COGNITIVE APPRENTICESHIP METHODS IN PIANO EDUCATION

Abstract

ABSTRACT Until the 1800s, piano education followed the master-apprentice model, later integrating into the conservatory system while retaining its traditional structure. However, a purely traditional approach, detached from scientific methods, is losing relevance in the modern world. Cognitive apprenticeship, rooted in the constructivist approach, highlights the development of implicit cognitive processes and emphasizes thought processes in skill learning. Unlike the master-apprentice model, which focuses on practical skills, cognitive apprenticeship prioritizes cognitive strategies. In this study, which was conducted in a descriptive model based on field research, the six methods offered by cognitive apprenticeship were examined in the context of piano education and the study attempts to identify which stages can be followed in their adaptation to piano education. This study aims to enhance learners’ strategic study behaviors and thinking skills within the context of piano pedagogy, without altering its foundational principles. The findings indicate that these approaches support the development of both technical and musical skills, while also fostering self-regulation, problem-solving abilities, effective learning strategies and metacognitive awareness. The results suggest that the application of cognitive apprenticeship methods in the context of piano education facilitates students’ step-by-step learning of both technical and cognitive processes, while also supporting their development in learning to practice effectively as well as to perform. Furthermore, the challenges encountered in research on musical instrument education underscore its status as a relatively emerging field. Further experimental studies are required to assess the applicability and effectiveness of cognitive apprenticeship methods in piano education.

Keywords

• Piano education
• piano pedagogy
• master-apprentice model
• cognitive apprenticeship
• musical instrument education.

PİYANO EĞİTİMİNDE BİLİŞSEL ÇIRAKLIK YÖNTEMLERİ

Öz

ÖZ Piyano eğitimi, 1800’lere kadar usta-çırak modeliyle sürdürülmüş, konservatuvar sistemine dâhil olmasıyla değişime uğramış ancak geleneksel yapısını korumuştur. Ne var ki, bilimsel yöntemlerden uzaklaşıp yalnızca geleneksel usta-çırak ilişkisine dayanan çalgı öğretimi modern dünyada geçerliliğini yitirmektedir. Yapılandırmacı yaklaşımla ilişkili olan bilişsel çıraklık (cognitive apprenticeship) kavramı örtük bilişsel süreçlerin nasıl geliştiğini anlamaya odaklanırken bir beceriyi öğrenmedeki düşünsel süreçlerin önemini vurgular. Geleneksel usta-çırak modeli ağırlıkla pratik ve zanaat becerileri üzerinde dururken bilişsel çıraklık, bilişsel süreçlerin ve stratejilerin öğrenilmesine odaklanır. Çalgı dersleri öğrenci, öğretmen veya derslerin doğası gereği yapılış şeklinden kaynaklı olarak araştırma yapılması adına zorluklar barındırmaktadır. Bu nedenle birebir çalgı öğretimi oldukça yeni bir araştırma alanı olarak ortaya çıkmaktadır. Alan incelemesine dayalı betimsel modelde yürütülen bu çalışmada bilişsel çıraklığın sunduğu altı yöntem piyano eğitimi bağlamında ele alınarak incelenmiş ve piyano eğitimine uyarlanabilmesinde hangi aşamaların izlenebileceği ortaya konmaya çalışılmıştır. Bu çalışma, piyano eğitimcilerine yönelik olarak, piyano pedagojisindeki köklü ilkeleri değiştirmeden, öğrenenin çalışma stratejilerini ve öğrenme süreci üzerine düşünme becerilerini geliştirmesine katkı sağlamayı amaçlamaktadır. Bulgular, bu yöntemlerle öğrenenin teknik ve müzikal becerilerin yanı sıra öz düzenleme ve değerlendirme, öğrenmeyi öğrenme, çalışma stratejileri, problem çözme ve metabilişsel beceriler kazanmalarına yardımcı olabileceğini desteklemektedir. Araştırma sonuçlarına göre bilişsel çıraklık yöntemlerinin piyano eğitimi bağlamında ele alınması, öğrencinin hem teknik hem de düşünsel süreçleri adım adım öğrenmesini sağlayarak öğrencinin çalmanın yanı sıra nasıl çalışacağını öğrenmesini destekleyeceği düşünülmektedir. Bu bağlamda bilişsel çıraklık modelinin sunduğu altı yöntemin piyano eğitiminde uygulanabilirliğinin denenmesi amacıyla konu ile ilgili gelecekte yapılacak deneysel çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Piyano eğitimi
• piyano pedagojisi
• usta-çırak modeli
• bilişsel çıraklık
• çalgı eğitimi.

References

1. Arslan, M. (2007). Eğitimde yapılandırmacı yaklaşımlar. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 40(1), 41-61 https://doi.org/10.1501/Egifak_0000000150.
2. Aksu, C. (2015). Yapılandırmacı temel müzik eğitiminde öğretmenin fonksiyonu ne olmalıdır? The Journal of Academic Social Science, 2015(21), 31-41. https://doi.org/10.16992/ASOS.945.
3. Collins, A. (1987). Cognitive Apprenticeship: Teaching the Craft of Reading, Writing, and Mathematics. Technical Report No. 403.
4. Collins, A. (2006). Cognitive Apprenticeship. R. K. Sawyer (Ed.), The Cambridge handbook of: The learning sciences içinde (47–60. ss.). Cambridge University Press. Erişim adresi METU OpenCourseWare.
5. Çenberci, S. & Göklen, A. (2021). Müzik Sanatı ve Çağdaş Yaklaşımlar-I. B Aytemur ve B. Çokamay (Ed.), Sosyal Yapılandırmacı Perpektifte Müzik Eğitimi içinde (233-257. ss). İstanbul: Eğitim Yayınevi.
6. Çilden, Ş. (2016). Çalgı eğitiminde usta-çırak yöntemi. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 16 (İpekyolu Özel Sayısı), ss. 2208-2220.
7. Çilden, Ş. & Sever, G. (2015). Müzik Eğitimi Anabilim Dallarında Yapılan Bireysel Çalgı Derslerinin Bire Bir Yapılmasının Önemi, Uluslararası Gazi Sanat Sempozyumu içinde (481-495. ss.). Ankara, Türkiye.
8. Erdem, E.& Demirel, Ö. (2002) Program Geliştirmede Yapılandırmacılık Yaklaşımı. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 23(23).

9. Edikli, Ş. (2023). Statü ve Rol Kavramları Çerçevesinde Geleneksel Müzik Öğretiminin Medya Etkisiyle Dönüşümü: Usta Çırak İlişkisi Örneklemi. Türk Müziği, 3(1), 45-50.
10. Ergün, M. & Özsüer, S. (2006). Vygotsky’nin yeniden değerlendirilmesi. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi. 8(2), 269-292.
11. Gardner, H. (1991). The Unschooled Mind: How Children Think and How Schools Should Teach. New York: Harper Collins Publishers.
12. Gedikli Yılmazçetin, S. A. (2007). Piyano öğretiminde farklı yöntemler ve teknikler. Eurasian Journal of Music and Dance, 49-61.https://doi.org/10.31722/ejmd.546034.
13. Gültek, B. (2017). Piyano Nasıl Öğretilir? 1. Cilt: Piyano Pedagojisinin Temelleri. Ankara: Epilog Yayıncılık.
14. Gouzouasis, P. & Ryu, J. Y. (2014). A pedagogical tale from the piano studio: autoethnography in early childhood music education research. Music Education Research, 17(4), 397–420. https://doi.org/10.1080/14613808.2014.972924.
15. Gök, M. (2022). Klasik Gitar Eğitiminde Üretken Öğrenme Modeli’nin Kullanılması: Agustin Barrios Mangoré La Catedral Örneği. Konservatoryum, 9(2), 321-344. https://doi.org/10.26650/CONS2022-1190628
16. Hallam S. (2001). The development of metacognition in musicians: Implications for education. British Journal of Music Education. 2001;18(1), 27-39. https://doi:10.1017/S0265051701000122.
17. Hallam, S., Creech, A., Varvarigou, M. & Papageorgi, I. (2020). Are there differences in practice depending on the instrument played? Psychology of Music, 48(6), 745–765. https://doi.org/10.1177/0305735618816370.
18. Jørgensen, H. (2000). Student learning in higher instrumental education: who is responsible? British Journal of Music Education, 17(1), 67–77. https://doi:10.1017/S0265051700000164.
19. Kaisa, E. & Beihammer, H. (2010). Master-apprentice relation in music teaching. From a secret garden to a transparent. Nordic Research in Music Education, (12),161-178.
20. Nerland, M. (2007). One-to-one teaching as cultural practice: two case studies from an academy of music. Music Education Research, 9 (3), 399–416. https://doi.org/10.1080/14613800701587761.
21. Ormrod, J. E. (2018). Öğrenme Psikolojisi. (Çev. M. Baloğlu). Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
22. Parakilas, J. (2002). Piano roles: A new history of the piano. New Haven, London: Yale University Press.
23. Tezci, E. & Köksalan, B. (2007). Yapılandırmacı eğitim ve öğretim yaklaşımları. Fırat Üniversitesi Doğu Araştırmaları Dergisi, 5(2), 73-78.
24. Tepeli, H. (2018). Ankara’daki özengen müzik eğitimi veren kurumların çok yönlü incelenmesi. (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Necmettin Erbakan Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Konya.
25. Triantafyllaki, A. (2005). A call for more instrumental music teaching research. Music Education Research, 7(3), 383–387. https://doi.org/10.1080/14613800500280535. Web Kaynakları
26. Cakmakci, G., Aydeniz, M., Brown, A., Makokha, J.M. (2020). Situated Cognition and Cognitive Apprenticeship Learning. Akpan, B., Kennedy, T.J. (Ed.), Science Education in Theory and Practice içinde (293-310. ss.). (Erişim adresi: https://doi.org/10.1007/978-3-030-43620-9_20), (Erişim tarihi: 05.06.2025).
27. Davidson, W.J., Jordan, N. (2007). "Private teaching, private learning": an exploration of music instrument learning in the private studio, junior and senior conservatories. L. Bresler (Ed.). International Handbook of Research in Arts Education içinde (729–744. ss.). (Erişim adresi: https://link.springer.com/chapter/10.1007/978-1-4020-3052-9_49), (Erişim tarihi: 02.05.2024).
28. Gaunt, H. (2006). Student and teacher perceptions of one-to-one instrumental and vocal tuition in a conservatoire (Doktora Tezi). (Erişim adresi: https://www.researchgate.net/publication/241206974_One-to-one_tuition_in_a_conservatoire_The_perceptions_of_instrumental_and_vocal_students), (Erişim Tarihi: 07.07.2024).
29. Williams, R.H. (2023). Piano Instruction: Reframing the Master-Apprentice Model Through the Integration of Dialogic Processes (Doktora Tezi). (Erişim adresi: https://scholarship.claremont.edu/cgu_etd/569/), (Erişim tarihi: 04. 03. 2024).
30. Yüksel, G. (2013) Flüt Öğretiminde Psikolojik Tip Kuramına Dayalı Öğrenme Stili Odaklı Öğretim Uygulamalarının Öğrenci Başarı Düzeyine Etkisi (Doktora Tezi), Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara. (Erişim adresi: https://tez.yok.gov.tr/), (Erişim Tarihi: 05.04.2014).
31. Yüksel, T. (2021) Klarinet Eğitiminde Kişilik Tiplerine Dayali Öğretim Uygulamalarinin Öğrenci Başari Düzeyine Etkisi (Doktora Tezi), Necmettin Erbakan Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Konya. (Erişim adresi: https://tez.yok.gov.tr/), (Erişim Tarihi: 01.04.2022).