İlkokul, Ortaokul ve Liselerde Görev Yapmakta Olan Öğretmenlerin Politik Beceri Düzeyleri
Öz
ÖZET
Bu araştırmada öğretmenlerin politik becerilerinin ne düzeyde olduğu öğrenilmeye çalışılmıştır ve öğretmen görüşleri doğrultusunda analiz edilmiştir. Araştırmaya Ankara ili, Mamak ilçesinde toplam 12 ilkokul, ortaokul ve liselerde halen görevini sürdüren 225 öğretmen katılmıştır. Veriler Ferris ve diğerlerince (2005) geliştirilen, Özdemir ve Gören (2015) tarafından da Türkçe formunun uygunluk çalışması yapılan “Politik Beceri Envanteri (PBE)” kullanılarak toplanmıştır. Toplanan veriler SPSS programına yüklenerek çözümlenmiştir. Analiz sonucu öğretmenlerin politik becerilerinin orta düzeyde olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Öğretmenlerin en yüksek politik becerileri “samimi görünme” boyutunda ortaya çıkmıştır. Buna karşın öğretmenlerin politik becerileri arasında en düşük ortalama “ilişki ağı kurabilme becerisi”nde saptanmıştır. Ortalama puanları değerlendirildiğinde erkek öğretmenlerin, kadın öğretmenlere göre istatistiksel olarak daha yüksek düzeyde politik beceriye sahip oldukları görülmüştür. Ayrıca öğretmenlerin politik beceri düzeylerinde medeni durum, öğrenim durumları, çalıştıkları okul türü ve kıdem değişkenlerinin anlamlı farklılık oluşturmadığı ve benzer düzeyde olduğu belirlenmiştir. Öneri olarak öğretmenlerin ilişki ağı kurabilme becerisinin düşük olmasının nedenleri konusunda nitel bir araştırma yapılabilir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Reerans 1 Doç. Dr. Murat ÖZDEMİR.,Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Eğitim Bilimleri Bölümü
- Kaynakça Ahearn, K. K., Ferris, G. R., Hochwarter, W. A., Douglas, C., & Ammeter, A. P. (2004). Leader political skill and team performance. Journal of Management, 30, 309-327. Atay, S. (2010). Geliştirilebilir yönetim becerisi: Teorik ve ampirik yönleriyle “politik yeti”. Amme İdaresi Dergisi, 43(2), 65-80. Balcı, A. (2005). Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntem, Teknik ve İlkeleri. Ankara: Pegem Yayınları. Blass, F. R. Ve Ferris, G. R. (2007). Leader reputation: The role of mentoring, political skill, contextual learning, and adaptation. Human Resource Management, 46(1), 5-19. Byrne, B. M. ve Campbell T. L. (1999). Cross-cultural comparisons and the presumption of equivalent measurement and theoretical structure: a look beneath the surface. Journal of Cross Cultural Psychology, 30, 555-574. Chitty, K. K. (2001). Professional nursing- concpts & challenges, Third Ed., Philadelphia, W.B. Saunders, 529-547. Cingöz, A. (2013). Politik yetenekler ve öz-yönlendirmenin (kendini kurgulamanın) algılanan kariyer başarısı üzerindeki etkisini belirlemeye yönelik bir araştırma. Selçuk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 13(26), 153-179. Çam, E. (1975). Siyaset Bilimine Giriş. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Yayınları, İstanbul. Douglas, C., ve Ammeter, A. P. (2004). An examination of leader political skill and its effect on ratings of leader effectiveness. The Leadership Quarterly, 15, 537-550. Drory, A., Vigoda-Gadot, E. (2010). Organizational Politics and Human Resource Management: A Typology and the Israeli Experience, Human Resource Management Review, (20), 194-202. Ferris, G. R., Treadway, D. C., Kolodinsky, R. W., Hochwarter, W. A., Kacmar, C. J., Douglas, C., Frink, D. D. (2005). Development and Validation of the Political Skill Inventory, Journal of Management, (31), 126-152. Ferris, Gerald R, - Treadway, Darren C. Perrewe’, Pamela L. Douglas, Ceasar – Lux, S. (2007), “Political Skill in Organizations”, Journal of Management, Vol. 33, No. 3, P. 290-320. Glazer. G. (1999). The policy and politics of continued competence. Nursing World, Online Journal of Issues in Nursing.. http://www.nursingworld.org/ojin/tpclg/leg-8t.htm Jina, S. Y. (2002). Teacher characteristics as predictors of teacher-student relationships: Stress, negative affect, and self-efficacy. Social Behavior and Personality: an international journal, 30(5), 485-493. Kaptan, S. (1973). Bilimsel Araştırma Teknikleri. Ankara: Rehber Yayınevi. Karasar, N. (2004). Bilimsel Araştırma Yöntemi. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım. Kline, R. B. (2005). Principles and practice of structural equation modeling (2nd ed.). New York: Guilford Press. Özdemir, M. ve Gören, S. Ç. (2015). Politik Beceri Envanterinin Eğitim Örgütlerinde Geçerlik ve Güvenirlik Çalışmaları. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi 21( 4): 521-536. Ankara: Pegem Yayınları. Özdemir, M. ve Gören, S. Ç. (2016). Politik beceri ve psikolojik sermaye arasındaki ilişkinin öğretmen görüşlerine göre incelenmesi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi 31(2), 333-345. Riggio, E. R. (2014). Endüstri Psikolojisine Giriş (Çev. Belkıs Özkara). Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık. Robbins, S. P. ve Judge, T. A. (2013). Organizational Behavior.(15. Edition). NJ: Prentice Hall Inc. Robbins, S.P. (2001). Organizational Behavior, Upper Saddle River, N J.,PrenticeHall. Taliadorou, N., ve Pashiardis, P. (2012). Examing the relationship of emotional intelligence and political skill with effective educational leadership styles. Retrieved from http://www.icsei.net/icsei2011/Full%20Papers/0030.pdf Treadway, D. C., Ferris, G. R., Duke, A. B., Adams, G. L., ve Thatcher, J. B. (2007). The moderating role of subordinate political skill on supervisors' impressions of subordinate ingratiation and ratings of subordinate interpersonal facilitation. Journal of Applied Psychology, 92, 848-855. Yazıcıoğlu, Y. ve Erdoğan, S. (2004). SPSS Uygulamalı Bilimsel Araştırma Yöntemleri. Ankara: Detay Yayıncılık.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Konferans Bildirisi
Yazarlar
Hüseyin Aslan
*
ONDOKUZ MAYIS ÜNİVERSİTESİ
Türkiye
Varol Pektaş
*
Çankaya İlkokulu, Ankara, Türkiye
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
28 Aralık 2017
Gönderilme Tarihi
16 Aralık 2017
Kabul Tarihi
26 Aralık 2017
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2017 Cilt: 1 Sayı: 1