ÖRGÜTSEL ETKİLİLİĞİ GERÇEKLEŞTİRMEDE SİSTEM MODELİNİN SUNDUĞU İMKÂNLAR

Öz

İnsanlar, tarihin hiçbir döneminde sahip olmadığı kadar örgüte, modern zamanlarda sahip olmuşlardır. Bundandır ki, içinden geçilmekte olan zamana örgütlü toplumlar zamanı denilmektedir. İnsanların soyut ve somut ihtiyaçlarını karşılamak üzere dizayn ettikleri örgütlerin varlıklarını sürdürmesi, kalıcı olmaları, başka bir deyişle ölüm demek olan pozitif entropiden uzun ömürlülük demek olan negatif entropiye ulaşmaları literatürde “örgütsel etkililik” olarak kavramlaştırılan ‘örgütsel sağlık’ın veya durumun gerçekleştirilmesiyle mümkün olacaktır. Gerçekleştirilecek örgütsel etkililik, Türkiye’de örgütler evrenindeki yoğun ölümlerin (pozitif entropi veya işletmelerin faaliyetlerine son vermek zorunda kalması) de azalmasında fonksiyon icra edebilir. Bu çalışmada, örgütsel etkililiği gerçekleştirmede yararlanılabilecek iki yönetsel model incelenmiş; amaç modelinin etkililiği gerçekleştirmede yetersiz kaldığı, bu modeli ikame etmek üzere sistem modelinin kullanılabileceği varsayımı öne çıkarılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Örgüt
• Rasyonellik
• Negatif Entropi
• Sistem Teorisi
• Örgütsel Etkililik

THE POSSIBILITIES PROVIDED BY SYSTEMS MODEL FOR THE REALIZATION OF ORGANIZATIONAL EFFECTIVENESS

Öz

People have had organizations in modern times as they have never had in any period of history. That is why the time we are going through is called the time of organized societies. The survival of organizations designed to meet the abstract and concrete needs of people, their permanence, in other words, their reaching from positive entropy, which means death, to negative entropy, which means longevity, will be possible by realizing the ‘organizational health’ or situation conceptualized as “organizational effectiveness” in the literature. The organizational effectiveness to be achieved can also function in reducing the intense deaths (positive entropy or businesses having to terminate their activities) in the universe of organizations in Turkey. In this study, two managerial models that can be used in achieving organizational effectiveness are examined; the assumption that the goal model is insufficient in achieving effectiveness and that the system model can be used to replace this model is highlighted.

Anahtar Kelimeler

• Organization, Rationalit, Negative Entropy
• System Theory
• Organizational Effectiveness

Kaynakça

1. Akalın, M. M. (1992). Kamu iktisadi teşebbüslerinde örgütsel etkinlik ve Toprak Mahsulleri Ofisi Genel Müdürlüğü’nde bir uygulama, Yayınlanmamış Master Tezi, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
2. Arslan, M. (2001). Yönetim ve organizasyonun bazı temel kavramları. Güney, S. (Edi.), Yönetim ve Organizasyon, Nobel Yayın Dağıtım.
3. Baransel, A. (1979). Çağdaş yönetim düşüncesinin evrimi. İÜ Yayını.
4. Baransel, A. (1974). Örgütsel etkinlik ve ölçümü, İstanbul İşletme Fakültesi Dergisi, 3(5), 61-74.
5. Cameron, K. & J. Smart. (1998), Maintaining effectiveness amid downsizing and decline in institutions of higher education, Research in Higher Education, 39(1)
6. Cameron, K. & M. Tschirhart. (1992). Post industrial Environments and Organizational Effectiveness in Colleges and Universities, Journal of Higher Education, 63(1), 87-108.
7. Cameron, K. (1978). Measuring Organizational Effectiveness in Institutions of Higher Education, Administrative Science Quarterly, 23(December).
8. Cameron, K. (1986). A Study of Organizational Effectiveness and its Predictors, Management Science, 32(1).

9. Cameron, K. S. (1986). Effectiveness as Paradox: Consensus and Conflict in Conceptions of Organizational Effectiveness, Management Science, 32(5)
10. Can, H. (2005). Organizasyon ve yönetim. Siyasal Kitabevi, 7. Baskı
11. Coşkun, C. A. (2003). Değişim çağında yönetim. Sistem Yayıncılık, 2. Baskı
12. Clott, C. B. (1995). The Effects Environment, Strategy, Culture and Resource Dependency on Perceptions of Organizational Effectiveness in Higher Educations, ASHE Conference, 2-5 November, Texsas A&M University.
13. Dean E. & Taisier F. Al-Diab. (1995). Improving Quality and Organizational Effectiveness Go Hand in Hand Through Deeming’s Management System. Journal of Business Strategies 12, No. 1 (Spring 1995): 86-98. http://www.findarticles.com
14. Devadoss, M. & R. Muth. (1984). Power, Involvement and Organizational Effectiveness in Higher Education, Higher Education, 13(4), 379-391.
15. Dicle, A. (1976). Örgütsel verimlilik ve etkinlik. Türkiye Ortadoğu Amme İdare Enstitüsü Yayını.
16. Edgar H. S. (1980). Örgütsel psikoloji. (Çev. Aylin Sağtürk- Şan Öz-Alp), İşitme Özürlü Çocuklar Eğitim ve Araştırma Vakfı.
17. Ekinci, H. & Yılmaz, A. (2002). Kamu Örgütlerinde Yönetsel Etkinliğin Artırılması Üzerine Bir Araştırma, Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 19, 35-50
18. Fjortoft, N. & J.C. Smart. (1994). Enhancing Organizational Effectiveness: The Importance of Culture Type and Mission Agreement, Higher Education, 27(4), 429-447.
19. Hammer, M. & Champy, J. (1994). Değişim mühendisliği. (Çev. Sinem Gül), Sabah Yayıncılık.
20. Hicks, H. G. (1979). Örgütlerin yönetimi. (Çev. Osman Tekok vd.), 3. Baskı, Turhan Kitabevi.
21. Hossein, E., R. Ramezanineghad, B. Yosefi, S. N. Sajjadi, E. Malekakhlagh. (2011). Compressive Review of Organizational Effectiveness in Sport, Sport Manegement International Journal, 7(1), 5-21.
22. James C. Collins & Jerry I. P. (1999). Kalıcı olmak. (Çev. Zuhal Çivi), Sistem Yayıncılık
23. Katz, D. & Kahn, R.L. (1966). Organizations and the system concept. The social psychology of organizations, NY: John Wiley and Sons Inc.
24. Koçel, T. (2010). İşletme yöneticiliği. Beta Basım A.Ş, Genişletilmiş 12. Baskı
25. Kwan, P. & A. Walker. (2003). Positing Organizational Effectiveness As A Second-Order Construct in Hong Kong Higher Education Institutions, Research in Higher Education, 448(6), 705-726.
26. Lysons, A. D. Hatherly & D. A. Mitchell. (1998). Comparison of Measures of Organizational Effectiveness in U. K. Higher Education, 36, 1-19.
27. Lysons, A. & P. Ryder. (1988). An Empirical Test of Cameron’s Dimensions of Effectiveness: Implications for Australian Tertiary Institutions, Higher Education, 17(3), 323-332.
28. Özbaşar, S. (1976). Organizasyonlarda etkinlik kavramına yaklaşımlar ve bir öneri, İstanbul Üniversitesi İşletme İktisadı Enstitüsü Organizasyon Dergisi, 1, 1-6.
29. Özdevecioğlu, M. (1999). Örgütsel Etkenlik, Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 8, 401-411.
30. Özel, M. (1998). Liderlik sanatı, İz Yayıncılık.
31. Pounder, J. S. (2002). Public Accountability in Hong Kong Higher Education: Human Resource Management Implications of Assessing Organizational Effectiveness, The International Journal of Public-sector Management,15(6), 458-474.
32. Rifkin, J.& Howard, T. (1997). Entropi. (Çev. Hakan Okay), İz Yayıncılık.
33. Robbins, S. P. (1990). Organization theory. Prentice- Hall, Inc.
34. Saito, T. & H. Muta. (1998). Effectiveness of The University of The Air of Japan, Higher Education, 35, 163-186. Şimşek, M. Ş. (1984). Yönetim bilimi-ders notları. Atatürk Üniversitesi Yayını.
35. Smart, J. C. & E. P. John. (1996). Organizational Culture and Effectiveness in Higher Education: A Test of The Culture Type” And Strong Culture Hypotheses, Educational and Policy Analysis, 18(3), 219-241.
36. Smart, J., G.D. Kuh & W. G. Tiemey. (1997). The Roles of Institutional Cultures and Decision Approaches in Promoting Organizational Effectiveness in Two-Year Colleges, The Journal of Higher Education, 68(3), 256-281.
37. Smart, J. (2003). Organizational Effectiveness of 2- Year Colleges: The Centrality of Cultural and Leadership Complexity, Research in Higher Education, 44(6), 673-703.
38. Tosun, M. (1981). Örgütsel etkililik, TODAİE.
39. Young, R. M. (1990). Scientism ın The History Of Management Theory, Science As Culture-8, 118-143.