Şia-Mutezile Gaybet Tartışması (Kadı Abdulcebbar-şerif Murteza)
Öz
Ýmamî Þiilik’te Gaib Ýmam’a inanç, sadece itikadýn temel ilkesi deðil, ayný zamanda dini yapýnýn esasýdýr.1 Ýmamîler’in inancýna göre, onbirinci Ýmam Muhammed b. Hasan Askeri’nin oðlu onikinci Ýmam Muhammed el-Mehdi, 260/873-874 yýlýnda ‘adaleti’ tesis etmek amacýyla tekrar yeryüzüne dönmek üzere, teknik tabiri ile, gaybet’e girmiþtir. Bu tarih, Ýmamîler için Küçük Gaybet (el-Gaybet es-Suðrâ)’in baþlangýcýdýr.2 Þiilerin rivayetlerine göre Küçük Gaybet dönemindeki imam, aktif siyasi güce sahip olamasa da, sefir ve vekil ünvaný ile dinî-adlî otorite verdiði yakýn, güvenilir, alim ve fakih kiþilerle, gaybeti halinde gerekli gördüðü kiþileri kabul edip görüþmek, mali iþleri düzenlemek, özel ve genel müþkilatý çözmek, dört sefirden baþkalarýný tayin etmek ve Küçük Gaybeti bitirmek gibi iþler yaparak sosyal ve dini yapýyý idare ve fýkhî otorite icra ediyordu.3 ‘’Ýmamlara niyabet” sistemi, son Vekil- ’in, 329/941’de ölümüyle sona ermiþ ve Büyük Gaybet (el-Gaybet el-Kubrâ), devri baþlamýþtýr.
Anahtar Kelimeler
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
Din Araştırmaları
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Niyazi Kahveci
Bu kişi benim
Yayımlanma Tarihi
1 Ağustos 2005
Gönderilme Tarihi
1 Ağustos 2005
Kabul Tarihi
-
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2005 Cilt: 46 Sayı: 2
Cited By
ŞİÎ-USÛLÎ DÜŞÜNCE AÇISINDAN ŞEYH MÜFÎD İLE ŞERÎF el-MURTAZÂ MUKAYESESİ
e-Makalat Mezhep Araştırmaları Dergisi
https://doi.org/10.18403/emakalat.302319Mu‘tezile’nin Şiî Eleştirisi
Ondokuz Mayıs Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi
https://doi.org/10.17120/omuifd.1647639
