Araştırma Makalesi

19. YÜZYILDAN 20. YÜZYILIN BAŞLARINA SAFRANBOLU’DA DEBBAĞHANELER

Cilt: 1 Sayı: 2 31 Aralık 2021
  • Recep Arslan
PDF İndir

19. YÜZYILDAN 20. YÜZYILIN BAŞLARINA SAFRANBOLU’DA DEBBAĞHANELER

Öz

Safranbolu, 19. yüzyıl Türk mimarisini, sosyal ve ekonomik hayatını yansıtan ender Osmanlı yerleşim birimlerinden biridir. Safranbolu, Osmanlı Devleti Dönemi’nde Debbağcılık ve debbağhaneleri ile de ön plana çıkmaktadır. 19. yüzyılın sonlarına doğru Safranbolu’da 84 debbağhanenin var olduğu resmi kayıtlara geçmiştir. Safranbolu gibi mütevazi bir yerleşim biriminde bu kadar çok deri işleme tesisinin bulunması dikkat çekicidir. 19. yüzyıl geleneksel Türk sanayisi içinde debbağcılık önemli bir iş koluydu. Bu meslek, işletmecilerinin örgütleme şekli ve döneminin standardının üzerinde bir gelir sağlaması ile dikkat çekicidir. Safranbolu’da deri sanayisinin Osmanlı Devleti Dönemi’nde gelişmesi, ilerleyen dönemler için bir yatırım olmuştur. Milli Mücadele Dönemi’nde ülke dışından deri temin etmede yaşanan sıkıntıyı Safranbolulu debbağlar gibi yerel girişimciler ürettikleri deri ile ortadan kaldırılabilmiştir. Bu süreçte debbağların büyük miktarda deri pazarı elde etmesi, onları bir fabrika kurmaya sevk edecektir. Ne var ki bu fabrika, kısa zamanda kapanmak durumunda kalmıştır. Diğer taraftan Safranbolu geleneksel dericiliği ise Karabük Demir- Çelik Fabrikasının açılması ile kan kaybedecektir. Tedrici bir şekilde azalan Safranbolu debbağhaneleri, 20. yüzyılın sonuna doğru tamamen kapılarını kapatmıştır. Arşiv belgeleri, resmi yayınlar ve tetkik eserlerden faydalanılarak oluşturulan bu çalışma ile Safranbolu debbağhanelerinin geçmişine dair yapılan çalışmalara katkı sağlamak hedeflenmiştir.

Anahtar Kelimeler

Kaynakça

  1. Acar, Mustafa. (2006). Safranbolu El Sanatları, Kent Araştırmaları, Safranbolu.
  2. Akça, Bayram. (Bahar 2001). “Cumhuriyetin İlk Yıllarında Muğla’da Debağ (Tabakçılık) Esnaf Teşkilatı”, Muğla Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, , S. 4, s. 1- 8.
  3. Barlas, Uğurol. (2004). Safranbolu Kültür Tarihi Araştırmaları, Senfoni Matbaası, İstanbul.
  4. Bozkurt, Nebi. (1994). “Deri”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, C. 9, Ankara, s. 174- 175.
  5. Çağatay, Neşet. (1974). Bir Türk Kurumu Olarak Ahilik, Ankara Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi Yayınları, Ankara.
  6. Deniz, Taşkın- İrken, Volkan. (2020). “Safranbolu’da Dericiliğin Günümüzde Kalıntısı: Tabakhane Müzesi”, Türk Turizm Araştırmaları Dergisi, C. 4, S. 2, s. 1527- 1539.
  7. Develioğlu, Ferit. (2007). Osmanlıca- Türkçe Ansiklopedik Lügat, Aydın Kitapevi, 24. Baskı, Ankara.
  8. Hülagü, Mehmet Metin, (2002). “Kayseri’de Sahtiyan Üretimi” Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü̈ Dergisi, S. 13, s. 1- 18.

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

-

Bölüm

Araştırma Makalesi

Yazarlar

Yayımlanma Tarihi

31 Aralık 2021

Gönderilme Tarihi

5 Kasım 2021

Kabul Tarihi

16 Kasım 2021

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2021 Cilt: 1 Sayı: 2

Kaynak Göster

APA
Arslan, R. (2021). 19. YÜZYILDAN 20. YÜZYILIN BAŞLARINA SAFRANBOLU’DA DEBBAĞHANELER. Avrasya Beşeri Bilim Araştırmaları Dergisi, 1(2), 90-110. https://doi.org/10.7596/abbad.31122021.004