Türk Sinemasında Yerelliğin Temsilleri

Sinema, içinde bulunduğu toplumun kimliği, hafızası, geleneği, değerleri ve kültürel koşulları içerisinde biçimlenirken, aynı zamanda kolektif düşünce yapısını ve dili şekillendiren bir işleve sahiptir. İçinden çıktığı kültüre dair bir bakış içeren sinemayı okumak, yerel olanı görme biçimleri hakkında çıkarım yapmaya olanak sağlar. Türk sinemasında geçmişten günümüze gerek yapımcıların gerekse seyircinin tercih ettiği türlerin başında komedi gelir. Öyle ki, komedi unsurlarının ve mizahi anlatım biçimlerinin farklı türler içerisinde görünür olması günümüz Türk sinemasında da geçerliliğini korur. Bu çalışma, Türk sinemasında komedi unsurlarının yer aldığı filmlerin yerellik kavramını nasıl aktardıklarını karakter, tema ve içerdikleri temsiller ışığında analiz etmeyi hedeflemektedir. Yerelliğin temsilleri ekseninde çalışmada, klasik dönemden Aynaroz Kadısı (Muhsin Ertuğrul,1938), Ah Güzel İstanbul (Atıf Yılmaz, 1966), Dolap Beygiri (Atıf Yılmaz, 1982), Muhsin Bey (Yavuz Turgul, 1987) başlıklı filmler, 2000 sonrası Türk sinemasından Vizontele (Yılmaz Erdoğan, Ömer Faruk Sorak, 2000) ve Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak (Ahmet Uluçay, 2004) filmleri betimsel analiz yöntemiyle değerlendirilecektir. Anahtar Kelimeler: Türk Sineması, Komedi, Yerellik, Temsil, Film Okuması

While cinema is shaped by the identity, memory, tradition, values and cultural conditions of the society in which it exists, it also has a function that shapes the collective mindset and language. Reading cinema, which includes a view of the culture from which it emerges, allows us to make inferences about the ways of seeing the local. In Turkish cinema, comedy is one of the genres preferred by both producers and audiences from past to present. In fact, the visibility of comedy elements and humorous narrative forms in different genres is still valid in today's Turkish cinema. This study aims to analyze how films with comedy elements in Turkish cinema convey the concept of locality in the light of their characters, themes and representations. In the axis of representations of locality, the study analyzes films from the classical period such as Aynaroz Kadısı (Muhsin Ertuğrul, 1938), Ah Güzel İstanbul (Atıf Yılmaz, 1966), Dolap Beygiri (Atıf Yılmaz, 1982), Muhsin Bey (Yavuz Turgul, 1987), and the post-2000 Turkish cinema films Vizontele (Yılmaz Erdoğan, Ömer Faruk Sorak, 2000) and Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak (Ahmet Uluçay, 2004) will be evaluated. Keywords: Turkish Cinema, Comedy, Locality, Representation, Film Reading