Evalution of The Self-Efficacy of Emergency Response Teams in Educational Institutions

Abstract

Türkiye is highly susceptible to various natural disasters and emergencies due to its geological, topographical, and meteorological characteristics. This vulnerability is further intensified in urban areas where population density and socio-economic activities are concentrated. Among the most at-risk settings are primary and secondary schools, where large numbers of students gather daily, significantly increasing the potential for casualties and damage during emergencies. Ensuring the safety of these vulnerable populations and mitigating risks during such events is of critical importance. Therefore, enhancing disaster and emergency preparedness within educational institutions should be prioritized. This study aims to assess the self-efficacy levels and crisis management competencies of school emergency response teams, while also promoting awareness of the responsibilities held by school administrators and the teams under their leadership. The research was conducted during the 2022–2023 academic year and included 284 participants, comprising school administrators and teachers serving on emergency response teams across 32 schools in the Beşikdüzü and Şalpazarı districts of Trabzon Province, Türkiye. A descriptive and cross-sectional design was employed, with data collected via a general information form and the Emergency Response Team Self-Efficacy Scale. Statistical analyses were performed using SPSS version 22, incorporating descriptive statistics, independent samples t-tests, and one-way ANOVA. The results indicated that participants reported the lowest scores in the “competence” and “readiness” dimensions, while the “interest” dimension received the highest scores. Receiving basic disaster training significantly improved participants’ perceived competence and interest levels, though it did not have a significant effect on readiness. Competence levels varied significantly based on gender, age, role, and team membership, with older participants and school leaders demonstrating higher self-efficacy. However, no significant relationship was found between professional seniority and preparedness. Notably, a considerable number of participants stated that they were unaware of their specific responsibilities or fellow team members, emphasizing the need for structured training, inclusive participation, and comprehensive emergency planning that involves all school personnel.

Keywords

• Crisis
• Disaster
• Emergency
• Emergency Response Teams
• School

Kaynakça

1. Akbaba‐Altun, S. (2005). Turkish school principals’ earthquake experiences and reactions. International Journal of Educational Management.
2. Chung, S. C. & Yen, C. J. (2016). Disaster prevention literacy among school administrators and teachers: A study on the plan for disaster prevention and campus network deployment and experiment in Taiwan. Journal of Life Sciences, 10. https://doi.org/10.17265/1934-7391/2016.04.006
3. Coşkun, Ş. (2011). İlköğretim öğrencilerine verilen afet eğitimlerinin algılanmasını ölçmek üzere bir araştırma. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, Sakarya Üniversitesi Sosyal Bilimler enstitüsü, Sakarya.
4. Çelik, A. A., and Gündoğdu, K. (2022). Öğretmenlerin Afete Hazirlik Düzeyleri İle İlkokullardaki Afet Eğitimi Uygulamalarina Yönelik Görüşleri. Ağrı İbrahim Çeçen Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 8(1), 77-112.
5. Değerliyurt, Z. (2023). Afetlerin Eğitime Etkileri ve Okullarda Afet Planlanması. Turkish Studies-Educational Sciences, 18(2).
6. Demirtaş, E. S. (2020) Okullarda bulunan acil durum ekiplerinin öz yeterliliklerinin değerlendirilmesi. Yüksek Lisans Tezi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Gümüşhane Üniversitesi
7. Dirim, İ. (2011). Birinci deprem bölgesi yatılı ilköğretim bölge okul müdürlerinin acil durum yönetimi yeterliklerinin saptanması. Yüksek Lisans Tezi.
8. Dönmez, B. (2001). Okul güvenliği sorunu ve okul yöneticisinin rolü. Kuram ve uygulamada eğitim yönetimi, 25(25), 63-74.

9. Duff, D. (2006). Disasters and Emergency Management. Forensic Nursing, Jones and Barlett Publishers, London.
10. Grotberg, E. H. (2001). Resilience programs for children in disaster. Ambulatory child health, 7(2), 75-83.
11. Kadıoğlu, M. (2008). Modern, Bütünleşik Afet Yönetimin Temel İlkeleri. Afet Zararlarını Azaltmanın Temel İlkeleri, JICA Türkiye Ofisi Yayınları No: 2, Ankara, s. 1-34.
12. Karaman, Z.T. (2007) Afet Yönetimine Giriş ve Türkiye’de Örgütlenme, Bütünleşik Afet Yönetimi, (Karaman Z.T. ve Altay A. Ed.) Birleşik Matbaacılık Ltd. Şti. 2007, İzmir, 1-38.
13. Karasar, N. (1984). Bilimsel araştırma metodu. Ankara
14. Kortak, V. (2023). Sosyal bilgiler öğretmen adaylarının afetlere yönelik tutumlarının incelenmesi. Afet ve Risk Dergisi, 6(2), 448-463.
15. Kökçü, A. (2010) İstanbul’daki ortaöğretim kurumlarında afet ve acil durum hazırlıklarının değerlendirilmesi. Doktora Tezi, Marmara üniversitesi
16. Mersal, F. A. and Aly, R. A. E. S. (2016). Developing disaster management and first aid guidelines for school teachers in Cairo Egypt. Journal of Nursing Education and Practice, 6(7), 41. https://doi.org/10.5430/jnep.v6n7p41
17. Odabaş, l., and cengiz, S. (2021). Eğitim kurumları idarecilerinin kriz anında afet ve acil durumlara yönelik yeterliliklerinin değerlendirilmesi: gümüşhane ili örneği. Gümüşhane üniversitesi sağlık bilimleri dergisi, 10(3), 521-531. https://doi.org/10.37989/gumussagbil.943792
18. Okay, N. & İlkkaracan, İ. (2018). Toplumsal cinsiyete duyarlı afet risk yönetimi. Resilience, 1-12. https://doi.org/10.32569/resilience.431075
19. Öcal A. (2007). İlköğretim okullarında deprem hazırlıkları: kırıkkale il örneği. Kastamonu eğitim dergisi, 15(1), 1-12.
20. Özdamar, K. (1999). Paket programlar ile istatistiksel veri analizi-1: SPSS-MINITAB. Kaan Kitabevi.
21. Özgüven, B. (2006). İlköğretim öğrencilerine verilen temel afet bilinci eğitiminin bilgi düzeyine etkisi, Yüksek Lisans Tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi.
22. Öztürk, M. K. (2013). Sınıf öğretmeni adaylarının deprem deneyimleri üzerine bir araştırma. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 28(28-1), 308-319.
23. Ronan, K. R., Alisic, E., Towers, B., Johnson, V. A., and Johnston, D. M. (2015). Disaster preparedness for children and families: a critical review. Current psychiatry reports, 17, 1-9.
24. Shah, A. A., Gong, Z., Pal, I., Sun, R., Ullah, W., and Wani, G. F. (2020). Disaster risk management insight on school emergency preparedness–a case study of khyber pakhtunkhwa, pakistan. International journal of disaster risk reduction, 51, 101805.
25. Smith, L., & Riley, D. (2012). School leadership in times of crisis. School Leadership and Management, 32(1), 57–71. https://doi.org/10.1080/13632434.2011.614941
26. Sriskandarajah, V., Neuner, F., and Catani, C. (2015). Parental care protects traumatized Sri Lankan children from internalizing behavior problems. BMC psychiatry, 15, 1-11.
27. Şahin, C. (2002). Doğal afetler ve Türkiye. Gündüz Eğitim ve Yayıncılık.
28. Şahan, C., and Karatutlu, C. (2025). Amasya Üniversitesi Personelinin Afetlere Karşı Hazırlık, Farkındalık ve Öz-Yeterliliklerinin Değerlendirilmesi. Gümüşhane Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 16(1), 1-21.
29. Takeuchi, Y., Mulyasari, F., and Shaw, R. (2011). Roles of family and community in disaster education. Community, Environment and Disaster Risk Management, 7, 77-94.
30. Uyanıker, E. A. (2014) Yönetici hemşirelerin genel öz yeterlilik inancı ile zaman yönetimi arasındaki ilişki. Yüksek Lisans Tezi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Haliç Üniversitesi.
31. Waring, S. C., and Brown, B. J. (2005). The threat of communicable diseases following natural disasters: a public health response. Disaster Management and Response, 3(2), 41-47.
32. Watson, J. T., Gayer, M., and Connolly, M. A. (2007). Epidemics after natural disasters. Emerging infectious diseases, 13(1), 1–5. https://doi.org/10.3201/eid1301.060779
33. Ventura, G. L., and Madrigal, D. V. (2020). Awareness and practices on disaster preparedness of students of a public high school in antique. Philippine social science journal, 3(2), 45-46. https://doi.org/10.52006/main.v3i2.210
34. Yalçın, F. (2018) Acil Durumlarda Çalışanların Öz Yeterliliği: Bir Ölçek Geliştirme Çalışması. Yüksek Lisans Tezi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Üsküdar Üniversitesi
35. Zhu, T. T. & Zhang, Y. J. (2017). An investigation of disaster education in elementary and secondary schools: Evidence from China. Natural hazards, 89, 1009-1029. https://doi.org/10.1007/s11069-017-3004-2