Konferans Bildirisi

ÇALIŞMAYA TUTKUNLUK: İŞ YÜKÜ, ESNEK ÇALIŞMA SAATLERİ, YÖNETİCİ DESTEĞİ VE İŞ-AİLE ÇATIŞMASI İLE İLİŞKİLERİ

Cilt: 25 Sayı: 3-4 25 Mayıs 2011
PDF İndir
TR

ÇALIŞMAYA TUTKUNLUK: İŞ YÜKÜ, ESNEK ÇALIŞMA SAATLERİ, YÖNETİCİ DESTEĞİ VE İŞ-AİLE ÇATIŞMASI İLE İLİŞKİLERİ

Öz

Bu araştırmanın iki amacı bulunmaktadır; bir taraftan çalışmaya tutkunluk kavramı için geliştirilen ölçeği (UWES) Türkçe’ye uyarlamak ve faktör geçerliliğini test etmek; diğer taraftan iş gereklilikleri/kaynaklarının çalışmaya tutkunluk ile ilişkilerini incelemektir. Kolay ulaşılabilir örneklem yöntemiyle, hizmet sektöründe faaliyet gösteren kurumlarda çalışan toplam 279 kişiden elde edilen veriler, çalışmaya tutkunluk ölçeğinin Türkçe versiyonunun faktör geçerliliğini desteklemiş ve yüksek bir iç tutarlılığa sahip olduğunu göstermiştir. Değişkenler arası ilişkilere ait bulgular, iş yükü ile esnek çalışma saatlerinin çalışmaya tutkunlukla ilişkilerinde iş-aile çatışmasının ara değişken olduğuna dair kurulan hipotezleri kısmen desteklemiştir.

Anahtar Kelimeler

Çalışmaya tutkunluk , iş-aile çatışması , iş yükü , esnek çalışma saatleri , yönetici desteği

Kaynakça

  1. Adams, G. A., King, L. A., ve King, D. W. (1996). “Relationships of Job and Family Involvement, Family Social Support, and Work–Family Conflict with Job and Life Satisfaction”, Journal of Applied Psychology, 81, ss.411–420.
  2. Allen, T., Herst, D., Bruck, C., ve Sutton, M. (2000). “Consequences Associated with Work-to-Family Conflict: A Review and Agenda for Future Research”, Journal of Occupational Health Psychology, 5, ss.278–308.
  3. Aries, E. (1987) “Gender and Communication”, P. Shaver, ve C. Hendrick (der.), Sex and Gender, Sage Publications, Newbury Park, CA, ss.149–176.
  4. Aycan, Z. ve Eskin, M. (2005). “Relative Contributions of Childcare, Spousal Support, and Organizational Support in Reducing Work-Family Conflict for Men and Women: The Case of Turkey”, Sex Roles, 53, ss.453-471.
  5. Bal, A. E. (2008). Self-Effıcacy, Contextual Factors and Well-Being: The Impact of Work Engagement, Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Organizatinal Behavior Bilim Dalı Doktora Tezi, İstanbul.
  6. Baron, R. M., ve Kenny, D. A. (1986). “The Moderator-Mediator Variable Distinction in Social Psychological Research: Conceptual, Strategic, and Statistical Considerations”, Journal of Personality and Social Psychology, 51, ss.1173-1182.
  7. Burke, R. J. (1988). “Some Antecedents and Consequences of Work-Family Conflict”, Journal of Social Behavior and Personality, 3, ss.287-302.
  8. Byron, K. (2005). “A Meta-Analytic Review of Work–Family Conflict and Its Antecedents”. Journal of Vocational Behavior, 67, ss.169–198.
  9. Carlson, D. S., Kacmar, K. M., ve Williams, L. J. (2000). “Construction and Initial Validation af a Multidimensional Measure of Work–Family Conflict”, Journal of Vocational Behavior, 56, ss.249–276.
  10. Csikszentmihalyi, M. (1990). Flow: The Psychology of Optimal Experience, Harper and Row, New York.

Kaynak Göster

APA
Turgut, T. (2011). ÇALIŞMAYA TUTKUNLUK: İŞ YÜKÜ, ESNEK ÇALIŞMA SAATLERİ, YÖNETİCİ DESTEĞİ VE İŞ-AİLE ÇATIŞMASI İLE İLİŞKİLERİ. Atatürk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 25(3-4), 155-179. https://izlik.org/JA25HA78NH