POSTMODERN SANAT BAĞLAMINDA İLETİŞİMSİZLİK ve “ÇÖP EV”

Öz

Öz                              

Modern dönemde ideal insan ve doğa tiplemeleri yerine zayıf, değersiz, kötü, güçsüz, bayağı ve basit ele alışlara yönelim artmıştır. Bundan dolayı modern sanat, son zamanlarda kötümser olarak tanımlanmıştır. Bireysel yalnızlığın kara bir örtü gibi insanları sarması, teknolojik rahatlık sonucu oluşan kayıtsızlık, modernizmin ideal insan ve düzen yaratma çabalarının yıkımla sonuçlanması üzerine oluşan hayal kırıklığı ve süratle gelişen pop kültürü, sanatı sorgulamaya, başka bir değişle yeni arayışlara itmiştir.

            Bu çalışmanın amacını, dönemin toplumsal buhranlarının, postmodern sanat anlayışıyla yansıtılması düşüncesi oluşturur. “Çöp ev” şeklinde kavramsallaşan istifçilik anlayışının yalnızlık, korku bağlamında sanatın diliyle ifadesi söz konusudur. 2002 yılında sanatsal bir eylem olarak gerçekleştirilen çalışmanın toplumsalı deşifre etmesinin yanı sıra sanat söylemi/dili olarak incelenmesinin gerekleri ortaya konulmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Postmodernizm,sanat,istifçilik,çöp ev

Kaynakça

1. AKAY Ali (1997); Postmodern Görüntü, Bağlam Yayıncılık, İstanbul
2. BATUR Enis (1999); Modernizmin Serüveni, YKY., İstanbul
3. BAUMAN Zygmunt (1997); Modernite ve Holocaust, (Çev. Süha Sertabipoğlu), Sarmal Yayınevi, İstanbul
4. GERMANER Semra (1997); 1960 Sonrası Sanat, Kabalcı Yayınevi, İstanbul
5. JAMESON F., J. –F Lyotard, J.Habermas (1994); Postmodernizm, Der. Necmi Zeka, Kıyı yayınları, İstanbul
6. MURPHY W.John (2000); Postmodern Sosyal Analiz ve Postmodern Eleştiri, (Çev. Hüsamettin Arslan), Paradigma, İstanbul