Bu çalışma, Türkiye’de çıraklık eğitimini tarihsel süreç ve güncel mevzuat çerçevesinde inceleyerek, çırakların hak ve yükümlülüklerini iş hukuku perspektifinden değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Çalışmada Osmanlı dönemindeki ahilik teşkilatından başlayarak Cumhuriyet dönemi ve günümüzde Mesleki Eğitim Merkezleri’ne (MESEM) kadar uzanan süreç ele alınmış, literatür taraması ve mevzuat analizi yöntemleri kullanılmıştır. Türk çıraklık mevzuatı, başta ILO’nun 208 No’lu Kaliteli Çıraklık Tavsiye Kararı olmak üzere uluslararası belgelerle karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiştir.
Çalışma, Türk çıraklık sisteminde mevzuatın dağınık ve karmaşık yapısının hak ve sorumlulukların anlaşılmasını güçleştirdiğini ortaya koymaktadır. Özellikle çalışma ve dinlenme süreleri, iş sağlığı ve güvenliği, ücret, sosyal güvenlik ve denetim mekanizmalarında muğlaklık ve eksiklikler tespit edilmiştir. Ayrıca, çırakların sendikal hakları ve örgütlenme özgürlüğü gibi uluslararası standartlarla uyumlu olmayan alanlar bulunmaktadır. Çıraklık, işçilikle benzer bir yapıya sahip olmasına rağmen iş hukuku kapsamına tam girmemesi nedeniyle, özellikle çocuk işçiliğine ilişkin sınırlamaların aşılması ve ucuz işgücü olarak kullanılma riskine açık olduğu değerlendirilmektedir. Çalışmada Türk mevzuatının güçlendirilmesi, denetim mekanizmalarının etkinleştirilmesi ve ILO standartlarıyla uyumun sağlanması gerektiği vurgulanmaktadır. Bu sayede çıraklık, sömürüye açık bir alan olmaktan çıkarak nitelikli istihdama geçişi kolaylaştıran adil bir kurum haline gelebilecektir.
Çıraklık Mesleki Eğitim Çırakların Korunması Çırakların Hakları ILO’nun 208 sayılı Tavsiye Kararı
This study aims to examine apprenticeship training in Türkiye within the framework of its historical development and current legislation, evaluating the rights and obligations of apprentices from the perspective of labour law. The research traces the evolution of apprenticeship from the Ottoman guild structures through the Republican era to contemporary Vocational Training Centres (Mesleki Eğitim Merkezleri – MESEM), employing both a literature review and legal analysis. Turkish apprenticeship legislation is assessed in a comparative context alongside international instruments, particularly the ILO’s Quality Apprenticeships Recommendation No. 208.
The study demonstrates that the fragmented and complex nature of Turkish apprenticeship legislation complicates the clear understanding of apprentices’ rights and responsibilities. Notable ambiguities and gaps are identified in areas such as working and rest hours, social security, occupational health and safety, remuneration, and inspection mechanisms. Moreover, certain aspects, including apprentices’ trade union rights and freedom of association, are not fully aligned with international standards. Although apprenticeship resembles employment in many respects, it does not fall entirely within the scope of labour law, making it vulnerable to circumvention of restrictions on child labour and to exploitation as a source of cheap labour.
The study emphasizes the need to strengthen Turkish legislation, enhance inspection and monitoring mechanisms, and ensure compliance with ILO standards. Such measures would transform apprenticeship from a potentially exploitative practice into a fair and structured institution that facilitates the transition to skilled employment.
Apprenticeship Vocational Education Protection of Apprentices Rights of Apprentices ILO Recommendation No. 208
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Çalışma Ekonomisi |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 24 Ağustos 2025 |
| Kabul Tarihi | 10 Kasım 2025 |
| Erken Görünüm Tarihi | 12 Aralık 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 18 Aralık 2025 |
| DOI | https://doi.org/10.26745/ahbvuibfd.1771408 |
| IZ | https://izlik.org/JA56KN74WA |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 27 Sayı: 3 |