Empati Kavramını Dostoyevski’nin Roman Kahramanı Prens Mışkin Odağında Bir Okuma Denemesi

Today, desolation in social interaction and communication has necessitated a deep understanding of the concept of empathy. We need to be able to see the central role of empathy, an important human capacity against reification and alienation, in our lives. The absence of empathy in the development of the individual since childhood inhibits emotions and connection to intrinsic life, causing identification with authority as a survival

strategy. The individual can direct hate arising due to the inhibition to others who show his/her victimhood, weakness and despair or to himself/herself. These destructive

impulses emerge as different forms of violence. It is necessary for the individual to recognize, question and transform the prevailing social system and values as the causes of the destructiveness he/she can see in himself/herself and in others. Our ability to sense ourselves freely, to experience our human existence and to reveal our human potential depends on the effectiveness and content of our social relations and communications. A wealth of impression and experience of human relations created by literary works, especially in social conditions where communication becomes desolate, is powerful enough to remind us of our human existence. This study is a small contribution for the revival of affinity, love, understanding, and responsibility in our social life.

Günümüzde, toplumsal etkileşim ve iletişimdeki ıssızlık empati kavramının derin bir kavranışını ihtiyaç haline getirmiştir. Şeyleşme ve yabancılaşmaya karşı önemli bir insani yeti olan empatinin hayatımızdaki merkezi rolünü görebilmemiz gerekmektedir. Bireyin çocukluktan itibaren gelişiminde empatinin olmayışı duyguları ve içsel yaşantısı ile bağ kurmasını engellemekte, hayatta kalma stratejisi olarak otoriteyle özdeşleşmesine neden olmaktadır. Birey bu engellenmenin açığa çıkardığı nefret duygularını kendi kurban oluşunu, zayıflığını ve çaresizliğini ona gösteren diğerlerine ya da kendine yöneltebilmektedir. Bu yıkıcı dürtüler şiddetin değişik biçimleri olarak açığa çıkmaktadır. Bireyin kendisinde ve diğerlerinde görebildiği yıkıcılığın nedenleri olarak toplumsal sistemin örgütlenme biçimi ve egemen toplumsal değerleri fark etmesi, sorgulaması ve dönüştürmesi gerekmektedir. Kendiliğimizi özgürce duyumsayabilmemiz, insan oluşumuzu deneyimlememiz ve insani potansiyellerimizi açığa çıkarabilmemiz toplumsal ilişki ve iletişimlerimizin etkinliği ve içeriğine bağlıdır. Yazınsal yapıtların yarattığı insani ilişkilere dair izlenim ve deneyim zenginliği; özellikle ietişimin ıssızlaştığı toplumsal koşullar içerisinde bize insan oluşumuzu yeniden hatırlatabilecek güçtedir. Bu çalışma, toplumsal hayatımızda yakınlık, sevgi, anlayış ve sorumluluğun yeniden canlanmasına küçük bir katkı çabasıdır.