminin ve alternatif turizminin geliştirilmesinde önemli rol oynayabileceği gibi yöre ekonomisine de önemli katkılar sağlayabilecek bir potansiyele sahiptir. Bu çalışmada BTP’nın mevcut rekreasyon kaynak değerlerinin ve potansiyelinin belirlenmesi, alana yönelik ziyaretçi talep ve tercihlerinin belirlenmesi ve alanın rekreasyonel planlama konseptinin geliştirilmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda 400 kişi ile anket çalışması yürütülmüş SPSS Statistics 25 programı kullanılarak veriler % olarak değerlendirilmiştir. Elde edilen bulguların değerlendirilmesi sonucu BTP rekreasyonel tesis ve etkinliklerinin yetersizliği, yönetim organizasyonu eksikliği, alan tanıtım yetersizliği, güvenlik, ulaşım vb. konularında eksiklikler belirlenmiştir. Sonuçta BTP koruma kullanma dengesi gözetilerek rekreasyonel planlama ilkeleri ve öneriler getirilmiştir.
Keywords
Başpınar Tabiat Parkı, korunan alanlar, rekreasyon, ziyaretçi talepleri, rekreasyon planlaması
Thanks
References
- Akten, M. (2003). Isparta İlindeki Bazı Rekreasyon Alanlarının Mevcut Potansiyellerinin Belirlenmesi. Süleyman Demirel Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi, A(2), 115-132. Erişim bilgisi: http://static.dergipark.org.tr/article-download/imported/1089000407/1089000509.pdf?
- Bell, S. (2001). Design for outdoor recreation. s.217 Spon Press, London.
- Demir, C. (2001). Milli Parklarda Turizm ve Rekreasyon Faaliyetlerinin Sürdürülebilirliği; Türkiye’deki Milli Parklara Yönelik Bir Uygulama. (Doktora Tezi). Dokuz Eylül Üniversitesi, İzmir.
- Doğa Koruma ve Milli Parklar Genel Müdürlüğü. (2019, 04 04). Tabiat parkları. Erişim Bilgisi: http://www.tabiat.gov.tr/tr/searchplaces
- Ekşioğlu, T. (1996). Ankara İli Elmadağ Yöresinin Rekreatif Özelliklerinin İrdelenmesi ve Sorunların Çözümü Üzerine Bir Araştırma. (Basılmamış Yüksek Lisans Tezi). AÜZF Peyzaj Mimarlığı Bölümü, Ankara.
- Gold, S. M. (1980). Recreation planning and design. McGraw-Hill Book Company, New York.
- Gül, A., Keleş, E. ve Uzun, Ö.F. (2016). Süleyman Demirel Üniversitesi Öğretim Elemanları ve Öğrencilerinin Yerleşke İçindeki Rekreasyonel Talep ve Eğilimleri. Mimarlık Bilimleri ve Uygulamaları Dergisi (MBUD) 2016, 1(1), 26-43. Erişim bilgisi: https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/264428
- Gül, A., Örücü, Ö.K. ve Karaca, Ö. (2006). An approach for Recreation Suitability Analysis to Recreation Planning in Gölcük Nature Park. Environmental Management. Volume 37(5), 606–625. Erişim bilgisi: http://www.springerlink.com/content/100370/
- Gülbahçe, Ö. (1996). Boş Zamanlan Değerlendirme Alışkanlıkları- Türkiye Örneği. (Basılmamış Yüksek Lisans Tezi). Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Eğitim Bilimleri Anabilim Dalı, Erzurum.
- Karaküçük, S. (1995). Rekreasyon. Seren Yayıncılık, Ankara.