“Leonardo da Vinci: The Wisdom of Light in Artificial Intelligence / From CERN to NASA: Humanity and the Metaverse” - An Examination in the Context of the Body Theme in the Digital Exhibition

Öz

With the development of Information and Communication Technologies (ICTs), the body is rapidly becoming digitalized. This transformation of the body occurs because of a profound change in all perception and experience practices. The body, interacting with moving screens, data, and codes, has become an extension of these technological tools. Today, all digital devices are intertwined with the body. In this context, practices such as desire, entertainment, and freedom emerge as tools shaping the body. In this article, the digital exhibition titled Leonardo da Vinci: Artificial Intelligence – The Wisdom of Light / Humanity and Metaverse from CERN to NASA is examined as an entertainment practice that shapes the body. The aim is to understand the state of the body in the digital age. The method used in the article is digital autoethnography, where the researcher considers themselves as the object of study; in other words, as the one experiencing the digital exhibition. This examination is carried out within the framework of Walter Benjamin's thoughts on optical unconsciousness, the aura of the artwork – its intuitive perception – and its use-value, as well as the posthuman body theories of Rosi Braidotti, Katherine Hayles, and Amber Case, and Friedrich Nietzsche's views on alienation. The results of the research indicate that the body is mediated by technology. This state of the body is understood as an area where the digital industry is situated, flows, and reproduces the body to ensure the functionality of the system. Integrated with the realm of ICTs, the body opens to perceptual diversity. Immersed in this diversity, the body has become a self-centered yet storiless form. On the other hand, the body within the digital artwork has also been reproduced and detached from its context. While the experiencing body has evolved into a form that both depletes and consumes, the body within the artwork has also undergone a similar transformation.

Anahtar Kelimeler

• Body
• Digital art
• Experience museum
• ICT

“Leonardo Da Vinci: Yapay Zekâ Işığın Bilgeliği / Cern’den Nasa’ya İnsanlık Ve Metaverse” Dijital Sergisinin Beden Teması Bağlamında İncelenmesi

Öz

Bilişim İletişim Teknolojilerinin (BİT) gelişimiyle birlikte beden hızla dijitalleşmektedir. Bedenin bu durumu, tüm algı ve deneyim pratiklerinin köklü bir şekilde değişmesi sonucunda meydana gelmektedir. Hareketli ekranlar, datalar ve kodlarla etkileşim içinde olan beden, bu teknolojik araçların bir uzantısı haline gelmiştir. Artık tüm dijital araçlar bedenle iç içe geçmiş durumdadır. Bu noktada arzu, eğlence, özgürlük gibi pratikler bedeni biçimlendirmenin araçları olarak öne çıkmaktadır. Bu makalede, bedeni biçimlendiren bir eğlence pratiği olarak Leonardo da Vinci: Yapay Zekâ Işığın Bilgeliği / CERN’den NASA’ya İnsanlık ve Metaverse dijital sergisi incelenmiştir. Bu bağlamda bedenin dijital çağdaki durumunu kavramak amaçlanmıştır. Makalede yöntem olarak dijital otoetnografi yöntemi kullanılmış; araştırmacı kendisini inceleme nesnesi, başka bir deyişle dijital sergiyi deneyimleyen olarak ele almıştır. Bu bağlamda inceleme, Walter Benjamin’in optik bilinçdışı, sanat eserinin aurası – sezgisel algısı – ve kullanım değeri üzerine olan düşünceleri, Rosi Braidotti, Katherine Hayles, Amber Case’nin posthüman beden kuramı ve Friedrich Nietzsche’nin yabancılaşma konusundaki düşünceleri ekseninde gerçekleştirilmiştir. Araştırma sonucunda ise, bedenin teknoloji dolayımlı olduğu görülmüştür. Bedenin bu hali, dijital endüstrinin yerleştiği, aktığı ve bedeni yeniden üreterek sistemin işlerliğini sağladığı bir alan olarak anlaşılmıştır. Beden, BİT’in alanıyla eklemlenerek, algısal bir çeşitliliğe açılmıştır. Bu çeşitlilikle haşır neşir haldeki beden, kendine odaklı aynı zamanda hikayeden yoksun bir forma kavuşmuştur. Diğer yandan, dijital sanat eserinin içindeki beden de yeniden üretilmiş, bağlamından kopartılmıştır. Deneyimleyen beden tükenen ve tüketen bir forma evrilirken, eserin içindeki beden de benzer bir duruma evrilmiştir.

Anahtar Kelimeler

• Beden
• Dijital sanat
• Deneyim müzesi
• Bit

Kaynakça

1. Altın, B. (2017). Optik bilinçdışı /Optical unconscious. Başak Altın Görsel Sanatçı/Visual Artist. Erişim tarihi: Temmuz 20, 2024 https://basakaltin.blogspot.com/2017/09/normal-0-21-false-false-false-tr-x-none.html
2. Amselle, F. (2012). Bacon and Freud’s self-portraits or the remains of the self. Études Britanniques Contemporaines, 43. https://doi.org/10.4000/ebc.1326
3. Awati, R., & Pratt, M. K. (2019). ICT (information and communications technology, or technologies). TechTarget. https://www.techtarget.com/searchcio/definition/ICT-information-and-communications-technology-or-technologies
4. Breton, D. L. (2018). Yüz üzerine antropolojik bir inceleme.(O. Türkay, Çev.). İstanbul: Boğaziçi Üniversitesi Yayınevi.
5. Benjamin, W. (2013). Fotoğrafın kısa tarihi. (O. Akınhay, Çev.). İstanbul: Agora Kitaplığı.
6. Braidotti, R. (2013). İnsan sonrası. (Ö. Karakaş, Çev.). İstanbul: Kolektif Kitap.
7. Case, A. (2011). We are all cyborgs now. Le Corps en Question(s). https://corpsenquestions.com/uploads/scenes/11/events/transcription_anglaise_we_are_all_cyborgs_now.pdf
8. Cabinet Dergisi. (2004). Artist Project/100 Special Moments, Jason Salavon, 15. Cabinet. https://www.cabinetmagazine.org/issues/15/salavon.php

9. Corbin, A., Courtine, J. J., & Vigarello, G. (2008). Bedenin tarihi 1: Rönesans'tan Aydınlanma'ya. (S. Özen, Çev.). İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
10. Corbin, A., Courtine, J. J., & Vigarello, G. (2011). Bedenin tarihi 2: Fransız Devrimi' nden Büyük Savaş'a. (O. Türkay, Çev.). İstanbul: Yapıkredi Yayınları.
11. Çuhacı, G. (2007). Dijital sanatlarda bedenin kullanımı [Yayımlanmamış doktora tezi]. Marmara Üniversitesi.
12. Digital Art Museum. Third Person, Shadow Box 1- 2. Erişim tarihi: Ağustos 26, 2024, https://dam.org/museum/
13. Dönmez İ. (2021). Francis Bacon’un "Otoportre İçin Çalışma" adlı resimleri üzerine bir inceleme, Akdeniz Sanat Dergisi, 15(28) 255- 267.
14. Florenski, P. (2021). Tersten perspektif.(Y.T. Kılıç, Çev.). İstanbul: Metis Yayınları.
15. Foucault, M. (1987). Söylemin düzeni. (T. Ilgaz, Çev.).İstanbul: Hil Yayınları.
16. Hayles, N. K. (1999). How we become posthuman. London: The University of Chicago Press. Han, B. C. (2018). Enfokrasi dijitalleşme ve demokrasinin krizi. (M. Özdemir, Çev) İstanbul: Ketebe Yayınları.
17. Han, B. C. (2022). Ritüellerin yok oluşuna dair: Günümüzün bir topolojisi. (A. Öz, Çev.). İstanbul: İnka Kitap.
18. Lozano-Hemmer, R. (2006). Rafael Lozano-Hemmer. Erişim tarihi: Temmuz 20, 2024, https://www.lozano-hemmer.com
19. Hearn, M. P. (2006). Edvard Munch: The modern life of the soul. Studio International. https://www-studiointernational-com.translate.goog/edvard-munch-the-modern-life-of-the-soul?_x_tr_sl=en&_x_tr_tl=tr&_x_tr_hl=tr&_x_tr_pto=sc
20. Houbraken, A. (1976). De groote schouburgh der Nederlantsche. DBNL. https://www.dbnl.org/tekst/houb005groo01_01/houb005groo01_01_0320.php
21. İpşiroğlu, N., & İpşiroğlu, M. (2009). Oluşum süreci içinde sanatın tarihi. İstanbul: Hayalbaz Kitap.
22. Karaalioğlu, O. (2017). 16. yüzyıldan 19. yüzyıla resim sanatında gündelik yaşamın temsili olarak beden. Sosyal Bilimler Dergisi, 4(11), 752-762.
23. Leppert, R. (2009). Sanatta anlamın görüntüsü. (İ. Türkmen, Çev.). İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
24. Mutlu, M. (2019). Oluşumundan günümüze dijital sanat ve öğrencilerin dijital sanatla ilgili görüşleri [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Necmettin Erbakan Üniversitesi.
25. Nietzsche, F. (2011). Ahlakın soykütüğü üzerine. (A. İnam, Çev.). İstanbul: Kabalcı Yayınevi.
26. Lubow, A. (2006, Mart). Edvard Munch: Beyond The Scream. Smithsonian Magazine. https://www.smithsonianmag.com/arts-culture/edvard-munch-beyond-the-scream-111810150/
27. Pink, S., Horst, H., Postill, J., Hjorth, L., Lewis, T., & Tacchi, J. (2016). Digital ethnography: Principles and practice. SAGE Publications.
28. Şentürk, L. V. (2012). Analitik resim çözümlemeleri. İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
29. White, M. (2001). Leonardo ilk bilgin. (A.A. Çağlayan Çev.). İstanbul: İnkılap.
30. Vass, K. (2024). Harold Cohen: ‘Once upon a time there was an entity named Aaron’. Kate Vass Galerie, https://www.katevassgalerie.com/blog/harold-cohen-aaron-computer-art
31. Vinegard, E. (2019). Dijital medya teknolojilerinin sanatın ve tasarımın yaygınlaşmasındaki yeri ve önemi [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. İstanbul Üniversitesi.