Türkiye’de Siyasal Parti Kadın Kollarının Sosyal Medya Kullanım Pratiklerinin Toplumsal Cinsiyet Yaklaşımı Bağlamında Analizi

Öz

Bu çalışmada sosyal medya ortamlarından biri olan Twitter’ın Türkiye’de siyasal partilerin kadın kolları ve kadın kolları başkanları tarafından kullanımı toplumsal cinsiyet yaklaşımı bağlamında incelenmektedir. Çalışmada kadının toplumsal yaşamın her alanında görünür olma adına verdiği mücadelede önemli bir mevzi olma ve kadınlara yönelik politik söyleme etki etme potansiyeli olan kadın kollarının yeni medyanın olanaklarını hangi amaçlarla ve ne şekilde kullandığı sorularına yanıt aranmıştır.  Bu doğrultuda çalışmanın ilk aşamasında siyasal partilerin kurumsal kadın kollarının ve bu kolların başkanlarının resmi hesaplarından 1-31 Mart 2018 tarihleri arasında yapılan gönderiler/paylaşımlar içerik çözümlemesi yöntemiyle incelenmiştir. İkinci aşamada ise 8 Mart Dünya Kadınlar Günü kapsamında paylaşılan gönderiler amaçlı örneklem yoluyla tespit edilerek söylem çözümlemesine tabi tutulmuştur. Bulgular kadın kollarının sosyal medyayı öncelikle kullanıcıları bağlı bulundukları parti liderinin, partinin ve kendi örgütlerinin etkinliklerinden haberdar etme ve icraatları hakkında bilgilendirme amacıyla kullandıklarını ortaya koymuştur. Söylem çözümlemesi ise kadın kollarının bağlı bulundukları partinin kadına yönelik bakış açısının dışına çıkamadığını göstermektedir.  

Anahtar Kelimeler

• Twitter,sosyal medya,yeni medya,toplumsal cinsiyet

Kaynakça

1. Altındal, Y. (2007). Kadının siyasal katılımı bağlamında partilerin kadın kollarının sosyolojik açıdan değerlendirilmesi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Adnan Menderes Üniversitesi, Aydın.
2. Aygül, E. (2013). Yeni medyada nefret söyleminin üretimi: Bir toplumsal paylaşım ağı olarak Facebook örneği (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Gazi Üniversitesi, Ankara.
3. Aziz, A. (2013). Siyasal iletişim. Ankara: Nobel Yayıncılık.
4. Bayraktutan, G., Binark, M., Çomu, T., Doğu, B., İslamoğlu, G., Aydemir, A.T. (2012). Sosyal medyada 2011 genel seçimleri: Nicel-nitel arayüz incelemesi. Selçuk İletişim, 7 (3), 5-29.
5. Bayraktutan, G., Binark, M., Telli Aydemir, A., Çomu, T., Doğu, B., İslamoğlu, G. (2013). Sosyal medya ortamlarının siyasal iletişim uygulamaları açısından incelenmesi: Türkiye’de 2011 genel seçimlerinde Facebook ve Twitter’ın siyasi partiler ve liderler tarafından kullanılması. Ankara: TÜBİTAK. Proje No: 111k263.
6. Berber N. (2017). 1980’ler feminist hareket yeniden. Erişim adresi https://tr.boell.org/tr/2017/09/18/1980ler-feminist-hareket-yeniden
7. Bhasin, K. (2003). Toplumsal cinsiyet. K. Ay (Çev.) İstanbul: Kadınlarla Dayanışma Vakfı Yayınları.
8. Binark, M. (2007). Yeni medya çalışmaları. M. Binark (Der.). Yeni medya çalışmaları (s. 5-21) içinde. Ankara: Dipnot Yayınları.

9. Bora, A. (2004). Kamusal alan sahiden ‘kamusal’ mı? M. Özbek (Ed.). Kamusal alan (s.529-539) içinde. İstanbul: Hil Yayın.
10. Çomu, T. (2012). Video paylaşım ağlarında nefret söylemi: Youtube örneği (YayımlanmamışYüksek Lisans Tezi). Ankara Üniversitesi, Ankara.
11. Çomu, T ve Halaiqa İ. (2014). Web içeriklerinin metin temelli çözümlemesi. M. Binark (Der.) Yeni medya çalışmalarında araştırma yöntem ve teknikleri (s.26-8) içinde. İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
12. Dökmen, Z.Y. (2009). Toplumsal cinsiyet sosyal psikolojik açıklamalar. İstanbul: Remzi Kitabevi.
13. Fairclough, N. ve Wodak, R. (1997). Critical discourse analysis. T. Van Dijk (Ed.) Discourse as social interaction (s. 258-284) içinde. London: Sage Publications.
14. Gazioğlu Terzi, E. (2014). Politik söylemde kadın: 1980’li yılların meclis tutanaklarında kadınlara ilişkin söylem. Karadeniz Uluslararası Bilimsel Dergi, 1 (21), 86-99.
15. İnal, A. (1996). Haberi okumak. İstanbul: Temuçin Yayınları.
16. Kadının İnsan Hakları Yeni Çözümler Derneği (2011, 10 Haziran). Kadından sorumlu devlet bakanlığının kapatılmasına karşıyız! Erişim adresi: http://www.kadinininsanhaklari.org/arsiv/imzacisi-oldugumuz-basin-aciklamalari/
17. Phillips, A. (1995). Demokrasinin cinsiyeti. A. Türker (çev.) İstanbul: Metis Yayınları.
18. Sancar, S. (1997). Siyasal yaşam ve kadınlara destek politikaları. Ankara: Kadının Statüsü ve Sorunları Genel Müdürlüğü Yayınları.
19. Sancar, S. (2008). Türkiye’de kadınların siyasal kararlara eşit katılımı. Toplum ve Demokrasi, 2 (4), 173-184.
20. Tekeli, Ş. (1995). 1980’ler Türkiye’sinde kadınlar. Ş. Tekeli (Ed.). 1980’ler Türkiye’sinde kadınlar (s.15-51) içinde. İstanbul: İletişim Yayınları.
21. Tokgöz, O. (1993). Siyasal reklamlarda kadın söylemi ve kadın imgeleri örnek olay olarak 1987 ve 1991 genel seçimleri. İLEF Yıllık 92 (s.373-385) içinde. Ankara: Ankara Üniversitesi Basımevi.
22. Tokgöz, O. (1994). Kadın seçmen imgesi: Türkiye’de kadının bireysel siyasal katılımı üzerine bir deneme. Amme İdaresi Dergisi, 27(4), 97-115.
23. Tunalı, A.C. (1996). Türkiye’de feminizm hareketi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Akdeniz Üniversitesi, Antalya.
24. Vural Dinçkol, B. (1998). Kadının hukuksal statüsünün tarihsel gelişimi. O. Çiftçi. (Ed.) 20. Yüzyılın sonunda kadınlar ve gelecek (s.35-51) içinde. Ankara: Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsü.
25. Yuval-Davis, N. (2016). Cinsiyet ve millet. A. Bektaş (Çev.) İstanbul: İletişim Yayınları.