Osmanlı Devleti’nde Nusayrîliğin Mezhebî Dönüşümü
Öz
Bu çalışma, 1519-1874 yılları arasında Osmanlı Devleti’nin Nusayrî topluluklara yönelik politikalarını din-siyaset ilişkisi bağlamında incelemektedir. Nusayrîliğin klasik İslâm Mezhepleri Tarihi literatüründeki Gulât-ı Şîa merkezli tasvirleriyle Osmanlı idarî pratikleri içinde kazandığı konum arasındaki ilişki tarihsel süreklilik ve dönüşüm ekseninde açıklanmıştır. Problemin temelini, klasik kaynaklarda İslâm dışı addedilen bu fırkanın Osmanlı siyasetinde topluma nasıl dâhil edilebilir bir topluluk olarak ele alındığının yeterince araştırılmamış olması oluşturmaktadır. Çalışma bu boşluğu gidermeyi hedeflemiş; mezhebin teolojik kimliği ile devletin düzen, asayiş ve ümmet birliği politikaları arasındaki ilişkiyi karşılaştırmalı biçimde değerlendirmiştir. Araştırmada klasik mezhepler tarihi literatürü, Osmanlı arşiv belgeleri ve modern tarihî kaynaklar birlikte kullanılarak tarihi belgeler ile kaynak kritiğini birleştiren bir yaklaşım benimsenmiştir Klasik literatür mezhebin kavramsal çerçevesini; arşiv belgeleri ise uygulamaya dönük politikaları ortaya koymuştur. Bulgular, Osmanlı idaresinin Nusayrîlere yönelik yaklaşımının, Memlükler döneminden devralınan dinî-dışlayıcı miras üzerine inşa edildiğini; ancak bu mirasın zaman içinde farklı idarî ve siyasî ihtiyaçlara göre yeniden yorumlandığını göstermektedir. Bu çerçevede 16. yüzyılda teolojik dışlama ve özel vergilendirme öne çıkarken, 17. yüzyılda güvenlik ve eşkıyalık söylemi belirleyici olmuş; 18. yüzyılda taşra maliyesi ve yerel güç dengeleri merkezli pragmatik bir dil gelişmiş; 19. yüzyılda ise bu farklı yaklaşımlar Tanzimat’ın hukukî standartları içinde yeniden düzenlenmiştir. Sonuç olarak Nusayrîlik, Osmanlı öncesi dönemdeki bâtınî ve kapalı karakterinden çıkarılarak Osmanlı siyaset geleneğinde ıslah ve entegrasyona açık bir cemaat olarak yeniden tanımlanmıştır. Bu dönüşüm, dinî söylemden idarî uygulamaya uzanan bir çizgide izlenebilir hâle gelmiş; Osmanlı idaresinin, teolojik tasnifleri kamu düzeni, asayiş ve ümmet birliği merkezli bir idarî çerçeve içinde yeniden yorumladığını ortaya koymuştur.
Anahtar Kelimeler
Destekleyen Kurum
Proje Numarası
Etik Beyan
Teşekkür
Kaynakça
- Akbulut, Uğur. “Osmanlı Arşiv Belgelerinde Lazkiye Nusayrîleri (19.Yüzyıl)”. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi 54 (2010), 111-125.
- Akbulut, Uğur. “Sultan II. Abdülhamid Döneminde Nusayrîleri Sünnileştirme Çabaları”. Sultan II. Abdülhamid Sempozyumu. 1/95-110. Ankara: Türk Tarih Kurumu, 2014.
- Alkan, Necati. Osmanlı’da Gayri Sünni Müslümanlar. Ankara: Fol Kitap, 2024.
- Arslan, Hatice. “Başlangıcından Günümüze Arap Alevîliği-Nusayrîlik”. Mîzânü’l-Hak İslami İlimler Dergisi 1 (2016), 101-111.
- Arslan, Hatice. Nusayrilikte Enkarnasyon İnancı. Ankara: Eski Yeni Yayınları, 2025.
- Aynî, Ebû Muhammed Bedrüddîn Mahmûd b. Ahmed b. Mûsâ b. Ahmed el-. İkdü’l-cümân fî târîhi ehli’z-zamân. thk. Mahmud Rezzak Mahmud. Kahire: Matbaatü Darü’l-Kütüb ve’l-Vesaikü’l-Kavmiyye, 2010.
- Bağdadî, Abdülkahir el-. Mezhepler Arasındaki Farklar. çev. Ethem Ruhi Fığlalı. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2020.
- Bağdâdî, Ebu Mansûr Abdülkâhir b. Tâhir b. Muhammed et-Temîmî. el-Fark beyne’l-fırak ve beyânü’l-fırkati’n-naciye minhum. Beyrut: Dârü’l-Âfâki’l-Cedide, 1977.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
İslam Mezhepleri
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Ümit Erkan
*
0000-0001-6583-0767
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
30 Nisan 2026
Gönderilme Tarihi
12 Kasım 2025
Kabul Tarihi
11 Şubat 2026
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2026 Sayı: 55