MİLLİYETÇİLİK VE SİYASAL ŞİDDETİN ARAÇSALLAŞTIRILMASI: TAMİL ÖRNEĞİ

Öz

Sömürge geçmişine sahip ülkelerin bağımsızlık süreçlerinde talep ettikleri siyasal değişiklikler, tarihsel gerçeklikleri doğrultusunda şekillenmektedir. Siyasi değişim talepleri, egemenlik aygıtlarının değişimi olarak yoğunlaşmış ve ağırlıklı olarak siyasi taleplere ulaşma konusunda ideolojiler belirleyici olmuştur. Taleplere ulaşmak için milliyetçilik önemli bir yere sahiptir. Milliyetçilik, modern nitelikleri olan ve talepleri karşılama kapasitesi bakımından da ideolojik olarak modernliği ile işlevsel unsurlar taşıyan bir kavramdır. Özellikle siyasal iktidar taleplerini gerçekleştirmek için kullanılan araçlardan biri milliyetçiliktir. Bir diğer araç ise, söz konusu ideoloji çerçevesinde tercih edilen uygulamaların hayata geçirilmesinde kullanılan siyasal şiddettir. Milliyetçilik ve siyasal şiddet, araçsal ilişkileri açısından, karşılıklı çıkar kümeleri oluşturan ve birbirini besleyen olgulardır. Bu olguların bir arada yaşandığı yerlerden biri Sri Lanka olmuştur. Çalışma, Sri Lanka’yı ulus devlet modeline yaklaştırmaya çalışan Sinhala etnisi ve kendisine bağımsızlık sonrası ülkede yer açmaya çalışan Tamil etnisinin siyasallaşma eğilimlerinde kullandıkları milliyetçilik ve siyasal şiddet olgularını araçsalcı yaklaşım ile irdelemeyi amaçlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Sri Lanka
• Tamil
• Sinhala
• milliyetçilik
• siyasal şiddet
• etnik çatışmalar

INSTRUMENTALIZATION OF NATIONALISM AND POLITICAL VIOLENCE: THE EXAMPLE OF TAMİL

Öz

The political changes demanded by the countries with a colonial past in their independence processes are shaped in line with their historical realities. Demands for political change have intensified as the change of domination apparatuses and ideologies have been determinant in achieving political demands, and nationalism has an important place among them. Nationalism is a concept that has modern characteristics and carries functional elements with its ideological modernity in terms of its capacity to meet demands. Nationalism is one of the tools used especially to realize the demands for political power. Another tool is political violence, which is used to implement the practices preferred within the framework of the said ideology. In terms of their instrumental relations, nationalism and political violence are phenomena that form clusters of mutual interests and feed each other. Sri Lanka was one of the places where these phenomena were experienced together. The study aims to examine the nationalism used in the politicization tendencies of the Sinhala ethnicity and Tamil ethnicity trying to make room for itself on the island after independence, and the political violence that emerged after its instrumentalization, with an instrumentalist approach.

Anahtar Kelimeler

• Sri Lanka
• Tamil
• Sinhala
• nationalism
• political violence
• ethnic conflicts.

Kaynakça

1. AKTÜRK, Ş. (2006). “Etnik Kategori ve Milliyetçilik: Tek-Etnili, Çok-Etnili ve Gayri-Etnili Rejimler”, Doğu Batı Dergisi, 9(38): 43-74.
2. ALEXANDER, Y. (2004), “Terrorism in the Twenty-First Century: Threats and Responses”, DePaul Business Law Journal, Vol: 12, 1999, p. 65.’den aktaran Ahmet Hamdi Topal, “Uluslararası Hukukta Devlet Destekli Terörizme Karşı Kuvvet Kullanma”, (Yayınlanmamış Doktora Tezi), Ankara Üniversitesi, Ankara.
3. BAILEY, D. P. (2007). “Rampant Lions: The Buddhist Response to Violence In Sri Lanka”, Lambda Alpha Journal, 37: 12-24.
4. BAKKER, M. René; Raab Jörg; Milward, H. Brinton (2012). “A Preliminary Theory of Dark Network Resilience”, Journal of Policy Analysis and Management, 31(1) : 33–62.
5. BANDARANAIKE R. D. (8 May 2005). “Insurgency April 1971”, Sunday Observer. http://archives.sundayobserver.lk/2005/05/08/fea01.html (Erişim Tarihi: 05.04.2022).
6. BRUN, C. (2008). “Bırds Of Freedom, Young People, the LTTE, and Representations of Gender, Nationalism, and Governance in Northern Sri Lanka”, Critical Asian Studies, 40(3): 399–422.
7. COPERAHEWA, S. (2009). “The language planning situation in Sri Lanka”, Current Issues in Language Planning, 10 (1): 69–150.
8. COOPER, R., BERDAL, M. (1993). “Outside Intervention in Ethnic Conflict”, Ethnic Conflict and International Security, (Der.) Micheal E. Brown, New Jersey: Princeton University Press.

9. DELANNOI, G. (1998). “Milliyetçilik ve ideolojik kataliz”, Uluslar ve Milliyetçilikler, (Der.) Jean Leca, Çev., Siren İdemen, İstanbul: Metis Yayınları. 31-39.
10. DEMİR, C. (2015). Terörizmle Mücadelede Örgütsel Yaşam Evreleri Yaklaşımı . Güvenlik Stratejileri Dergisi , 11 (22) , 131-167.
11. DEVOTTA, N. (2005). “From ethnic outbidding to ethnic conflict: the institutional bases for Sri Lanka’s separatist war”, Nations and Nationalism, 11(1): 141–159.
12. ERBAŞ, H. (2008). “Küreselleşme ve Ulus-Devletin ‘Aşınımı’ Sürecinde Toplumsal Eşitlik/Adalet”, Doğu Batı Dergisi, 13: 222.
13. ERİKSEN, T. H. (2004). Etnisite ve Milliyetçilik, Çev., Ekin Uşaklı, , İstanbul: Avesta Yayınları.
14. FAIR, C. C. (2005). “Diaspora Involvement In Insurgencies: Insights From The Khalistan And Tamil Eelam Movements”, Nationalism And Ethnic Politics, 11 (1): 125-156.
15. GRANT P. (2009). Buddhism and ethnic conflict in Sri Lanka, New York: State University of New York Press.
16. GANGULY, R. (1997). “The Consequences Of Partisan İntervention İn Secessionist Wars: Lessons From South Asia”, Contemporary South Asia, 6 (1): 5-26.
17. GELLNER, E. (1992). Uluslar ve Ulusçuluk, Çev., Büşra Ersanlı Behar, Günay Göksu Özdoğan, İstanbul: İnsan Yayınları.
18. HIPPLER, J. (2007). “Şiddetli Anlaşmazlıklar, Anlaşmazlıklardan Kaçınma ve Ulus İnşası: Terminoloji ve Politik Konseptler”, Ulus İnşası, (Der.) Jochen Hippler, Çev., Algan Sezgintüredi, Burhan Şayli, İstanbul: Versus Kitap. 7-19.
19. HOBSBAWM, E. J. (1995). 1870’den Günümüze Milletler ve Milliyetçilik: Program, Mit, Gerçeklik. Çev., Osman Akınhay, 2. Basım, İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
20. HOFFMAN, B. (2006). Inside Terrorism, New York: Columbia University Pres.
21. HORKHEIMER, M. (2010). Akıl Tutulması, Çev., Orhan Koçak, 8. Baskı, İstanbul: Metis Yayınları.
22. INTERNATİONAL CRİSİS GROUP [ICG],(28 November 2006). Sri Lanka: The Failure of the Peace Process, Asia Report, No: 124.
23. JONES, D.(2014). “Diaspora identification and long-distance nationalism among Tamil migrants of diverse state origins in the UK”, Ethnic and Racial Studies, 37(14): 2547-2563.
24. KÜÇÜKSOLAK, Ö. K. (2013). “Hindistan’ın Sri Lanka’daki Tamil Etnik Grubunun Siyasallaşması Sürecine Yönelik Yaklaşımının Bölgesel Güç Rolü Kapsamında İncelenmesi”. Güvenlik Stratejileri, 9(17): 157-200.
25. KARUNARATNE G. (15 June 2011), “How the JVP ruined rural Sri Lanka”, The Island.
26. KURUBAŞ, E (2004). “Kuzey Irak'ta Olası Bir Ayrılmanın Meşruluğu ve Self-Determinasyon Sorunu”, Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 59(39) : 147-179.
27. KURUBAŞ, E. (2008). “Etnik Grup Devlet İlişkilerinin Sorunsallaşması ve Aktör Tutumlarındaki Açmazlar: Türkiye’deki Kürt Sorunu Örneği”, Liberal Düşünce Dergisi, İlkbahar:19-53.
28. LONG, D. E. (2002). “Terörist Davranışı Anlamak”, Silinen Yüzler Karşısında Terör, (Der.) Cemal Güzel, Ankara: Ayraç Yayınları.
29. ÖKTEM, E. (2004). “Uluslararası Hukukta Terörizm, Tanım Sorunu ve Milli Bağımsızlık Hareketleri”. İstanbul Ticaret Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi, 3(5): 133-147.
30. ÖZKIRIMLI, U. (2015). Milliyetçilik Kuramları, , 5. Basım, İstanbul: Doğu-Batı Yayınları.
31. ROGER, A.(2008). Milliyetçilik Kuramları, Çev., Aziz Ufuk Kılıç, İstanbul: Versus Yayınları.
32. RYAN, S. (1995). Ethnic Conflict and International Relations, 2. Editon, Darmounth.
33. SALMAN, S. (2021). “Terörizm: Kavramsal Bir Çerçeve” . Uluslararası Beşeri ve Sosyal Bilimler İnceleme Dergisi, 5 (1) , 35-58.
34. STOKKE, K. (1998). “Sinhalese and Tamil nationalism as post-colonial political projects from ‘above’, 1948-1983”, Political Geography, 17 (I): 83-113.
35. TARAS, R.C.; GANGULY, R. (2010). Understanding ethnic conflict, 4. Edition, Longman.