Migration and Crime: An Analysis on Public Order Crimes Committed by Irregular Migrants in Türkiye

Öz

People have been constantly moving since they existed to ensure a safer environment and a prosperous life for themselves and their families. Migration movements have shaped social structures and caused significant social, cultural, and economic transformations throughout human history. Migrants from diverse cultural and social backgrounds cause substantial social and cultural shifts. Migration’s fundamental characteristic causes significant changes in various aspects of societies, particularly in social and cultural areas. Migrants may face cultural, social, and economic challenges when adapting to their new societies’ dominant norms. This migration feature may cause individuals to feel incompatible with their new societies, be excluded, and labeled. This can lead migrants to engage in deviant or criminal behavior. In recent years, migration movements to Türkiye have increased due to political instability, economic problems and security concerns in the Middle East, Southeast Asia and Africa. This situation has necessitated the reshaping of social, economic and security policies in Türkiye. Based on this basic framework, public order crimes committed by irregular migrants in the Gendarmerie General Command area of responsibility between 2012-2021 were analyzed. Public order crime data and its sources were analyzed to determine the actual crime rates of migrants. The analysis revealed that migrants’ crime rates are lower than the public perceives. However, it should be noted that the rate of public order crimes committed by migrants has tended to increase over the years. It was also highlighted that various crime prevention strategies should be developed to reduce the crime rates of irregular migrants.

Anahtar Kelimeler

• Irregular Migration
• Public Order Crimes
• Gendarmerie
• Social Disorder
• Crime Prevention Strategies

Göç ve Suç: Türkiye’de Düzensiz Göçmenlerin İşlediği Asayiş Suçlarına İlişkin Bir Analiz

Öz

Bireyler, kendileri ve aile bireylerinin daha güvenli bir ortamda yaşamaları ve refah düzeyi yüksek bir hayat sürmelerini sağlamak amacıyla varoluşlarından bu yana sürekli göç hareketliliği içinde olmuşlardır. İnsanlık tarihi boyunca göç hareketleri, toplumsal yapıları şekillendirmiş ve önemli sosyal, kültürel ve ekonomik dönüşümlere yol açmıştır. Özellikle, farklı kültür yapıları ile sosyal çevrelerden gelen göçmenler önemli sosyal ve kültürel değişimleri beraberinde getirebilmektedir. Göç olgusunun bu temel özelliği, göç edilen toplumlarda sosyal ve kültürel başta olmak üzere birçok alanda değişimler yaşanmasını sağlayabilmesidir. Kendi ülkelerine ait kültür ve sosyal normlarıyla göç eden bireyler, yeni toplumlarının hâkim normlarıyla karşılaştıklarında kültürel, sosyal ve ekonomik bağlamda güçlükler yaşayabilmektedirler. Göç sürecinin bu unsuru, bireylerin yeni toplumlarıyla uyumsuzluk yaşaması, dışlanması ve etiketlenmesine neden olabilmektedir. Bu özellik göçmenlerin, sapkın veya suç teşkil eden davranışlarda bulunmasına sebep olabilmektedir. Son yıllarda Orta Doğu, Güneydoğu Asya ve Afrika'da yaşanan siyasi istikrarsızlıklar, ekonomik sorunlar ve güvenlik kaygıları nedeniyle Türkiye'ye yönelen göç hareketleri artmıştır. Bu durum, Türkiye'de sosyal, ekonomik ve güvenliğe ilişkin politikaların yeniden şekillenmesini zorunlu kılmıştır. Bu temel çerçeveden hareketle, 2012-2021 yılları arasında Jandarma Genel Komutanlığı sorumluluk bölgesinde düzensiz göçmenler tarafından işlenen asayiş suçları analiz edilmiştir. İşlenen suçların asayiş suçu verilerine yansıması ve suçların kaynağında yer alan faktörler incelenmiştir. Analiz sonucunda göçmenlerin toplumun geneli tarafından algılandığı gibi çok yüksek suç oranlarına sahip olmadıkları tespit edilmiştir. Ancak göçmenler tarafından işlenen asayiş suçları oranının yıllar içinde artış eğiliminde olduğu belirtilmelidir. Ayrıca düzensiz göçmenlere ait suç oranlarının azaltılması amacıyla çeşitli suç önleme stratejilerinin geliştirilmesi gerekliliği vurgulanmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Düzensiz Göç
• Asayiş Suçları
• Jandarma
• Sosyal Düzensizlik
• Suç Önleme Stratejileri

Kaynakça

1. Agnew, R. (1991). The interactive effects of peer variables on delinquency. Criminology, 29(1), 47-72. https://doi.org/10.1111/j.1745-9125.1991.tb01058.x
2. Akarsu, B. (2019). Bilimsel araştırma tasarımı nitel nicel ve karma araştırma yaklaşımları. Cinius Yayınları.
3. Akdeniz, S. ve Üzümcü, A. (2013). Suç ve sosyoekonomik değişkenler arasındaki bağımlılık ilişkisi: Kars Cezaevi üzerine bir inceleme. KAU IIBF Dergisi, 4(6), 115-138. https://www.kafkas.edu.tr/dosyalar/iibfdergi/file/06/8.pdf adresinden alındı
4. Alpman, P. S. ve Yarcı, S. (2017). Göçmenler konuşabilir mi: Göçmenlik koşulları altında kurulan sığınmacı kimliğini haritalamak. 1. Uluslararası Göç ve Mülteci Kongresi, 23-25 Kasım, Düzce Üniversitesi. https://www.academia.edu/37602356/_G%C3%B6%C3%A7menler_Konu%C5%9Fabilir_mi_G%C3%B6%C3%A7menlik_Ko%C5%9Fullar%C4%B1_Alt%C4%B1nda_Kurulan_S%C4%B1%C4%9F%C4%B1nmac%C4%B1_Kimli%C4%9Fini_Haritalamak. adresinden alındı
5. Alpman, P. S. ve Yarcı, S. (2018). Suç, göç ve kimlik: Suç teorilerinde göç olgusu. Turkish Studies, 13(18), 143-158. http://dx.doi.org/10.7827/TurkishStudies.14098
6. Balcı, A. (2013). Sosyal bilimlerde araştırma: Yöntem, teknik ve ilkeler. Pegem Yayınları.
7. Bui, H. N. (2009). Immigration and crime, 21st century criminology: A reference handbook (21st Century Reference) içinde, M. Miller (Ed.). Sage Publications.
8. Buzan, B., Waever, O. ve de Wilde, J. (1998). Security: A new framework for analysis. Lynne Rienner Publishers.

9. Castles, S., de Haas, H., ve Miller, M. J. (2014). The age of migration: International population movements in the modern world (5th ed.). Guilford Press.
10. Delice, M. ve Yaşar, M. (2014). Göç ve şı̇ddet suçları ı̇lı̇şkı̇sı̇nı̇n incelenmesi̇. Akademik Barış Dergisi, 44(2), 115-144. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/382858. adresinden alındı
11. Dolu, O. (2015). Suç teorileri teori, araştırma ve uygulamada kriminoloji. Global Politika ve Strateji.
12. Dönmezer, S. (1994). Kriminoloji. (8. bs.). Beta Yayınları.
13. Durkheim, E. (2004). Sosyolojik yöntemin kuralları. (Ç. C. Saraçoğlu, Çev.). Bordo Siyah Yayınevi.
14. Düzgün, Ş. (2007). Suç olgusuna teorik yaklaşımlar ve disiplinlerarasılık. TMMOB Mimarlar Odası Ankara Şubesi Bülten Dergisi, 55, 4-10. https://www.yumpu.com/tr/document/read/34360756/dosya-6-kent-ve-suc-mimarlar-odas-ankara-subesi adresinden alındı
15. Erdentuğ, A. S. (1977). Suç kavramının kültür farklılığı açısından değerlendirilmesi. Ankara Üniversitesi DTCF Antropoloji Dergisi, 10(1), 75-84. https://doi.org/10.1501/antro_0000000150.
16. Erdoğan, M. ve Ünver, C. (2015). Türk iş dünyasının Türkiye’deki Suriyeliler konusundaki görüş, beklenti ve önerileri. Türkiye İşveren Sendikaları Konfederasyonu, Ankara. https://www.tisk.org.tr/dokuman/turk-is-dunyasinin-turkiyedeki-suriyeliler-konusundaki-gorus--beklenti-ve-onerileri-2015.pdf adresinden alındı
17. Foucault, M. (2005). Büyük kapatılma. (F. Keskin ve I. Ergüden, Çev.). Ayrıntı Yayınları.
18. Göker, G. (2015). Göç, kimlik, aidiyet. Kültürlerarası ı̇letişim açısından İsveçli Türkler. LT Yayınları.
19. Güçlüten, Ç. ve Cereci, S. (2021). Uluslararası göç temelinde göçmen ve suç ı̇lişkisi. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 18(47), 22-35. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/1589672 adresinden alındı
20. Hacettepe Üniversitesi Nüfus Etütleri Enstitüsü, (2006). Türkiye göç ve yerinden olmuş nüfus araştırması. İsmat Yayıncılık.
21. Heidt, J. M. ve Wheeldon, J. S. (2015). Introducing criminological thinking: Maps, theories and understanding. SAGE Publication.
22. Hintjens, H. M. (1992). Immigration and citizenship debates: Reflections of ten common themes. International Migration, 30(1), 5-17. https://doi.org/10.1111/j.1468-2435.1992.tb00673.x.
23. Hooghe, M. ve Vroome, T. (2015). The perception of ethnic diversity and anti-immigrant sentiments: A multilevel analysis of local communities in Belgium. Ethnic and Racial Studies, 38(1), 38-56. https://doi.org/10.1080/01419870.2013.800572.
24. Işık, O. ve Pınarcıoğlu, M. (2019). Nöbetleşe yoksulluk: Sultanbeyli örneği. İletişim
25. İçli, T. G. (2013). Kriminoloji. Seçkin Yayıncılık.
26. İçduygu, A. ve Aksel, D. B. (2012). Türkiye’de Düzensiz Göç. Uluslararası Göç Örgütü Yayınları.
27. Jandarma Genel Komutanlığı Olaylar Veri Tabanı, (2023). Olaylar bilgi sistemi. Ankara. (Alınan izin üzerine intranet sistemle çalışan asayiş verileri elden temin edilmiştir.)
28. Jandarma Genel Komutanlığı, (2024). Hakkımızda. https://www.jandarma.gov.tr/hakkimizda adresinden alındı
29. Jones, S. V. (2015). Ending Bacha-Bazi: Boy sex slavery and the responsibility to protect doctrine. Ind. Int’l.& Comp. L. Rev, 25(1), 63-78. http://dx.doi.org/10.18060/7909.0005
30. Kelling, G. ve Wilson, J. Q. (1982). Broken windows. Atlantic Monthly, 249(3), 29-38. https://www.theatlantic.com/magazine/archive/1982/03/broken-windows/304465/ adresinden alındı
31. Kelling, G. L. ve Coles, C. M. (1997). Fixing broken windows: Restoring order and reducing crime in our communities. Free Press.
32. Kern, S. (2017). Germany: Migrant crime spiked in 2016. Gatestone Institute International Policy Council. https://www.gatestoneinstitute.org/10304/germany-migrants-crime. adresinden alındı
33. Kusmer, K. (1997). Ghettos real and imagined: A historical comment on loıc wacquant three pernicious premises in the study of the American Ghetto. International Journal of Urban and Regional Research, 21(2), 56-78. DOI:10.1111/1468-2427.00110.
34. Liu, E. ve Polson, E. (2016). The colors of fear: A multilevel analysis of fear of crime across Houston area neighborhoods. Journal of Ethnicity in Criminal Justice, 14(4), 307-326. https://doi.org/10.1080/15377938.2016.1187238
35. Lombrosso, C. (1895). Les biafaits du crime. Nouvelle Revue, 95, 86-92. https://ia601306.us.archive.org/10/items/lecrimecausesetr00lombuoft/lecrimecausesetr00lombuoft.pdf adresinden alındı
36. Marshall, G. (1999). Sosyoloji sözlüğü. (O. Akınhay ve D. Kömürcü, Çev.). Bilim-Sanat Yayınları.
37. Marshall, C. ve Rossman, G. B. (2014). Designing Qualitative Research. Sage.
38. Martinez, R. ve Matthew, L. (2000). On immigration and crime, the nature of crime: Continuity and change. ABD Adalet Bakanlığı.
39. Martinez, R. ve Valenzuela, A. (2006). Coming to America: Immigration, ethnicity and crime. New York University Press.
40. Mears, D. P. (2001). The immigration-crime nexus: Toward an analytic framework for assessing and guiding theory, research, and policy. Sociological Perspectives, 44(1), 1-19. https://doi.org/10.1525/sop.2001.44.
41. Memiş, H. (2015). İç savaş nedeniyle Kilis’te yaşayan Suriyelilerin oluşturduğu sosyo- ekonomik algılar üzerine bir araştırma. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 14(52), 100-114. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/70608 adresinden alındı
42. Neuman, W. L. (2006). Toplumsal araştırma yöntemleri: Nitel ve nicel yaklaşımlar. (S. Özge, Çev.). Yayın Odası Yayınları.
43. O'Connell, P. E. (2002). Using performance data for accountability: The New York City Police Department's CompStat model of police management. Price Water House Coopers Press.
44. Piopiunik, M. ve Ruhose, J. (2017). Immigration, regional conditions, and crime: Evidence from an allocation in Germany. Economic European Review, 92(c), 258-282. https://doi.org/10.1016/j.euroecorev.2016.12.004
45. Sampson, R. J. ve Groves, B. W. (1989). Community structure and crime: Testing social-disorganization theory. The American Journal of Sociology, 94(4), 774-802. https://www.journals.uchicago.edu/doi/epdf/10.1086/229068 adresinden alındı
46. Shaw, C. R. ve McKay, H. D. (1942). Juvenile delinquency and urban areas. University of Chicago Press.
47. Siegel, L. ve Welsh, B. (2009). Social structure, process, culture and delinquency. Juvenile delinquency: Theory, practice and law. Wadsworth Cangage Leraning.
48. Sokullu-Akıncı, F. (2011). Kriminoloji. Beta.
49. Solivetti, L. M. (2010b). Immigration, social integration and crime: A crossnational approach. (1. bs). Routledge-Cavendish.
50. Sümer, O. (2006). Sosyal değişme ve suç (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). İnönü Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
51. Thomas, P. M. (2011). Theoretical articulation on immigration and crime. Homicide Studies, 15(4), 382-403. DOI: 10.1177/1088767911424539.
52. Tonry, M. H. (1997). Ethnicity, crime, and immigration: Comprative and cross-national perspectives. Chicago University Press.
53. Türkiye Cumhuriyeti, İçişleri Bakanlığı Göç İdaresi Başkanlığı (2023). İstatistikler. https://www.goc.gov.tr/duzensiz-goc-istatistikler adresinden alındı
54. Türk Dil Kurumu (TDK), (2023). Türk Dil Kurumu sözlükleri. https://sozluk.gov.tr/ adresinden alındı
55. Vasiljevic, Z., Svensson, R. ve Shannon, D. (2019). Immigration and crime: A time-trend analysis of self-reported crime in Sweden (1999-2017). Nordic Journal of Criminology, 21(1), 1-10. DOI: 10.1080/2578983X.2019.1688955
56. Vito, G. F., Walsh, W. F. ve Kunselman, J. (2005). Compstat: The manager’s perspective. International Journal of Police Science and Management, 7(3), 187-196. DOI: 10.1350/ijps.2005.7.3.187
57. Walsh, W. F. (2001). Compstat: An analysis of an emerging police managerial paradigm. An International Journal of Police Strategies & Management, 24(3), 347-362. DOI: 10.1108/13639510110401717
58. Zeki, Y. (2006). Toplum destekli polislikte yurttaş odaklı yönetim anlayışı (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Niğde Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.