Transformation in Regional Development Policy: New Regionalism Approach and It’s Reflections in Turkey

Abstract

As a result of development’s being a dynamic concept, aims and strategies differ globally within time. In the period that extending to the 2^nd World War, in economic analysis the concept of time emphasized instead of the concept of location. Regional development which takes places in the center of development, has took the attention of economists and politicians because of observed development difference across locations in post period of 2^nd World War. This inequality which is tried to be explained in basis of location, brought important transformations in political approachs applied. The theoric and political approachs which is developed intended for localization by moving away from centralisation, provided arising of both new theories and new institutions. In this study, on the one hand, the theoretical transformation which experienced during the transition period from Traditional Regionalism to the New Regionalism is being analysed, on the other hand reflections which this transition has created upon regional development policy in Turkey are revealed.

Keywords

• New regionalism,Traditional Regional Approach,Regional Development

Bölgesel Kalkınma Politikalarındaki Dönüşüm: Yeni Bölgecilik Yaklaşımı ve Türkiye Yansımaları

Öz

Kalkınmanın dinamik bir olgu olması, zaman içinde hedef ve stratejilerin de değişmesine neden olmaktadır. II. Dünya Savaşı’na kadar uzanan dönemde iktisadi analizlerde mekân yerine zaman kavramına önem verilmiştir. Kalkınmanın temelinde yer alan bölgesel kalkınma, özellikle II. Dünya Savaşı sonrasında mekânlar arasında gözlemlenen kalkınma farklılıkları nedeniyle iktisatçıların ve politika yapıcıların dikkatlerini çekmiştir. Mekânsal temelli olarak açıklanmaya çalışılan bu eşitsizlik uygulanan politik yaklaşımlarda da önemli dönüşümleri beraberinde getirmiştir. Merkeziyetçilikten uzaklaşarak giderek yerelleşmeye dönük geliştirilen teorik ve politik yaklaşımlar hem yeni kuramların hem de yeni kurumsal oluşumların ortaya çıkmasını sağlamıştır. Bu çalışmada Geleneksel Bölgecilikten,  Yeni Bölgecilik akımına geçişte yaşanan teorik dönüşümler incelenirken bu dönüşümlerin Türkiye’deki bölgesel kalkınma politikaları üzerinde yaratmış olduğu yansımalar ortaya konmaktadır. 

Anahtar Kelimeler

• Yeni bölgecilik,Geleneksel bölge yaklaşımı,Bölgesel kalkınma

Kaynakça

1. Aktakaş, B.G (2006).Bölgesel Yerel Kalkınma, Bölgesel Gelişme İçin Bir Model, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Adana, s.30
2. Apan, A. (2004). Bölge Kavramı ve Bölgesel Kalkınma Ajansları, Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, Cilt 13, Sayı4, Ekim, 39-58
3. Arrow, K. J.(1962). The Economic İmplications of Learning by Doing. Review of Economic Studies, 29, p.155 CKA, http://www.cka.org.tr/dosyalar/RIS_Mersin_Ar-Ge_ve_Inovasyon_MDA.pdf, Ulaşım Tarihi: 12.01.2018)
4. Çakmak, H. K. & Erden, L. (2004). Yeni Bölgesel Kalkınma Yaklaşımları ve Kamu Destekleme Politikaları: Türkiye'den Bölgesel Panel Veri Setiyle Ampirik Bir Analiz. Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 6(3), s.83
5. Danson, M.,Whittam, G., (1999). Regional Governance, Institutions and Development, Regional Research Institute, West Virginia University
6. Dinler, Z. (2001).Bölgesel İktisat, Bursa: Ekin Kitabevi Yayınları, s.407
7. Dinler, Z. (2010).Cumhuriyetimizin Kuruluşundan Günümüze İzlenen Bölgesel Kalkınma Politikaları ve Kalkınma Ajansları, Türkiye'de Bölgesel Kalkınmanın Yeni Örgütleri: Kalkınma Ajansları, ed. Birol Akgül & Nısfet Uzay. Bursa: Ekin Yayınevi, s.53
8. DPT (2000). Sekizinci Beş Yıllık Kalkınma Programı, Bölgesel Gelişme Özel İhtisas Komisyonu, Ankara. DPT, IX Beş Yıllık Kalkınma Planı (2007-2013), Ankara, 2006, s.46

9. DPT, İkinci Beş Yıllık Kalkınma Plânı (1968-1972), Ankara, 1968, s. 263-268
10. DPT, V. Beş Yıllık Kalkınma Plânı (1985-1989), Ankara, Yayın No: 1974, s.161,163.
11. DPT, VIII. Beş Yıllık Kalkınma Planı (2001-2005), Ankara 2000, s.63.
12. DPT, X Beş Yıllık Kalkınma Planı (2014-2018), Ankara, 2013, s.65
13. Dulupçu, M. A., Sungur, O. Keskin, H. (2010). Bölgesel Kalkınmada Yeni Yaklaşımlar ve Türkiye'de Kalkınma Planlarına Yansımaları: Kalkınma Planlarının Yeni Teoriler Açısından Değerlendirilmesi. 6. Ulusal Coğrafya Sempozyumu Ankara Üniversitesi Türkiye Coğrafyası Araştırma ve Uygulama Merkezi, Ankara
14. Erakbaş, Mümin, http://blog.erakbas.com/washington-uzlasmasi-ve-imf-turkiye-iliskileri/, Ulaşım Tarihi: 10.01.2018
15. Erkut, G. ve Gönül, D. (2010).Türkiye'de ve Dünya'da Bölge Planlama Politikalarının Evrimi ve İzmir Kalkınma Ajansı Deneyiminden Yansıyanlar./Türkiye'de Bölgesel KalkınmanınYeni Örgütleri: Kalkınma Ajansları, ed. Birol Akgül &Nısfet Uzay. Bursa: Ekin Yayınevi, s.381
16. Ertugal, E. (2005). Europeanisation of Regional Policy and Regional Governance: The Case of Turkey, European Political Economy Review, s.3.
17. Erzi, G. (2004).Türkiye’nin Bölgesel Gelişim Süreci ve Yeni Bölgecilik, Yayınlanmış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Teknik Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, İstanbul, s.15
18. Foray.,David P.A ve Hall., B.(2009). Smart Specialisation- the Concept, Knowledge Econimists Policy Brief n:9. 3. Akt: Kutgi, Demet ve Işık Maden, Selen (2018), Bölgesel Yenilik Sistemlerinde Yeni Bir Yaklaşım: Akıllı Uzmanlaşma Stratejisi ve Teorik Temelleri, Dumlupınar sosyal Bilimler Dergisi
19. Gök, T. (2009). RIS Mersin Projesi Üzerine Bir Özet Değerlendirme, TMMOB Şehir Plancıları Odası Dergisi, 47, s. 3
20. Göktaş, Ö. (2005). Türkiye Ekonomisinde Büyüme İle İşsizlik Oranları Arasındaki Nedensellik İlişkisi, İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi Ekonometri ve İstatistik Dergisi, Sayı 2, s. 66.
21. Göktürk, A. (2006).Bölgesel Dengesizliğe Küreselleşme-Yerelleşme Penceresinden Bir Bakış, “Bölgesel Kalkınma Politikalar ve Yeni Dinamikler”, Derin Yayınları, İstanbul, s. 24.
22. Güler Birgül A. vd.(2005). Bölge Kalkınma Ajansları Nedir? Ne Değildir?, Paragraf Yayınevi, Ankara, s.147,148
23. Hirschman, A. O (1959). TheStrategy of Economic Development, New Haven http://www.cka.org.tr/dosyalar/RIS_Mersin_Ar-Ge_ve_Inovasyon_MDA.pdf,(Ulaşım Tarihi: 12.01.2018, s.8-13)
24. Ildırar, M. (2004). Bölgesel Kalkınma ve Gelişme Stratejileri, Nobel YayınDağıtım, Ekim, Ankara
25. Kar, M. ve Ağır, H. (1998).Türkiye‟de Beşeri Sermaye Ve Ekonomik Büyüme: Nedensellik Testi (Neo-Klasik Büyüme Teorisi), KSÜ Yayınları, s.3.
26. Kaya, A. ve Bafoil. F. (2009). Bölgesel Kalkınma ve Avrupa Birliği: Karabük, Valenciennes ve Katowice Karşılaştırmalı Analizi, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları 280, İstanbul, 2009, s.28
27. Kaya, K. (2007). Bölgesel Kalkınmada Yeni Bir Model; Kalkınma Ajansları ve Türkiye’de Uygulanabilirliği, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Atılım Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara
28. Kibritçioğlu, A. (1998). İktisadi Büyümenin Belirleyicileri ve Yeni Büyüme Modellerinde Beşeri Sermayenin Yeri, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, Ocak-Aralık Cilt 53, Ankara, ss. 207-230.
29. Krugman, P. (1991). Geography and Trade. Cambridge: MIT Press
30. Kumral, N. (2008).Bölgesel Rekabet Gücünü Artırmaya Yönelik Politikalar, https://www.researchgate.net/publication/5012185, pdf. 6-9, Ulaşım Tarihi: 12.12.2017
31. Kumral, N. ve Güçlü M. (2015).Akıllı Uzmanlaşmaya Yönelik Bölgesel Araştırma ve Yenilik Stratejisi Hazırlama Kılavuzu, http://www.iibf.ege.edu.tr/economics/papers/wp15-01.pdf, Ulaşım Tarihi: 12.01.2018, s.8-12
32. Lucas, R. E. (1988). On the Mechanics of Economic Development. Journal of Monetary Economics, p.17
33. Mccann, P., Ortega-Argiles, R. (2011), Smart Specialisation, Regionaland Applications to EU Cohosion Policy, Economic Geography Working Paper 2011.
34. Okcu, M., Dulupçu, M.A. ve Gül, H. (2005).“Türkiye‟de bölgeselleşme mi bölgeselcilik mi? ayrımlar ve açılımlar”, KEAS'05: Kentsel Ekonomik Araştırmalar Sempozyumu-II, 13-16 Haziran, Denizli. Özen, Pınar (2005). Bölge kalkınma Ajansları, TEPAV,
35. http://www.tepav.org.tr/upload/files/1271245092r8246.Bolgesel_Kalkinma_Ajanslari.pdf, s.5, Ulaşım Tarihi: 09.12.2017
36. Paxton John, European Communities, International Organizations Series Selective, Critical, Annotated Bibliographies, Volume 1, Clio Press, United States of America, 1992, s.213
37. Pike, A.,Rodrigez, P. A. And Tomaney, J. (2011).Handbook of Local and Regional Development, Routledge.
38. Rodrik, D. (2006). Goodbye Washington Consensus, Hello Washington Confusion? A Review of the World Bank’s Economic Growth in the 1990s: Learning From A Decade of Reform, Journal of Economic Literature, XLIV (December), p.977
39. Romer, P. M. (1990).Endogenous Technological Change. Journal of Political Economy, p.99 Şimşek, Orhan (2017). Washington ve Post-Washington Uzlaşmaları Çerçevesinde Neoliberalizmde Devletin Rolü, Karatahta İş Yazıları Dergisi Sayı: 7/ Nisan 2017, s.181
40. Taban, S. (2010). İçsel Büyüme Modelleri ve Türkiye. Bursa: Ekin Yayınevi
41. Tekeli, İ.,(1972). Bölge Planlama Üzerine, İTÜ Mimarlık Fakültesi Yayını, İstanbul.
42. Tüylüoğlu, Ş. ve Karataş, D. N. (2006). Bölgesel kalkınma ve ekonomik durgunlaşma süreci: Zonguldak örneği. Amme İdaresi Dergisi, 39(4), s.224.