HUKUK KLİNİKLERİ: BEKLENTİLER, UYGULAMALAR VE KKTC HUKUK FAKÜLTELERİ AÇISINDAN OLANAKLAR
Öz
Hukuk kliniği, hukuk eğitiminin geleneksel biçimine alternatif bir yaklaşım
sunan, birbiriyle bağlantılı iki önemli amaca yönelmiş bir eğitim ve öğretme
metodudur. Hukuk eğitim modelinin katı ve şekilci yaklaşımının sonucunda, hukuk
fakültesinden mezun olan öğrenciler, hukuk uygulaması hakkında bilgi sahibi
olmadan mezun olup, meslek hayatına atılmaktadır. Hukuk kliniklerinin pedagojik
hedefi meslek öğretmek ve her türlü deneyime dayalı, uygulamalı ve katılımcı
eğitimdir. Öğrencilerin çeşitli beceriler ve değerler kazanmaları amaçlanırken,
bu hedeflerin sağlanması, hukuk hizmetini alacak kişilere kaliteli bir hizmetin
verilmesi sonucunu doğuracaktır. Dolayısıyla iyi ve etkili bir hukuk eğitimi,
sunulacak adalet hizmetinin kalitesini de belirleyecektir. Bu amaçlara yönelmiş
hukuk klinikleri farklı biçimlerde sürdürülmektedir. Klinik çalışmalarının
farklı yapılanmasında o bölgenin sosyo-ekonomik ve kültürel koşulları,
dolayısıyla hukuksal bağlam önem arzetmektedir. Türkiye’de hukuk klinikleri,
hukuk eğitimindeki aksaklıkların çözümü bağlamında, son yılların önemli konu
başlıklarından biridir. Türkiye’de hukuk eğitiminin geleneksel biçimine karşı,
hukuk kliniklerinin “deneyimsel öğrenme” yaklaşımı farklı hukuk fakültelerinde
hayata geçirilmektedir. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin hibrid hukuki yapısı
ve farklı kültürlerden beslenen sosyal karakteri, adada öğrenim gören hukuk
fakültesi öğrencileri açısından, farklı bir hukuk kliniği deneyimi sağlayabilir
ve kliniklerden beklenen faydayı artıran unsurlar olarak değerlendirilebilir.
Anahtar Kelimeler
Hukuk eğitimi,hukuk klinikleri,deneyim,hukuk uygulaması,adalete erişim
Kaynakça
- Adalet Bakanlığı, Adalet Bakanlığı Stratejik Planı (2015-2019). (http://www.adalet.gov.tr/stratejikplan/AdaletBakanl%C4%B1%C4%9F%C4%B1StratejikPlan%C4%B12010-2014.pdf., erişim 17.01.2019)
- Adalet Bakanlığı, Adalet Bakanlığı Yargı Reformu Stratejisi 2015. (http://www.sgb.adalet.gov.tr/yargi_reformu_stratejisi.pdf., erişim 17.01.2019)
- AKÇAOĞLU, Ertuğrul: “Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nin Kuruluşu ve İlk Günleri.” Türkiye Barolar Birliği Dergisi, C. 21, S. 80, Ocak-Şubat 2009, s. 367–79.
- ANSAY, Tuğrul: “Hukuk Eğitiminde Reform (Bir Deneme).” Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 26, S. 1–2, 1969, s. 261–321.
- AZAPAĞASI, Alpaslan/ İNAN, Kubilay/ YILMAZ, Jale/ TOKAR GÜNEŞ, Zuhal (editörler): Uluslararası Hukuk Klinikleri Sempozyumu, Adalet Bakanlığı Strateji Geliştirme Başkanlığı, Ankara, 2017.
- BLOCH, Frank S./ MENON, N.R. Madhava: “The Global Clinical Movement.”, The Global Clinical Movement- Educating Lawyers for Social Justice, ed. BLOCH, Frank S., New York, Oxford University Press, 2011, s. 267-277.
- BLOCH, Frank S./ NOONE, Mary Anne: “Legal Aid Origins of Clinical Legal Education”, The Global Clinical Movement- Educating Lawyers for Social Justice, ed. BLOCH, Frank S., Oxford University Press, 2011, s. 153-166.
- CAN, Cahit: Hukuk Sosyolojisinin Antropolojik Temelleri ve Genel Gelişim Çizgisi, 3. baskı, Siyasal Kitabevi, Ankara, 2011.
- CAPPELLETTİ, Mauro/ GARTH, Bryant: “Access to Justice: The Newest Wave in the Worldwide Movement to Make Rights Effective”, Buffalo Law Review, C. 27, s. 181-292.
- CHODOSH, Hiram: “Hukuk Eğitimi: Trendler, Sorunlar ve Stratejiler”, Selçuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 9, S. 1–2, 2001, s. 327–36.