BELEDİYE BAŞKANLARININ GÖREVDEN UZAKLAŞTIRILMALARI VE BAŞKANLIKLARININ YARGI KARARI İLE SONA ERDİRİLMESİ

Öz

Seçilmiş bir organ olarak belediye başkanın başkanlık sıfatının düşürülmesini, vesayet makamı olarak merkezi idare, faaliyet raporunun yetersizliği kararı ve gensoru önergesiyle genel karar organı olarak belediye meclisi isteyebilmektedir. Düşürülme kararı ise idari yargıya aittir. Ayrıca, bazı hallerde (görevleri ile ilgili bir suç sebebiyle hakkında soruşturma ve kovuşturma açılması halinde) İçişleri Bakanı, yargı kararıyla görevden düşürmeyi beklemeden idari bir kararla, seçilmiş yerel yönetim temsilcilerini görevden uzaklaştırabilmektedir. Bu çalışmada, yargısal usul ve sürece tabi “Belediye Başkanlığının Düşürülmesi” ile geçici idari bir tedbir kararı olan “Belediye Başkanının Görevden Uzaklaştırılması” ayrı ayrı ele alınıp incelenmekte; konuyla ilgili yeni ve eski mevzuat hükümleri kıyaslanmakta, yargı kararlarının yasal boşlukları doldurma işlevi ve literatürün tasnifi işlenmektedir

Anahtar Kelimeler

• İdari vesayet denetimi, Belediye başkanı, Belediye Meclisi, Görevden düşürme, Görevden uzaklaştırma

Removal of the Mayor and the Termination of the Title by Court Decision

Öz

Two public bodies could ask a court to remove a mayor, who is an elected official, from his/her official title during his term of office: the central administration or the municipality council, which is the decisionmaking body. The decision is then made by the administrative courts. Additionally, in some specific conditions, especially when obvious illegalities, as defined by the law, have been observed regarding a mayor’s performance of responsibilities, the Ministry of Interior could remove a mayor from office without a court decision. This article analyzes the rules and regulations regarding the removal of a mayor from office and removal of title. The previous and current rules and procedures and the gaps that exist in them are also analyzed

Anahtar Kelimeler

• Power of administrative Trusteeship, Municipality, Mayor, Municipality council, Suspension from office, Loss of the office of mayor

Kaynakça

1. Aytaç, Fethi (1991), Açıklamalı Belediye Kanunu, 5.Baskı, Adalet Matbaacılık, Ankara.
2. Delcamp, Alain (1995), “Principle de Subsidiarité et décentralisation”, Revue Française de Droit Constitutionnel, Vol.23, s.609-624.
3. Doğanyiğit, Saadettin (2005), Açıklamalı-Sorun Çözümlü Belediye Kanunu ve Büyükşehir Belediye Kanunu, 2.Baskı, Seçkin Yayınevi, Ankara.
4. Dönmez, Mustafa (1998) “Belediye Başkanlarının Yargı Kararıyla Düşürülmesi”, Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, Cilt 7, Sayı 4, Ekim, s.104-112.
5. Duran, Lütfi (1988), Türkiye Yönetiminde Karmaşa, Çağdaş Yayınları, İstanbul.
6. Hondu, Selçuk (1987), “Belediye Başkanlarının Düşürülmesi ve Belediye Meclislerinin Feshi Konularında Bir İnceleme”, Danıştay Dergisi, Sayı 66-67, s.18–35.
7. Karabatak, Rüstem (1998), “Belediyenin Seçilmiş Organlarının Devletçe Görevden Alınması”, Belediye Dergisi, Cilt 5, Sayı 4, Ekim, s.1-14.
8. Kavruk, Hikmet (2004), Köy ve Mahalle: Yerleşim ve Yönetim Birimi, Odak Yayınları, Ankara.

9. Keleş, Ruşen (2000), Yerinden Yönetim ve Siyaset, Cem Yayınevi, İstanbul.
10. Keleş, Ruşen (2001), “Küreselleşme ve yerel Yönetimler”, Oralalp, Füsun Çiçekoğlu (Ed.) Cevat Geray’a Armağan, s.563-574, Mülkiyeliler Birliği Yayınları, Ankara.
11. Knape, Anders and Stöckling Ulrich, Hans (22 October 2001), Draft Information Report on Local and Regional Democracy in Turkey- Follow Up to Recommendation 29 (1997), Instutional Committee, Strazburg.
12. Mercimek, Ünal (1996), “Belediye Başkanlarının Görevden Uzaklaştırılması”, Belediye Dergisi, Cilt 3, Sayı 4, Ekim, s.19-31.
13. Meriç, Osman (1986), “Belediye başkanının Özlük Hakları, Bunların Düzenlenmesi, Gensoru, Yıllık Çalışma Raporu ve Diğer Yollarla Başkanını Düşürülmesi, Belediye Meclisinin Görevleri, Feshi ve Başkanla Olan İlişkileri”, İller ve Belediyeler Dergisi, Sayı494, Aralık, s. 353-369.
14. Meriç, Osman (1974), “Belediye Başkanlarının Başkanlıktan Düşürülmeleri Koşullarının Geçirdiği Yasal ve Yargısal Aşamalar”, Danıştay Dergisi, Y.3, Sayı 12–13, s.30-43.
15. Ortaylı, İlber (2006), İmparatorluğun En Uzun Yüzyılı, Alkım Yayınevi, İstanbul.
16. Özel, Mehmet (2000), “Kamu Yönetiminde Yeni Bir Örgütlenme İlkesi: Yerellik (Subsidiariteat) ”, Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, Cilt 9, Sayı 3, Temmuz, s. 25-43.
17. Sodan, Ramazan (1995), Belediye Kanunu ve Açıklaması, Mahalli İdareler Derneği Yayını, Ankara.
18. Ünal, Feyzullah (2000), Belediye Başkanlarının Başkanlıktan Düşürülmesi, Sakarya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Kamu Yönetimi Ana Bilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi.
19. Ünsal, Sabahattin (1994), “Belediye Başkanlığının Yargı Kararı İle Sona Ermesi”, Belediye Dergisi, Temmuz, s.23-35
20. İLGİLİ YARGI KARARLARI
21. Danıştay 1. Dairesinin 03.08.1976 gün ve E: 1976/1503, K: 1976/3673 sayılı kararı
22. Danıştay 1. Dairesinin 12.03.1974 tarih ve E: 947/7 sayılı kararı
23. Danıştay 11. Dairesinin E: 1974/3344, K: 1974/1876 sayılı kararı
24. Danıştay 11. Dairesinin E: 1975/327, K: 1975/5035 sayılı kararı
25. Danıştay 11. Dairesinin E: 1978/870 ve K: 1978/4378 sayılı kararı
26. Danıştay 11. Dairesinin E: 1997/184 ve K: 1997/ 960 sayılı kararı
27. Danıştay 19.09.1990 tarih ve 1990/ 1991 sayılı kararı
28. Danıştay 3. Dairesinin E: 965/325 ve K: 965/304 sayılı kararı
29. Danıştay 8. Dairesi Kararı, Danıştay Dergisi, S: 70–71
30. Danıştay 8. Dairesinin 05.11.1998 tarih ve E: 1998/5292, K: 1998/3528 sayılı kararı
31. Danıştay 8. Dairesinin E: 1988/46 ve K: 1988/464 sayılı kararı
32. Danıştay 8. Dairesinin E: 1989/528 ve K: 1989/519 sayılı kararı
33. Danıştay 8. Dairesinin E: 1991/3185 ve K: 1991/2093 sayılı kararı
34. Danıştay 8. Dairesinin E: 1993/190 ve K: 1993/1995 sayılı kararı
35. Danıştay 8. Dairesinin, 07.03.1987 tarih ve E: 1987/ 940, K: 1988/152 sayılı kararı
36. Danıştay 8. Dairesinin E: 2001/2566 ve K: 2001/3944 sayılı kararı
37. Danıştay 8. Dairesinin E: 1997/115 ve K: 1997/647 sayılı kararı
38. Danıştay 8. Dairesinin E: 2001/4106 ve K: 2002/242 sayılı kararı
39. Danıştay 8. Dairesinin 15.12.1992 tarih ve E:1992/3200, K:1992/3500 sayılı kararı
40. Anayasa Mahkemesinin 08.02.1989 tarih ve E:1998/38, K:1989/7 sayılı kararı