Auspicia Practices and the Legitimacy of Public Actions in the Roman Republic: The Relationship between Religious Validity and Political Authority

Öz

This study examines the auspicia practices employed by magistrates in the Roman Republic in relation to the role of religious validity in political decision-making processes. It asks on which conceptual foundations the relationship between religious validity and political authority was constructed in Roman public life. In modern scholarship on Roman religion, auspicia have often been treated as ritualized procedures or formal prerequisites embedded in institutional practice. However, this approach tends to overlook their broader analytical significance for understanding the conditions under which public actions were regarded as necessary, valid, and binding. Drawing primarily on the works of Cicero, and supported by evidence from Livy, Varro, and Gellius, this study employs textual analysis to examine how the relationship between religious validity and political authority was conceptualized in Roman thought. Auspicia functioned as a practice through which divine approval was formally sought, in accordance with established procedures, before a public action could be initiated by an authorized magistrate at a specific time. While such approval did not guarantee the outcome of the action, it signaled that the process had been initiated in a procedurally valid manner. The fact that ritual faults could have binding consequences for political processes does not imply that political authority was grounded in a religious foundation. This study argues that, although religion and politics were closely intertwined in practice in Rome, they remained distinct in terms of their sources of authority. Religious validity shaped and constrained political processes, but it did not constitute the foundational basis of political authority.

Anahtar Kelimeler

• Auspicia
• Magistrates
• Roman Republic
• Divination
• Religious validity
• Political authority

Roma Cumhuriyeti’nde Auspicia Uygulamaları ve Kamusal Eylemlerin Meşruiyeti: Dinî Uygunluk ile Siyasal Yetki Arasındaki İlişki

Öz

Bu çalışma, Roma Cumhuriyeti’nde magistratusların başvurduğu auspicia uygulamalarını, kamusal eylemlerin dinî uygunluğunun siyasal karar alma süreçlerindeki rolü çerçevesinde incelemektedir. Çalışmanın temel sorusu, Roma kamusal yaşamında dinî uygunluk ile siyasal yetki arasındaki ilişkinin hangi kavramsal temeller üzerinde şekillendiğidir. Roma dini üzerine modern araştırmalarda auspicia çoğu kez ritüel, kurum ve prosedür odaklı bir çerçevede, biçimsel bir ön koşul ya da teknik bir uygulama olarak değerlendirilmiştir. Oysa bu uygulama, kamusal eylemlerin hangi koşullarda gerekli, geçerli ve bağlayıcı sayıldığını anlamak bakımından daha geniş bir analitik imkân sunmaktadır. Çalışmada, başta Cicero’nun metinleri olmak üzere Livius, Varro ve Gellius gibi antik yazarların tanıklıkları metin analizi yöntemiyle ele alınmakta; bu çerçevede dinî uygunluk ile siyasal yetki arasındaki ilişkinin Roma düşüncesinde nasıl kavramsallaştırıldığı tartışılmaktadır. Auspicia, bir kamusal girişimin belirli bir zamanda ve yetkili bir magistratus tarafından başlatılabilmesi için tanrısal uygunluğun usule uygun biçimde talep edilmesini sağlayan bir uygulamadır. Bu uygunluk, eylemin sonucunu garanti etmese de sürecin geçerli biçimde başlatıldığını gösterir. Ritüel kusurların siyasal süreçler üzerinde bağlayıcı sonuçlar doğurabilmesi, siyasal yetkinin doğrudan dinî temelden kaynaklandığını göstermemektedir. Bu çalışma, Roma’da din ile siyasetin uygulamada sıkı biçimde kesiştiğini, ancak yetki kaynakları bakımından birbirinden ayrıldığını; dinî uygunluğun siyasal süreçler üzerinde etkili olmakla birlikte, siyasal yetkinin kurucu temeli olmadığını ileri sürmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Auspicia
• Magistratus
• Roma Cumhuriyeti
• Kehanet
• Dinî uygunluk
• Siyasal yetki

Kaynakça

1. Beard, M., North, J., & Price, S. R. F. (1998). Religions of Rome (Vols. 1–2). Cambridge University Press. Catalano, P. (1960). Contributi allo studio del diritto augurale (Vol. 1). Giappichelli.
2. Cicero. (1923). On old age. On friendship. On divination (W. A. Falconer, Trans.). Harvard University Press.
3. Cicero. (1923). Pro Archia poeta. Post reditum in senatu. Post reditum ad Quirites. De domo sua. De haruspicum responsis. Pro Plancio (N. H. Watts, Trans.). Harvard University Press.
4. Cicero. (1928). On the republic. On the laws (C. W. Keyes, Trans.). Harvard University Press.
5. Cicero. (1933). On the nature of the gods. Academics (H. Rackham, Trans.). Harvard University Press.
6. Cicero. (1999). Epistulae ad Atticum (Vol. 1, D. R. Shackleton Bailey, Ed. & Trans.). Harvard University Press.
7. Cicero. (2010). Philippics 1–6 (D. R. Shackleton Bailey, Ed. & Trans.; J. T. Ramsey & G. Manuwald, Rev.). Harvard University Press.
8. Develin, R. (1979). The political position of C. Flaminius. Rheinisches Museum für Philologie, 122, 268–277.

9. Farney, G. D. (2007). Ethnic identity and aristocratic competition in Republican Rome. Cambridge University Press.
10. Feeney, D. C. (1998). Religion and literature at Rome: Cultures, contexts, and beliefs. Cambridge University Press.
11. Gellius. (1927). Noctes Atticae (J. C. Rolfe, Trans.; Vol. 2: Books 6–13). Harvard University Press.
12. Gellius. (1927). Noctes Atticae (J. C. Rolfe, Trans.; Vol. 3: Books 14–20). Harvard University Press.
13. Granius Licinianus. (1981). Grani Liciniani reliquiae (N. Criniti, Ed.). B. G. Teubner.
14. Günay, D. (2023). Eski Roma Cumhuriyeti’nde rahiplik kurumu. Asya Studies, 7(23), 305–318. https://doi.org/10.31455/asya.1253104
15. Linderski, J. (1986a). The augural law. In H. Temporini & W. Haase (Eds.), Aufstieg und Niedergang der römischen Welt (II.16.3, pp. 2146–2312). Walter de Gruyter.
16. Linderski, J. (1986b). Watching the birds: Cicero the augur and the augural templa. Classical Philology, 81(4), 330–340.
17. Lisdorf, A. (2005). The conflict over Cicero’s house: An analysis of the ritual element in De domo sua. Numen, 52(4), 445–464. https://doi.org/10.1163/156852705775219983
18. Livius. (1919). History of Rome (Vol. 1: Books 1–2, B. O. Foster, Trans.). Harvard University Press.
19. Livius. (1926). History of Rome (Vol. 4: Books 8–10, B. O. Foster, Trans.). Harvard University Press.
20. Livius. (1929). History of Rome (Vol. 5: Books 21–22, B. O. Foster, Trans.). Harvard University Press.
21. Livius. (1959). History of Rome (Vol. 14: Summaries, fragments, and Julius Obsequens. General index, A. C. Schlesinger, Trans.; R. M. Geer, Index). Harvard University Press.
22. Pease, A. S. (Ed.). (1958). M. Tulli Ciceronis De natura deorum: Libri secundus et tertius. Harvard University Press.
23. Richardson, L. (1992). A new topographical dictionary of ancient Rome. Johns Hopkins University Press.
24. Rüpke, J. (2007). Religion of the Romans (R. Gordon, Trans.). Polity Press.
25. Servius. (1881–1902). In Vergilii Aeneidem commentarii (G. Thilo & H. Hagen, Eds.). Teubner.
26. Szemler, G. J. (1972). The priests of the Roman Republic: A study of interactions between priesthoods and magistracies. Latomus.
27. Taylor, L. R. (1949). Party politics in the age of Caesar. University of California Press.
28. Taylor, L. R. (1966). Roman voting assemblies from the Hannibalic War to the dictatorship of Caesar. University of Michigan Press.
29. Vaahtera, J. (2001). Roman augural lore in Greek historiography: A study of the theory and terminology. Franz Steiner.
30. Varro. (1938). On the Latin language (Vol. 1: Books 5–7, R. G. Kent, Trans.). Harvard University Press.
31. Wardle, D. (2006). Cicero: De divinatione, Book 1. Oxford University Press.
32. Woolf, G. (2003). Polis-religion and its alternatives in the Roman provinces. In C. Ando (Ed.), Roman religion (pp. 39–56). Edinburgh University Press. https://doi.org/10.3366/edinburgh/9780748615650.003.0018