TÜRK BORÇLAR KANUNU TASARISINDA SEBEP SORUMLULUKLARINA İLİŞKİN YENİ HÜKÜMLER

Öz

Çalışmanın konusu, Türk Borçlar Kanunu Tasarısında sebep sorumluluklarına ilişkin yeni hükümlerdir. Haksız fiil sorumluluğu genel olarak kusur prensibine dayanmaktadır. Fakat, istisnai olarak bazı durumlarda sorumluluk için kusur aranmamaktadır. Bu tür sorumluluklara, objektif sorumluluk veya başkasının fiilinden sorumluluk adı verilmektedir. Borçlar Kanunu Tasarısında sebep sorumlulukları, hakkaniyet sorumluluğu, özen sorumluluğu ve tehlike sorumluğu olarak düzenlenmektedir. Özen sorumluluğu da, adam çalıştıranın sorumluluğu, hayvan bulunduranın sorumluluğu ve yapı malikinin sorumluğu olarak üçe ayrılmıştır

Anahtar Kelimeler

• Kusursuz sorumluluk, hakkaniyet sorumluluğu, özen sorumluluğu, adam çalıştıranın sorumluluğu, hayvan bulunduranın sorumluluğu, yapı malikinin sorumluluğu, tehlike sorumluluğu

New Provisions Concerning Absolute Liability in the New Draft of the Turkish Code of Obligations

Öz

The subject of this paper is the new provisions concerning absolute liability in the draft of the Turkish Code of Obligations. Tortious liability is generally based upon the principle of culpa, but by exception the law has determined liability in several cases in which culpa is not necessary. This kind of liability is called “objective liability” or “vicarious liability.” Absolute liabilities in the draft of the Turkish Code of Obligations are separated into equity liability, care liability and dangerous liability. Equity liability is divided in employer liability, animal owner liability and building owner of building

Anahtar Kelimeler

• Absolute liability, equity liability, employer liability, animal owner liability, the building owner liability

Kaynakça

1. Abdullayev, Cavit. (2005). Uluslararası Hukuk Açısından Gemilerden Kaynaklanan Petrol Kirliliği. Ankara: Yetkin Basım Yayım Dağıtım A.Ş.
2. Arbek, Ömer. (2007). Çocukların Akit Dışı Vermiş Oldukları Maddi Zararlardan Sorumluluk. Ankara: Yetkin Basım Yayım Dağıtım A.Ş.
3. Aşçoğolu, Çetin. (2008). Trafik Kazalarından Doğan Hukuk ve Ceza Sorumlulukları. Ankara.
4. Atabek, Reşat. (1979). İmalatçının Üçüncü Kişilere Karşı Sorumluluğu. BATİDER, X (1), 159 vd.
5. Atamer, Yeşim. (2006). Revize Edilmiş Türk Borçlar Kanunu Tasarısına İlişkin Değerlendirme ve Teklifler. Hukukî Perspektifler Dergisi, 6, 8 vd.
6. Aydos, Oğuz. (2009). Ürün Sorumluluğu. Ankara: Adalet Yayınevi.
7. Başpınar, Veysel. (2009). Hukuk Tekniği Açısından Türk Borçlar Kanunu Tasarısının Değerlendirilmesi. Prof. Dr. Ali Naim İnan’ a Armağan. 215 vd.
8. Bolatoğlu, Bolat. (1988). Karayolları Trafik Kanununa Göre Motorlu Araç İşletenin Hukukî Sorumluluğu. Ankara.

9. Çeliktaş, Demet. (1987). 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nda İşletenin Hukukî Sorumluluğu. İzmir: Dokuzeylül Üniversitesi Yayınları.
10. Çörtoğlu, Sahir. (1986). Çevrenin Kirletilmesinden Doğan Sorumlulukla Taşınmaz Mülkiyetinin Aşkın Kullanılmasından Doğan Sorumluluğun Karşılaştırılması. YD, 12 (1-2), 77 vd.
11. Deschenaux, Henri/Tercier Pierre. (1983). Sorumluluk. Ankara. (Çeviren, ÖZDEMİR, Salim).
12. Eren, Fikret. (1975). Sorumluluk Hukuku Açısından Uygun İlliyet Bağı. Ankara: Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Yayınları.
13. Eren, Fikret. (1982-1987). Karayolları Trafik Kanununa Göre Motorlu Araç İşletenlerin Akit Dışı Sorumluluğunun Hukukî Niteliği ve Unsurları. AÜHFD, XXXIX (1-4), 159 vd.
14. Eren, Fikret. (2009). Borçlar Hukuku Genel Hükümler (11.bs.). İstanbul: Beta Basım Yayın Dağıtım A.Ş.
15. Erişgin, Nuri. (2005). Çevre Kirletenin Hukuksal Sorumluluğunda İlliyet Bağı. Ankara: İmaj Yayınevi.
16. Erten, Ali. (2000). Türk Borçlar Hukukuna Göre Bina ve İnşa Eseri Sahiplerinin Sorumluluğu (BK. m. 58). Ankara: Banka ve Ticaret Hukuku Araştırma Enstitüsü.
17. Erten, Ali. (2000a). Borçlar Kanunu ve Yapı Denetimi Hakkında KHK Açısından Türk Hukukunda Yapıların Neden Oldukları Zararlardan Dolayı Sorumluluk. Ankara: Banka ve Ticaret Hukuku Araştırma Enstitüsü.
18. Gürsoy, K. Tahir. (1974). İsviçre Hukukunda Trafik Kazalarından Doğan Hukukî Sorumluluğun Anahatları. Ankara: Banka ve Ticaret Hukuku Araştırma Enstitüsü.
19. Havutçu, Ayşe. (2005). Türk Hukukunda Örtülü Boşluk: Üreticinin Sorumluluğu. Ankara: Seçkin Yayıncılık.
20. İmre, Zahit. (1949). Doktrinde ve Türk Hukukunda Kusursuz Mesuliyet Halleri. İstanbul.
21. İşgüzar, Hasan. (2003). Türk Sorumluluk Hukukuna Göre Sivil Hava Aracı İşletenin Akit Dışı Sorumluluğu. Ankara.
22. Kılıçoğlu, Ahmet. (1984). 2918 Sayılı Yasaya Göre Araç İşletenin Sorumluluğu. BATİDER, . XII (2-3), 2 vd.
23. Kılıçoğlu, Ahmet. (2008). Borçlar Hukuku Genel Hükümler (10.bs.). Ankara: Turhan Kitabevi.
24. Kılıçoğlu, Ahmet. (2008a). Türk Borçlar Kanunu Tasarısı’na Eleştiriler, Rapor. Ankara: Türkiye Barolar Birliği.
25. Kırca, Çiğdem. (2007). Ürün Sorumluluğu. Ankara: Banka ve Ticaret Hukuku Araştırma Enstitüsü.
26. Kırman, Ahmet. (1990). Hava Yolu ile Yapılan Uluslar arası Yolcu Taşımalarında Taşıyıcının Sorumluluğu. Ankara: Banka ve Ticaret Hukuku Araştırma Enstitüsü.
27. Korkusuz, Refik. (2009). Hukukumuzda Tehlike Sorumluluğu Uygulaması ve Yeni Borçlar Kanunu Tasarısındaki Düzenlemesi. Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Sorumluluk ve Tazminat Hukuku Sempozyumu, 147 vd.
28. Kuntalp, Erden. (2005). Türk Borçlar Kanunu Tasarısına İlişkin Değerlendirmeler. İstanbul: Galatasaray Üniversitesi Yayınları.
29. Nart, Serdar. (2007). Ayırt Etme Gücünden Yoksun Kimselerin Hukukî Sorumluluğu (Hakkaniyet Sorumluluğu). İzmir: Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Özel Hukuk Anabilim Dalı Basılmamış Doktora Tezi.
30. Oğuzman, M. Kemal/Öz, M. Turgut. (2009). Borçlar Hukuku Genel Hükümler (5.bs.). İstanbul: Vedat Kitapçılık.
31. Öztan, Bilge. (1982). İmalatçının Sorumluluğu. Ankara.
32. Sadurski, Wojciech. (2009). Commutative, Distributive and Procedural Justice - What Does it Mean, What Does it Matter? Sydney Law School Research Paper No. 09/79.
33. Sirmen, Lâle. (1976). Tapu Sicilinin Tutulmasından Doğan Zararlardan Devletin Sorumluluğu. Ankara: Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Yayınları.
34. Sirmen, Lâle. (1990). Çevre Kanununa Göre Çevrenin Kirletilmesinden Doğan Sorumluluk. ABD, 2, 23 vd.
35. Tandoğan, Halûk. (1981). Kusura Dayanmayan Sözleşme Dışı Sorumluluk Hukuku. Ankara: Turhan Kitabevi.
36. Tandoğan, Halûk. (1987). Medeni Hukuk Açısından Çevre Kanunu (Çevre Kanununun Uygulanması). Ankara.
37. Tekinay, S. Sulhi/Akman, Sermet/Burcuoğlu, Haluk/Altop, Atilla. (1993). Tekinay Borçlar Hukuku Genel Hükümler (7. bs.). İstanbul: Filiz Kitabevi.
38. Tiftik, Mustafa. (1994). Akit Dışı Sorumlulukta Maddi Tazminatın Kapsamı. Ankara: Yetkin Basım Yayım ve Dağıtım A.Ş.
39. Tiftik, Mustafa. (2005). Türk Hukukunda Tehlike Sorumluluklarının Özel Kanunlarla Düzenlenmesi Sorunu. Ankara: Yetkin Basım Yayım ve Dağıtım A.Ş.
40. Ulusan, İlhan. (1977). Medenî Hukukta Fedakârlığın Denkleştirilmesi İlkesi ve Uygulama Alanı. İstanbul: Fakülteler Matbaası.
41. Ulusan, İlhan. (1986). Çevre Kirletmesinden Doğan Sorumlulukta Fedakârlığın Denkleştirilmesi İlkesi. YD, 12 (1-2), 57 vd.
42. Üçışık, Güzin. (2009). Tehlike Sorumluluğunun Genel Kural ile Düzenlenmesi, Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Sorumluluk ve Tazminat Hukuku Sempozyumu, 127-145.
43. Ülgen, Hüseyin . (1987). Hava Taşıma Sözleşmesi. İstanbul.
44. Ünal, Mehmet. (1979). Karar Tahlili. AÜHFD, 36 (1), 295-304.
45. Ünal, Mehmet. (1979a). Türk Medenî Hukukunda Aile Başkanının Sorumluluğu. Ankara: Ankara Üniversitesi Basımevi.
46. Von Tuhr, Andreas. (1983). Borçlar Hukukunun Umumi Kısmı. Ankara: Yargıtay Yayınları.