İşletmelerin Lojistik Alandaki Dış Kaynak Kullanımının (Outsourcing) Alt İşverenlik ve Geçici İş İlişkisi Bağlamında Değerlendirilmesi

Öz

İşletmelerin temel alanları/asıl işleri dışında yer alan işler için dış kaynak kullanımını tercih etmesi, esas faaliyetleri üzerinde yoğunlaşmayı sağlayıp azami seviyede fayda elde edilmesinin, zaman ve maliyetlerden tasarruf sağlanmasının önünü açmaktadır. Günümüz rekabet koşulları ve sağladığı avantajlar da göz önünde bulundurulduğunda, işletmeler tarafından dış kaynak kullanımının tercih edilmesi kaçınılmazdır. Dış kaynak kullanımının en sık başvurulduğu alanların başında lojistik faaliyetler gelmektedir. Söz konusu iş modelinin, işletmeye ciddi bir katma değer yarattığı açık olsa da özellikle işçiler bakımından yaratacağı olumsuz etkiler nedeniyle sınırsız bir çerçevede kullanılması düşünülemez. Bu olumsuz etkilerin en aza indirilmesi bakımından, doğuş dinamiği işçiyi koruma ilkesi olan ve bu eksende şekillenen iş hukuku mevzuatımız, işletmelerin dış kaynak kullanımı yönündeki bu uygulamalarının sınırlarını belirlemiştir. Dolayısıyla işletmeler tarafından alınacak dış kaynak kullanımı kapsamındaki destekler de bu yasal sınırlar dahilinde mümkün olabilecektir. Bu çalışmada, ilk olarak lojistik kavramı, lojistik faaliyetlerin kapsamı ve söz konusu kavram ile bağlantılı temel hususlar açıklanacaktır. Akabinde dış kaynak kullanımı ve bu hususa yönelik kavramsal çerçeve çizilerek lojistik faaliyetler çerçevesinde alt işverenlik ve geçici iş ilişkisi uygulamaları özelinde değerlendirmelerde bulunulacaktır.

Anahtar Kelimeler

• Dış kaynak kullanımı
• üçlü iş ilişkisi
• lojistik
• geçici iş ilişkisi
• alt işverenlik.

Kaynakça

1. Akın, Levent. “Yeni Borçlar Kanunu Düzenlemeleri Çerçevesinde Asıl İşverenin Müteselsil Sorumluluğunun Niteliği” Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 60, no.4 (2011): 733-774.
2. Akyiğit, Ercan. İçtihatlı Açıklamalı 4857 Sayılı İş Kanunu Şerhi. 3. Baskı. Cilt 1, Ankara: Yetkin Yayınları, 2008.
3. Akyiğit, Ercan. “Alt İşverenlik ilişkisinde İdari Para Cezasından Sorumluluk” Sicil İş Hukuku Dergisi, no. 20 (2010): 215-252.
4. Akyiğit, Ercan. İş ve Sosyal Güvenlik Hukukunda Alt İşverenlik (Öğreti ve Uygulama). Ankara: Seçkin Yayıncılık, 2011.
5. Akyiğit, Ercan. “Alt İşverenlik ve Benzer İlişkilerden Farkı.” TÜHİS İş Hukuku ve İktisat Dergisi. https://www.tuhis.org.tr/upload/dergi/1349444406.pdf: 1-38. (Alt İşverenlik)
6. Alpagut, Gülsevil. “Yeni İş Yasası ile Alt İşverenlik Kurumundaki Yeni Yapılanma, Yeni İş Yasasının Alt İşveren Kurumuna Bakışı Sorunlarının Değerlendirilmesi ve Çözümleri.” İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi İş ve Sosyal Güvenlik Hukuku Araştırma ve Uygulama Merkezi ile İNTES Ortaklaşa Düzenlenen Toplantı Notları. Yayın No:10. Ankara: İnşaat Sanayii Yayınları, 2004.
7. Alpagut, Gülsevil. “4857 Sayılı İş Yasası ile Alt İşveren Kurumundaki Yeni Yapılanma” Yeni İş Yasasının Alt İşveren Kurumuna Bakışı, Sorunların Değerlendirilmesi ve Çözümleri, No:10, Ankara: İNTES Yayınları, (2004):16- 23.
8. Annuß, Georg. “Die rechtsmissbräuchliche Unternehmerentscheidung im Konzern” Neue Zeitschrift für Arbeitsrecht 14, (2003): 783-785.

9. Arıcı, Kadir. Türk İş Hukuku-I Ferdi İş İlişkileri. Ankara: Gazi Kitabevi, 2022.
10. Arkan, Sabih. Ticari İşletme Hukuku. 20. Bası. Ankara: Banka ve Ticaret Hukuku Araştırma Enstitüsü, 2015.
11. Astarlı, Muhittin. İş Hukukunda İkale (Bozma Sözleşmeleri). 2.Baskı. Ankara: Turhan Kitabevi, 2016.
12. Aydın, Sonay Zeki. Tedarik Zinciri Yönetiminde Stratejik İttifak Olarak Üçüncü Parti Lojistik. Isparta: Fakülte Kitabevi, 2007.
13. Aydın, Ufuk. “6552 Sayılı (Torba) Yasa Sonrası Asıl İşveren – Alt İşveren İlişkileri” Sosyal Güvenlik Dergisi 5, no.1 (2015): 9-31.
14. Aydınlı, İbrahim. Türk İş Hukukunda Alt İşveren İlişkisi ve Muvazaa. Güncellenmiş 5. Baskı. Ankara: Seçkin Yayıncılık, 2021.
15. Aykaç, Hande Bahar. İş Hukukunda Alt İşveren. İstanbul: Beta Yayınları, 2011.