“SANA ‘RUH’ HAKKINDA SORU SORUYORLAR. DE Kİ: RUH, RABBİMİN EMRİNDENDİR VE BU MEVZUDA SİZE İLİM ADINA AZ BİR ŞEY VERİLMİŞTİR.” (İSRÂ, 85) ÂYETİNDEKİ RUH’TAN MAKSAT NEDİR?
Öz
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- AHMED İBN HANBEL. (1985). Müsned. Beyrût. ALBAYRAK, H. (1993). Kur'an'da İnsan-Gayb İlişkisi. İstanbul. ALİ EL-MÜTTAKÎ. (1985). Kenzü’l- Ummâl. Beyrut. ALPER, H. (2008). DİA “Ruhulemîn” mad. İstanbul, 35/216. ATEŞ, S. (1988). Yüce Kur'ân'ın Çağdaş Tefsiri. İstanbul. BAKKAL, A. (2009). Tarihten Günümüze Kur'an İlimleri ve Tefsir Usûlu. İstanbul. BEYHAKÎ, A. b. H. (1405/1984). Kitâbü’l-Esmâʾ ve’s-Sıfât. Beyrut. BUHÂRÎ. (trs). Sahîh. İstanbul. CERRAHOĞLU, İ. (1971). Tefsir Usûlü. Ankara. CEYHAN, M. A. “Allah – İnsan İletişimi Açısından Vahiy”. Kader. cilt.16, sayı.2. ÇETİNER, B. (trs). Esbab-ı Nüzûl. İstanbul. DALKILIÇ, M. (2004). “Ruh Bir Gayb Problemi midir? (İslam Kelamındaki Ruh Görüşlerinin Epistemolojik Çerçevesi)”. İslam Düşüncesinde Gayb Problemi-II, Tartışmalı İlmi Toplantı. İstanbul. DÂMEĞÂNÎ. (1983). Kâmûsu’l-Kur’ân. Beyrût. DEMİRCİ, M. (2015). Kur’ân Tarihi. İstanbul. DÜNDAR, M. (2018). “İlahi Hitap - Ruh İlişkisi”. Journal Of Institute Of Economic Development And Social Researches: Vol:4 / Issue:13. EBUSSUÛD EFENDİ, (trs). İrşâdu’l- Akli’s-Selîm ilâ Mezâye’l- Kitâbi’l- Kerîm. Beyrut. FÎRUZABÂDÎ, M. M. b. Y. (1986). el-Kâmusu’l-muhît. Beyrut, vhy mad. GÜMRÜKÇÜOĞLU, S. (2013). “Kur’an’da Allah ve İnsan Arasındaki İletişim Kodları”, The Journalof Academic Social Science Studies, 6/4, (Nisan). HÂKİM. (trs). Müstedrek. Beyrût. HARMAN, Ö. F. (2008). DİA, “Ruhu’l-kudüs” mad. İstanbul, 35/216. İBN ÂŞÛR, M. T. (2000). et-Tahrîr ve’t-tenvîr. Beyrut. İBN HALDUN. (1986). Mukaddime, (çev. Zakir Kadiri Ugan). Ankara. İBN KESÎR. (trs). Tefsîru’l- Kur’âni’l- Azîm. Kâhire. İBN MANZUR. (1956). Lisanü’l ‘arab. vhy mad. Beyrut. İBNÜ’L-CEVZÎ. (1987). el-Vücûh ve’n-Nezâir. Beyrût. İSFAHÂNÎ, R. (1961). el-Müfredât fî Garîbil-Kur'ân. Ruh mad, Mısır. KİRMÂNÎ, Ş. (1981). Sahihü’l-buhari bi-şerhi’l-kirmani. Beyrut. MÂTÜRÎDÎ. (2004). Teʾvîlâtü’l-Ḳurʾân. Beyrut. MERÂGÎ, A. M. (1984). Tefsîrü’l-Merâgî. Beyrut. MEVDÛDÎ. (1986). Tefhîmu’l-Kur’ân, (trcm: M. Han Kayanî ve diğerleri). İstanbul. MUKÂTİL, İ. S. (2011). el-Eşbâh ve’n-Nezâir. Riyâd. MUSTAFA ABDÜRRÂZIK. (1977). ed-Dîn ve’l-vaḥy ve’l-İslâm. Kahire. MÜSLİM. (trs). Sahîhu Müslim. Beyrut. NEYSABURÎ. (trs). Vucûhu’l-Kur’ân. Meşhed. RÂZÎ, F. (1981). Mefâtîhu’l-Gayb. Beyrut. SARMIŞ, İ. (2007). “Ruh Kavramının Kur’an’daki Karşılığı”. Haksöz Dergisi. Sayı: 192, Mart . SOFUOĞLU, M. (1981). Tefsire Giriş. İstanbul. SUYÛTÎ. (1990). Lübâbü’n- Nükûl. Beyrût. ŞAHİN, İ. (2013/1). “Kur’an Ekseninde Ruh Kavramının Anlam Çerçevesi”. Şırnak Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi. Yıl: 4 Cilt: IV Sayı: 7. TABERÎ. (1986-87). Câmiu’l-Beyân. Beyrut. TİRMİZÎ. (1992). Nevâdiru’l-usûl fî ehâdisi’r-Rasûl. Beyrut. ÜNAL, A. (1999). Kur’ân’da Temel Kavramlar. İzmir. ÜNVER, M. (1996). Kur’an’ı Anlamada Siyakın Rolü, Ankara. VÂHİDÎ. (1991). Esbâb-ı Nüzûl. Demmâm. YAR, E. (2000). Ruh-Beden İlişkisi Açısından İnsanın Bütünlüğü Sorunu, Ankara. YAVUZ, Y. Ş. (2018). DİA, “Ruh” mad., 35/187. Ankara. YAVUZ, Y. Ş. (2012). DİA, “Vahiy” mad. 42/440. İstanbul. YAZIR, M. H. E. (1979). Hak Dini Kur’ân Dili. İstanbul. YILDIRIM, S. (2002). Kur’ân-ı Hakîm ve açıklamalı Meâli. İstanbul. YILDIRIM, S. (2009). Kur’an-ı Kerim ve Kur’an İlimlerine Giriş. İstanbul. ZEMAHŞERÎ. (1966). el-Keşşaf Hakâiku Gavâmizi’t- Tenzîl ve Uyûni’l- Ekâvîli fî Vucûhi’t- Te’vîl. Mısır. ZERKEŞÎ, E. A. B. M. (1972). el-Burhân fî ‘ulûmi’l- Kur’ân. Beyrut
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Davut Aydüz
Bu kişi benim
0000-0003-2988-3938
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
30 Nisan 2021
Gönderilme Tarihi
1 Mart 2021
Kabul Tarihi
1 Nisan 2021
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2021 Cilt: 8 Sayı: 2