Gürcistan Dış Politikasının Değişen Dinamikleri: Batı ile Bütünleşmeden Demokratik Gerilemeye Doğru

Bu makale, Gürcistan’ın Sovyetler Birliği sonrası dönemdeki dış politika yönelimini iç ve dış dinamiklerin kesişimine odaklanarak neoklasik realist bir kuramsal çerçeveyle analiz etmektedir. Gürcistan gerek coğrafi olarak gerekse sahip olduğu kaynaklar ve imkanlar bakımından jeopolitik risklere açık küçük ölçekli bir devlettir. Gürcistan’ın 2003 Gül Devrimi sonrası benimsediği Batı yanlısı dış politika yönelimi temelde Avrupa-Atlantik bütünleşmesi ve egemenliğin korunması hedefleriyle şekillenmiştir. Ancak 2012’de Gürcü Rüyası Partisi’nin iktidara gelişiyle birlikte Rusya’ya dair pragmatik bir dış politika stratejisi vurgulanmış ve Rusya ile normalleşme arayışı ülkenin dış politika söyleminde ağırlık kazanmıştır. 2019 sonrası dönemde ülkede belirginleşen demokratik gerileme ve kötüleşen jeopolitik dinamikler özellikle Ukrayna Rusya Savaşı ile birlikte daha da derinleşmiş ve Batı karşıtı bir dış politika söylemine ve Batı ile bütünleşme hedefinden kopuşa zemin hazırlamıştır. Tüm bu dinamiklerden hareketle bu çalışma, Gürcistan’ın dış politikasındaki değişiminin ardındaki çok katmanlı nedenleri ve dış politika söylemindeki dönüşümleri üç tarihsel kırılma ekseninde doküman analizi ve tematik analiz yöntemleriyle incelemektedir.

This article analyses the evolution of Georgia’s foreign policy in the post-Soviet era through a neoclassical realist perspective, focusing on the interplay between domestic and external factors. As a small state vulnerable to geopolitical risks, Georgia has pursued a pro-Western orientation since the 2003 Rose Revolution, prioritizing Euro-Atlantic integration and its sovereignty. The 2012 electoral victory of the Georgian Dream Party marked a strategic shift toward pragmatic engagement with Russia, introducing a normalization agenda into foreign policy discourse. Since 2019, democratic backsliding and deteriorating geopolitical conditions—particularly amid the Russia-Ukraine war—have intensified anti-Western rhetoric and distanced the country from its Euro-Atlantic integration goals. By employing document and thematic analysis, this study examines the multilayered drivers behind Georgia’s foreign policy transformation across three key historical turning points.