MODERNİTEDE ŞİDDETİN BİYO-POLİTİK BAĞLAMINA GİORGİO AGAMBEN’İN GÖRÜŞLERİ ÇERÇEVESİNDE TEORİK-FELSEFİ BİR YAKLAŞIM

Bu çalışma, modernitede şiddetin biyo-politik boyutunu, Giorgio Agamben’in biyo-politika, istisna hali ve çıplak hayat kavramları temelinde teorik-felsefi bir yaklaşımla incelemektedir. Batı demokrasilerinde insan hayatına kutsallık atfedilmekte ve sıradan yaşam hukuksal-siyasal düzene dahil edilmektedir. Ancak Agamben’in belirttiği gibi, modern egemenlik, yalnızca kendine benzeyeni özne kabul ederken, nesneleştirdiğini bir öteki olarak konumlandırarak hukuk düzeninden dışlar. Doğal yaşam, modern biyo-siyasal düzen içinde yer aldığında, egemenlik hukukun yaşama referans verdiği, ancak onu askıya aldığı bir yapı haline dönüşmektedir. Söz konusu yapının temel özelliği; dost-düşmanların belirlenmesi veya ayrıştırılmasından öte, birbirlerinden belki de sonsuza dek ayıran hayat eşiğine karar verilmesidir. Bu çalışma, hukukun içeriksiz kaldığı ve egemenliğin saf biçime büründüğü istisna hâllerinde yaşamın taşıdığı değeri sorgulamaktadır. Bu bağlamda, siyaset sorgulanamaz güce dönüştüğünde, egemenin yaşamı değersizleştirme veya koruma yetkisinin dayandığı moral zemin makalenin ana sorunsalını oluşturmaktadır. Agamben’in vurguladığı gibi, modern siyasal düzen, hukuku askıya alarak şiddeti olağanlaştırmakta ve yaşamı biyo-politik sınırlar içinde yeniden tanımlamaktadır.